Tibetan
་དུ་བལྟས་ནས་ཤར་གྲོལ་དུ་བསྐྱང་ངོ་ཟེར་བ་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། དངོས་གཅིག་རྫས་སུ་འགལ་བའི་ཉམས་ལེན་ཆ་གཉིས་པར་སོང་བས་སྐྱེ་འགག་ལ་སོ་འཛུགས་པའི་བསམ་གཏན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། །བྱས་ཟིན་རྩོལ་བསྒྲུབ་འདས་པ་མ་རིག་ན། །རྩོལ་བསྒྲུབ་བྱ་བྱེད་བསྒོམས་ནས་གྲུབ་བལྟ་ན། །བྱང་ཆུབ་གེགས་སུ་དེ་ལས་ཆེ་བ་མེད། །ཅེས་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། །རང་ངོ་དང་རྩལ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་འཁྲུལ་གཞི་དང་འཁྲུལ་སྣང་འབྱེད་དུས་ཀྱི་ཙོ་བོར་སྨོས་ཀྱི་རིག་པ་ངོས་ཟིན་ནས་ལྷག་མཐོང་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཆུ་བོ་དང་རྦ་རླབས་སམ། མེ་ལོང་དང་བྱད་གཟུགས་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དངོས་གཅིག་ རྣམ་འགྱུར་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པས། སྣང་ངམ། ཤར་རམ། གནས་སམ། རྟོག་དཔྱོད་དུ་ལངས་པ་གང་གི་ཚེ་ཡང་རིག་པ་རྗེན་པ་ཟང་ཀམ་དེ་ཉིད་རང་ངོས་གཟུང་བས་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པའི་འབྲེལ་ཐག་ཆོད་པ་ལ་ཆོས་སྐུ་རང་གནས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་གང་གིས་འདས་པའི་རྗེས་མ་བཟུང་། མ་འོངས་པའི་སྡུན་མ་བླངས། ད་ལྟའི་ཤེས་པ་རང་སོལ་བཞག་ན། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་གཅིག་འདུས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདིའི་དྲན་པ་ནི་བཟུང་དྲན་མ་ཡིན་པས་རིག་པ་རྟེད་ཕུར་ལ་མི་གཏད། མ་རིག་པ་ནི་ཡེངས་བརྗེད་འབྱམས་འཁྲུལ་ལ་བརྗོད་པས་ལྷག་མཐོང་གི་གདེངས་མི་རྣལ། སངས་རྒྱས་ནི་རིག་པ་ཡིན་པས་དུས་གསུམ་གྱི་འབྲེལ་ཐག་བཅད་པ་ལ་བཅས་བཅོས་མི་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཞག་ཐབས་གསུམ་གོམས་པ་ལས། བཞི་པ་རི་བོ་ཅོག་བཞག་ངང་གིས་འབྱུང་སྟེ། དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་གནས་ནས་རི་བོ་ལྟ་བུ་ལས་མི་གཡོ་བའི་གདེངས་རྙེད་པའི་ཚེ། རྐྱེན་སྣང་སྣ་ཚོགས་རླུང་ལྟ་བུས་མི་གཡོ་བ་སྟེ། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། །རི་བོ་ཅོག་བཞག་ལྟ་བ་གསང་བ་ཉིད། །ཐེ་ཚོམ་མ་ཡིན་འགྱུ་བ་ངང་གིས་མེད། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ནི་ལྟ་བ་ཡོངས་གྲུབ། རྒྱུ་འབྲས་དག་མ་ཉམ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད། གཟུང་འཛིན་རང་ཞིག །སྐྱེ་འགག་ཟང་ཐལ། ཕྱིར་མ་འཕྲོས། ནང་དུ་མ་བཟུང་བར་དུ་མ་བཞག །བློས་མ་བཅོས། ཡེངས་ ཐབས་ལ་འཁྲུལ་མི་ཤེས། འཁྲུལ་ཐོག་ཏུ་རང་རིག །སྨྲས་ཚད་ནང་འགལ་བས་ཚིག་ལམ་དུ་ཐ་ཆད། བསམས་ཚད་སྤྲོས་པར་སོང་བས་རང་ངོ་ཁས་ལེན་མི་ཤེས་པའི་ངང
Chinese
说观待而生起解脱的说法非常多，实际上，将一个事物视为相互矛盾的两种实体来进行修习，就成了在生灭上建立立足点的禅定者。如《普作续》中说：“已作之事若不识为已逝，勤奋修持，观待成就，较此更无甚大之菩提障碍。”那么，应该怎样呢？所说的自性和力量，只是在区分迷乱之基和迷乱显现时才作为主要的，一旦认识了觉性，在胜观中了解实相之际，就如同水流和波浪，或者镜子和影像一样，仅仅是一个事物变异的特征。无论显现、生起、安住还是陷入分别思辨，在任何时候，都要把握觉性赤裸裸、明晃晃的自性，从而斩断三时分别的关联，这就是法身自住的本来面目，各自是自证智。如《六界续》中说：“无论何人，不追忆过去，不迎接未来，当下之识自然安住，一切识无有先后地融为一体，称为一聚，体性唯一，是为三时平等性中之觉性瑜伽。”这里所说的忆念不是能取所取的忆念，因此觉性不依赖于支柱。无明是指散乱、遗忘、放逸和错乱，因此胜观的把握不纯熟。佛陀是觉性，因此要明白，斩断三时关联是不需要任何造作的。像这样，通过熟悉三种安住方法，第四种如山王般的安住自然而然地产生。当心安住在法性的状态中，获得如山王般不可动摇的把握时，各种因缘显现就像风一样无法动摇它。如《无字续》中说：“如山王般安住是秘密的见，没有怀疑，动摇自然消失。”总之，大圆满的本来面目是：见解圆满成就，因果清净无染，真谛不可分割，能取所取自然寂灭，生灭彻底清净，不向外散逸，不向内执取，不作任何停留，不加任何造作，不明白散乱之法即是迷乱，在迷乱中当下自证。所说的一切都自相矛盾，因此在言语道断中消失，所想的一切都落入戏论，因此无法承认自性。
