Tibetan
་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་། །ཞེས་དང་། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། སེམས་ནི་རི་མོ་མཁན་དང་འདྲ། །སེམས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བྱས་པ་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་དག་སེམས་ཀྱི་རི་མོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་རྩ་བ་ཆོད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་ནས་འགག་མེད་ཀྱིས་རྩལ་ཇི་ལྟར་གཡོ་ཡང་ཆུ་ལ་རི་མོའི་གཟུགས་སྙེན་མི་ཆགས་པ་བཞིན་སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལ་བཟློས་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོགས་པ་མི་དགོས་ཏེ། ཀུན་བྱེད་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དོན་ལང་སྒོམས་ཤིག །བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལ། བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གཉིས་མེད་པས། །མ་བསྒོམས་རང་བཞིན་བཞག་ན་བསྒོམ་པ་ཡིན། །དོན་ནི་ཀུན་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། །རྣམ་རྟོག་མཚན་མ་དེ་བཞིན་རིག་བྱས་ན། །དྲན་བསམ་ཡིད་ལ་འགྱུ་བ་མ་ལུས་ཀུན། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངང་ལས་མི་ཡེངས་པ། །གང་ལྟར་བསམས་ཀྱང་ བསྒོམས་པ་ཡིན་ཤེས་ན། །མ་བསྒོམ་གང་ལྟར་བཞག་ཀྱང་ཡེངས་པ་མེད། །ཅེས་དང་། གསང་སྙིང་ལས། ཨེ་མ་ཧོ་ངོ་མཚར་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །སྐྱེ་བ་མེད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས། །སྐྱེ་ཙམ་ཉིད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད། །ཅེས་པའི་འགྲེས་འགག་པ་དང་། གནས་པ་དང་། དམིགས་པ་དང་། འགྲོ་བ་དང་། འོང་བ་ལྔ་ཀ་ལ་སྦྱར་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་ཀླུངས་སུ་ཕེབས་ཙ་ན་ཕྱི་ཡུལ་མེད་དུ་རྟོགས་པས་གཟུང་བའི་ཆོས་རྣམ་པར་དག །ནང་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་གནས་པས་འཛིན་པ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་སོང་། རྟེན་གཞི་མེད་པའི་རིག་པ་ལ་མཚོན་བརྗོད་ཀྱི་བློས་མི་ཐུག །ནམ་ཡང་འཁྲུལ་མི་ཤེས་པས་ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཁྲིགས་ཤིག་ཉམས་སུ་བླང་དུ་མེད་པས་ཐུན་མཆམས་ཀྱི་ཕྱོགས་རིས་མེད། དྲན་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བས་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཟད། རིག་པ་ཆོས་སྐུར་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་སུ་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། ཆོས་ཀུན་གཞི་མེད་རྩ་བ་སུ་ལ་སྲིད། །སྲིད་བྲལ་འདོད་པ་མེད་པའི་སེམས། །རང་བཞིན་མ་བཅོས་བརྗོད་ལས་འདས། །བྱ་བྱེད་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ཟད། །ཆོས་མེད་སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །ང་མེད་བདག་མེད་གཟུང་དང་འཛིན་པ་མེད། །ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཞེས་གནས་པ་ཙམ་དུའང་མེད། །མེད་ཕྱིར་སྟོང་པའི་སྣང་བ་ལ། །དྲན་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཁུངས་ཟད་པའོ། །བྱས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བྱུང་བ་མེད་པ་ཡ་མཚན་ཆེ། །བྱུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་ལ། །འགྲོ་འོང་མེད་པ་ཡ་མཚ
Chinese
，显现为错乱之相。”又如《华严经》云：“心如画师，由心之积聚所作，世间所有诸界，皆是心之图画。”因此，若能于了知无生之根本，如虚空般的境界中，任运无碍之妙力如何摇动，亦如水面画图般不留痕迹，于初生之时即安住于无生之法性中，则无需其他证悟。如《普贤续》云：“嗟！勇士金刚义，修习无修之法性菩提，无修与所修二者皆无，不修安住自性即是修，义乃一切义无生，若如是觉知分别相，则忆念思维于意中，所有动摇皆不离无生之境界，无论如何思，若知即是修，不修无论如何安住亦无散乱。”又如《秘密藏续》云：“唉玛吙，稀有奇哉法，圆满佛陀众之密，一切生于无生中，初生之时即无生。”此等解释可如前述般与止息、安住、专注、去、来五者相合。如是殊胜智慧一旦现前，则了知外境皆空，所取之法亦彻底清净。由于不住于内境，能取亦成无基之断灭。无有根基之觉性，无法以言语概念之思维触及。由于永不迷乱，故无须修持任何观修次第，亦无庸设立座间与座间之界限。忆念已融入法性，故对治之法亦已穷尽。了知觉性即是法身，故亦不成立众生与佛陀之别。如《现观庄严论》云：“诸法皆无基，何者有根本？离有无欲心，自性无为超言诠，能作所作皆灭尽，无法无佛亦无众生，无我无彼无能取所取，非可言说者，心亦无有住，无故于空相，忆念诸识尽，无为法性中，无生甚稀奇，无生法身中，无去来甚稀
English
, appearing as a state of confusion." Furthermore, the Avatamsaka Sutra states: "The mind is like a painter, made by the accumulation of mind. All the realms of the world are paintings of the mind." Therefore, if one severs the root of unbornness, and in the state like the sky, no matter how the unobstructed power moves, just as images drawn on water do not leave a mark, from the moment of birth, one dwells in the nature of unbornness, then there is no need for other realizations. As the Kun Byed states: "O, hero Vajra Meaning, meditate on the nature of non-meditation, enlightenment. Since there is no meditation and nothing to be meditated upon, resting in the