English
It is very common to say that liberation arises by looking at dependence. In reality, regarding one thing as two contradictory entities in practice turns one into a meditator who establishes a foothold on arising and ceasing. As the Kunjed Gyalpo Tantra states: "If one does not recognize what has been done as past, and strives to achieve, looking for accomplishment, there is no greater obstacle to enlightenment than that." So, what should it be like? The so-called self-nature and power are only mentioned as the main points when distinguishing the basis of delusion and the appearance of delusion. Once awareness is recognized, in the state of knowing the suchness of insight, it is like a river and waves, or a mirror and reflections. It is merely the characteristic of a single thing changing its form. Whether it appears, arises, abides, or engages in conceptual speculation, at any time, grasping the naked, bare awareness itself severs the connection of the three times' thoughts. This is called the Dharmakaya's self-abiding state, each being the self-knowing wisdom. As the Sixth Space Tantra states: "Whoever does not pursue the past, does not welcome the future, and leaves the present awareness to dissolve on its own, all awareness merges into one without before or after, called one gathering, with a single essence, which is the yoga of awareness in the equality of the three times." The mindfulness here is not grasping mindfulness, so awareness does not rely on a support. Ignorance refers to distraction, forgetfulness, carelessness, and confusion, so the confidence of insight is not pure. Buddha is awareness, so it should be understood that severing the connection of the three times does not require any fabrication. Like this, through familiarity with the three methods of settling, the fourth, like Mount Meru, arises naturally. When the mind abides in the state of Dharma-nature and gains unwavering confidence like a mountain, various conditioned appearances cannot shake it like the wind. As the Letterless Tantra states: "Settling like Mount Meru is the secret view, without doubt, movement naturally ceases." In short, the natural state of Dzogchen is: the view is perfectly accomplished, cause and effect are pure and undefiled, truth is indivisible, grasping and being grasped are naturally pacified, arising and ceasing are completely purified, not scattered outward, not grasped inward, not left in between, not fabricated by the mind, not knowing that the method of distraction is delusion, and self-knowing in the midst of delusion. Everything spoken is self-contradictory, so it disappears in the path of words. Everything thought falls into elaboration, so one cannot acknowledge self-nature.
Tibetan
་དུ་ལ་བཟླ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། རིག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་ཉིད་བློས་བྱས་ལ་རེ་བ་རྣམས་དོན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་དེ། །སྡུད་པ་ལས། །འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་སྤོང་བ་ཕ་རོལ་འགྲོ། །ཞེས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་ཕྱོགས་ཙམ་མ་ལོངས་པའི་རང་མཆེད་སྟོན་པ་ལ་ཞུགས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནད་དོན་དབྱིངས་ཀྱི་ལ་བཟླ་མི་ཚོལ་ཚད་དེ་གོམས་ན་སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ང་རྒྱ་གྲོལ་མ་ཐག་རིག་པ་ཆོས་སྐུའི་ནམ་མཁའ་ལ་ལྡིང་བའི་ངང་ནས་གཟུགས་སྐུའི་བྱ་ཁྱུང་གིས་གདུལ་བྱའི་དོན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་དུ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་ལུས་ལ། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་ངོ་བོ་གནས། །རྒྱ་ཆེ་སྣང་བར་མ་ནུས་ཏེ། །དཔེར་ན་མངལ་དང་སྒོ་ངའི་རྒྱ། །མངོན་དུ་མི་འབྱུང་བསྒྲིབས་གྱུར་ཀྱང་། །རང་རྩལ་རྫོགས་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན། །རྣམ་རྟོག་ལུས་འདི་བོར་མ་ཐག །རང་སྣང་ཡུལ་དང་འཕྲད་པར་འགྱུར། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་རང་རིག་ཉིད། །ངོ་བོ་རྟོག་མེད་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་དང་། །སངས་རྒྱས་བདེན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ངོ་བོ་ནི། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་སྟེ། །འདས་པའི་ཡུལ་དང་མ་འོངས་ཡུལ། །སྣང་བ་ཐད་ཀར་བཅད་པའོ། ། ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་རྟོག་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་འཛོལ་མི་ཤེས་པའི་ཤེས་པའི་རང་ཉམས་དང་སྦྱར་ཏེ་ངོ་སྤྲད་པའི་ཚུལ་ལ། །རྩ་བ་རིག་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་ཚུལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་གསུམ་དང་། རིག་པ་རང་སྣང་དང་བཅས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ། །སྣང་བ་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་པས་སེམས་ལ་བྱན་ཚུད། སེམས་ཉིད་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པས་སྟོང་པ་བདེ་བར་རྒྱས་ཐེབས། སྟོང་པ་རིག་པར་ངོ་སྤྲད་པས་རིག་པ་ཉིད་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས། དང་པོ་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་པ་སེམས་སུ་འདོད་པ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་དུ་མ་ཡིན་ཀྱང་། །སྣང་མི་སྣང་དུ་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་པས། ཡུལ་ལ་དང་པོ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ལ་སྣང་བའི་སེམས་དང་། རྗེས་ལ་དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་བྱུང་དུ་དཔྱོད་པ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་པས་ཤར་གྲོལ་རང་ཡན་གྱི་དམིགས་ཤེས་ནས་སྤང་གཉེན་གྱི་རྩ་བ་ཆོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རྩ་ཤེ་ལས། དམིགས་སུ་ཡོད་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས
Chinese
应当如是修持。金刚萨埵心之明镜中说：应知一切觉性之法，皆与我执之念相离。如是，若对以分别心所作之法有所期望，则会对如是之义生起恐惧。集经中说：摧毁诸想而弃舍，则能到达彼岸。此意亦在于趋入尚未完全领悟之自生导师。若能习惯于如是之要义，不寻求法界之修持，则如幻身之卵壳一破，觉性便会于法身之虚空中飞翔，化身之大鹏鸟亦会毫不费力地成办所化众生之利益。狮子力圆满中说：一切有情之自身中，皆具足清净智慧之体性。然因广大之显现未能证悟，譬如胎藏与卵壳之阻碍，虽未显现而被遮蔽，然一旦自身力量圆满，便会显现。一旦舍弃此分别之身，便会与自显之境相遇。本自存在之自性觉性，其体性无念，将会被证见。清净智慧之显现，与佛陀之真谛，将会被证见。智慧自显之体性，乃无有心之分别念，过去之境与未来之境，其显现皆被直接斩断。 如是。若不如是了悟，则于法与补特伽罗混淆不清之觉受，结合自身之体验而进行指示之方式。根本觉性中，从错乱中返回之方式有三种心之指示，以及觉性自显等二十一种智慧之指示。首先是，指示之庄严中说：唉玛吙！将显现指示为心，则心得以调伏。将心指示为空性，则空性于安乐中增长。将空性指示为觉性，则觉性本身即是法界与智慧无二无别。如是所说。首先，将显现之境执着为自相之心，虽非如唯识宗所许之真实存在，然心执着于显现与不显现。对于境，首先于衡量之心中显现之心，随后于辨别其差别之随心中，确定为能执之心，从而从自生解脱之对境识中，斩断舍取之根本。根本慧论中说：于所缘之心上，有种种显现。