unmeditated nature is meditation. The meaning is that all meanings are unborn. If you recognize the characteristics of conceptual thought as such, then all thoughts and memories that move in the mind will not stray from the state of unbornness. No matter how you think, if you know it is meditation, no matter how you rest without meditating, there is no distraction." Furthermore, as the Secret Essence states: "Emaho, wondrous and amazing Dharma! The secret of all complete Buddhas! Everything is born from the unborn. From the moment of birth, it is unborn." The explanation of this can be applied to the five: cessation, abiding, focus, going, and coming, as mentioned before. When such extraordinary wisdom arises, one realizes that external objects are empty, and the objects of grasping are completely purified. Since it does not dwell in internal objects, the grasper becomes rootless and severed. The intelligence without a basis cannot be touched by the mind of conceptual expression. Since one never errs, there is no need to practice any stages of view and meditation, and there is no partiality between sessions. Since mindfulness has become the nature of reality, the antidotal dharmas are exhausted. Since intelligence is known as the Dharmakaya, there is no establishment of sentient beings and Buddhas. As the Thal Gyur states: "All dharmas are without basis, who has a root? A mind without attachment, free from existence, unconditioned nature beyond words, the thoughts of doing and acting are exhausted. There is no Dharma, no Buddha, and no sentient beings. There is no I, no self, no grasper, and no grasped. It is not something to be spoken of in words. There is not even a place to call mind. Since it is not, in the appearance of emptiness, the source of all memories and consciousness is exhausted. In the nature of unconditioned Dharma, unborn is very wonderful. In the unborn Dharmakaya, there is no going and coming, very wonderfu
Tibetan
ན་ཆེ། །འཁོར་ས་མེད་པའི་རིག་པ་ལ། །བྱུང་ས་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་ན་རིག་པའི་རང་ངོ་དུས་ཐམས་ཅད་པས་ཡུལ་ གྱི་ཚོགས་པ་མི་སྡུད་ཅིང་། ཡུལ་ཅན་ལ་བསམ་བརྗོད་ཀྱི་སྤྲོས་པས་གཞལ་བའི་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་གསུམ་དང་སེམས་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པའི་ཐེག་པ་འོག་མ་ཐམས་ཅད་བློས་བཅོས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གྲུབ་མཐར་འཇིག་པའི་ཚུལ། ཀུན་བྱེད་ལས། ངེས་པ་ཐོབ་པའི་ཐེག་པ་དྲུག །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གོལ་སར་བསྟན། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེ་ནི། །ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱིས་འདོད་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི། །ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ནམ་མཁར་འདོད། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྟོག་དཔྱོད་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྟོག་དཔྱོད་འདས་ལ་མདོ་སྡེས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །ཀྲི་ཡ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདོད་པ། །དག་པ་རྣམ་གསུམ་སྒོར་ཞུགས་ནས། །གཟུང་འཛིན་དག་པའི་ཡུལ་ལ་གནས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །གཟུང་འཛིན་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གཟུང་འཛིན་འདས་ལ་ཀྲི་ཡས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་གཟུང་དང་འཛིན་བྱེད་པ། །ཀྲི་ཡ་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །ཨུ་པ་ཡ་ཡི་ལྟ་སྤྱོད་ནི། །ཀྲི་ཡ་སྤྱོད་ཅིང་ཡོ་ག་བསྒྲུབ། །ལྟ་སྤྱོད་འབྲེལ་པ་དོན་མེད་པས། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་མ་རྟོགས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཨུ་པས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་གཉིས་སུ་བྱེད་པ་ནི། །ཨུ་པ་ཡོ་གར་གོལ་བར་བཤད། །ཡོ་ག་སྟུག་པོ་བཀོད་འདོད་པས། །མཚན་མ་ཡོད་མེད་སྒོར་ཞུགས་ནས། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལ་གཙོར་བྱེད་པ། །བླང་དོར་མེད་ལ་འཇུག་མ་ནུས། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །བླང་དོར་མེད་པའི་ ཆུབ་སེམས། །བླང་དོར་མེད་ལ་ཡོ་གས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་བླང་དང་དོར་བྱེད་པ། །ཡོ་ ག་དག་ཏུ་གོལ་བར་བཤད། །མ་ཧཱ་རྡོ་རྗེ་འཆང་འདོད་པ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བསྒོར་བཞུགས་ནས། །རང་རྒྱུད་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །བསྙེན་སྒྲུབ་རྣམ་བཞིས་བསྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བདེ་ཆེན་ནི། །རྩོལ་སྒྲུབ་བྲལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་ལ་མ་ཧཱས་བསྒྲིབས། །རྫོགས་ཆེན་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི། །མ་ཧཱ་ཡོ་གར་གོལ་བར་བཤད། །ཨ་ནུ་དབྱེར་མེད་ས་འདོད་པ། །དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྒོར་ཞུགས་ནས། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །རྒྱུ་ནི་དག་པའི་དབྱིངས་ལྟ་བ། །འབྲས་བུ་ཡེ་
Chinese
那且。 无有轮转之境之觉性， 乃是无有生处之法性。 如是了悟之理，觉性之自性于一切时，不摄集境之聚，于有境以思言之戏论衡量之闻思修三者，及于心获得定解之下乘一切，皆是崩坏于以分别念造作之名言宗派之理。 《普作王续》中云：获得定解之六乘，乃是大圆满之歧途。 彼又如何耶？ 菩萨之经部，以普光而欲求，二谛之分别念，法性空性视为空界。 阿底瑜伽之大乐，乃是超越分别念之菩提心，以经部遮蔽超越分别念者，大圆满之分别念，于经部中说为歧途。 克里亚金刚持欲求者，进入清净三门后，安住于能取所取清净之境，阿底瑜伽之大乐，乃是超越能取所取之菩提心，以克里亚遮蔽超越能取所取者，大圆满之能取与所取，于克里亚中说为歧途。 邬波耶之见行，行持克里亚且修持瑜伽，见行关联无意义，故未证悟无二之义，阿底瑜伽之大乐，乃是无二之菩提心，以邬波遮蔽无二者，大圆满之二取，于邬波瑜伽中说为歧途。 欲求密集瑜伽布置者，进入有相无相之门后，主要行持四手印，不能趣入无取舍者，阿底瑜伽之大乐，乃是无取舍之菩提心，以瑜伽遮蔽无取舍者，大圆满之取舍，于瑜伽中说为歧途。 欲求玛哈金刚持者，进入方便与智慧之门后，于自续清净之坛城，以四种修法而修持，阿底瑜伽之大乐，乃是离勤作修持之菩提心，以玛哈遮蔽超越勤作修持者，大圆满之勤作修持，于玛哈瑜伽中说为歧途。 阿努无别地欲求者，进入界与智慧之门后，于如是显现之诸法，视原因为清净之界，果为智
English
Nachen. The nature of awareness, which has no place to revolve, is the dharma nature that has no place of origin. If one realizes such a principle, the self-nature of awareness does not gather the aggregates of objects at all times. For those who have objects, the three practices of hearing, thinking, and meditating, which are measured by the proliferation of thoughts and words, and all the lower vehicles that have gained certainty in the mind, are the ways in which they collapse into the nominalist tenets fabricated by the mind. The Kunje Gyalpo Tantra says: The six vehicles that have gained certainty are shown to be the wrong paths of Dzogchen. How is that? The Sutra of the Bodhisattva desires all-pervading light. The nature of the two truths is emptiness, which is regarded as the sky. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta that transcends conceptualization. The Sutra obscures that which transcends conceptualization. Conceptualization in Dzogchen is said to be a wrong path in the Sutras. The Kriya Vajradhara desires to enter the three pure gates and abide in the pure realm of grasping and being grasped. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta that transcends grasping and being grasped. Kriya obscures that which transcends grasping and being grasped. Grasping and being grasped in Dzogchen are said to be wrong paths in Kriya. The view and conduct of Upaya is to practice Kriya and cultivate Yoga. The connection between view and conduct is meaningless, so the meaning of non-duality is not realized. The great bliss of Ati Yoga is the non-dual Bodhicitta. Upaya obscures that which is non-dual. Duality in Dzogchen is said to be a wrong path in Upaya Yoga. Those who desire to arrange dense Yoga enter the gate of signs and non-signs and mainly practice the four mudras. They cannot enter that which has no acceptance or rejection. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta that has no acceptance or rejection. Yoga obscures that which has no acceptance or rejection. Acceptance and rejection in Dzogchen are said to be wrong paths in Yoga. Those who desire the Maha Vajradhara enter the gate of skillful means and wisdom and cultivate the mandala of self-existing purity with the four methods of approach and accomplishment. The great bliss of Ati Yoga is the Bodhicitta that is free from effort and accomplishment. Maha obscures that which transcends effort and accomplishment. Effort and accomplishment in Dzogchen are said to be wrong paths in Maha Yoga. Those who desire the Anu indivisible ground enter the gate of space and wisdom. For all phenomena that appear in this way, the cause is seen as the pure space, and the result is wisdom.