English
It should be practiced in this way. In the Mirror of the Heart of Vajrasattva, it says: 'Know that all the dharmas of awareness are free from the mind of self-grasping.' Even so, those who rely on dharmas made by the mind may feel fear towards such a meaning. The Condensed Sutra says: 'Having destroyed and abandoned conceptualizations, one goes to the other shore.' This intention also lies in entering the self-born teacher who has not yet fully comprehended a single aspect. If one becomes accustomed to such a key point, not seeking the practice of the expanse, as soon as the shell of the illusory body is broken, awareness will soar into the sky of the Dharmakaya, and the Garuda of the Form Kaya will effortlessly and spontaneously accomplish the benefit of beings to be tamed. In the Perfection of the Lion's Strength, it says: 'In the very bodies of all sentient beings, there dwells the essence of pure wisdom. It is not able to appear extensively, like the barrier of the womb and the egg. Although it is obscured without appearing, it arises when its own strength is perfected. As soon as this body of conceptual thought is abandoned, it will meet with its own appearing realm. The very self-awareness that has always been present, its essence without thought, will be seen. The appearance of pure wisdom and the truth of the Buddhas will be seen. The essence of the self-appearance of wisdom is without the conceptual thought of the mind. The past realm and the future realm, their appearances are directly cut off.' Thus it is. If one does not understand in this way, then the way to introduce the experience of knowing that confuses Dharma and the individual, combined with one's own experience. In the Root Awareness, there are three introductions of mind, which are the ways to return from delusion, and twenty-one introductions of wisdom, including awareness and self-appearance. The first is, in the Adornment of Introductions, it says: Emaho! By introducing appearance as mind, the mind is tamed. By introducing mind as emptiness, emptiness increases in bliss. By introducing emptiness as awareness, awareness itself is inseparable from the expanse and wisdom. As it is said. First, although it is not like the Mind-Only school's assertion of true existence, the mind grasps the self-characterized object of appearance as mind. For the object, first, the mind that appears in the measuring mind, and then, in the subsequent mind that distinguishes its differences, it is determined as the grasping mind, thereby cutting off the root of what is to be abandoned and cultivated from the object-consciousness of self-liberation. The Root Wisdom says: On the mind that is the object, there are various appearances.