Tibetan
བཅས་པས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འཕགས་པ་མེད་དེ་ཀུན་བྱེད་ལས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་ཤེས། །ཡུལ་ལ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། །ཡུལ་ལས་བྱུང་བས་རང་བྱུང་མིན། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་གང་ཡིན་ན། །སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་སྟོང་ཉིད། ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་མ་ཤོར་བའི་སྤྲོས་བྲལ། །རྣམ་རིག་དབུ་མར་མ་བཟུང་བའི་རང་གྲོལ། །ཡེ་གྲོལ་རྒྱ་ཡན་དུ་མ་ཤོར་བའི་ངང་བསྒོམ། །གནས་བྱ་གནས་བྱེད་ལ་མ་བལྟོས་པའི་ཞི་གནས། །ཡུལ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མི་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་། རང་ངོ་ཀ་དག་ལས་མི་གཡོ་བའི་མཉམ་གཞག །ལྷུན་གྲུབ་འགག་པ་མེད་པའི་རྗེས་ཐོབ། ཀུན་གཞི་དང་མ་འདྲེས་པས་ཐོག་མ་ནས་གྲོལ་བ། །རྣམ་ཤེས་དང་མ་འདྲེས་པས་གློ་བུར་དུ་མ་བསྡམས་པ་རིག་པ། རྒྱ་ཡན། མ་བཅོས། མི་འཆོས། མི་བསྒོམ། མི་ཡེངས། མ་འཁྲུལ། བསམ་ཡས། དེ་ལ་ལྟ་སྒོམ་གྱིས་གཟེངས་མ་བསྟོད་པ། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ཞབས་རྟོག་མ་བྱས་པ། འོག་འགྱུས་དབུ་འཕང་མ་སྨད་པ། ཟང་ཐལ་དུ་ལྷག་གེ །སྟོང་ཉིད་དུ་རྗེན་ནེ་ ཀ་དག་ཏུ་ལྷོད་དེ་བ་ཅིག་ལ་ལྟ་བའི་བླ་དགས་སུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། དོན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཡོད་མི་ཤེས། མེད་མི་ཤེས་པའི་ཚུལ་ཡུམ་བར་མ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྡའ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །བརྡའ་ཙམ་བཏག་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གློ་བུར་བ་སྟེ་རི་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པས་སློབ་པ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་ཤིང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ནི་སྒྲ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་དུ་མི་གནས་པ་སྟེ། རང་ཤར་ལས། རིག་པ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ། །འཁྲུལ་དང་མ་རིག་ག་ལ་ཡོད། །ཡེ་ཤེས་སེམས་དང་བྲལ་བ་ལ། །བག་ཆགས་དྲི་མ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་དང་། མི་འགག་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས། །ཀུན་བཟང་ཡངས་པའི་དབྱིངས་ཉིད་ཤར། །དགོངས་པ་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས། །རྟོག་མེད་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཆོ་འཕྲུལ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་རིག་ཐོག་ཏུ་རྡོ་རུས་མ་འཕྲོད་བདག་ཅི་ཡང་མི་སེམས་པ་སྒོང་ང་ལྟ་བུ་དཔེར་བྱས་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་བསྐུར་ཞིང་། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་མ་ཕྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་རྟག་དོང་གིས་བཟུང་བའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་དར་ལྕེ་རྟོག་པའི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་ནས་ཡུལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས
Chinese
总而言之，没有什么比轮回的自性稍微殊胜，如《普作续》所说： “自生智慧本来知， 于境分别之智慧， 由境所生非自生。” 那么，什么是自生智慧呢？各自本觉的空性，不落入所知之自性中的离戏，不执着于明空双运的自解脱，不落入原始解脱的放任自流之任运修，不依赖能住所住的寂止，不以名言分别念来观察对境的胜观，不离本来自性清净的等持，任运成就无有阻碍的后得，不与阿赖耶识相混故从初始即解脱，不与名言分别念相混故非是突然造作之觉性，广大，无为，不整，不修，不散乱，不迷乱，不可思议。不对其以见修行果加以赞叹，不用分别念加以观察，不以下堕而贬低其顶峰，通透而朗然，空性而赤裸，本净而放松，仅仅是名言上安立为如是而已。实际上，那些也都是自性上存在不可知，不存在也不可知的状态，如《中观根本慧论》所说： “善现，一切法皆是假名安立而已。 何为假名安立，即是刹那生灭，是山王所赞叹。” 因此，有学道之所有真谛，也都是具有所知障，而无自性的实相，是不安住于言语和表达的对境中，如《自显现续》所说： “觉性远离戏论者， 错乱无明岂会有？ 智慧远离心识者， 习气垢染岂会有？” 以及，不灭觉性之法性中，普贤广阔之法界自现，意为大智慧之法界，离念，是言思之对境。譬如虚空之幻化。 理由是在觉性上，如果知见与习气不相合，则什么也不作意，以鸡蛋为例，执着于无言无思无说的和尚宗的见解，这是诽谤胜义之母，仅仅是未区分名言分别念和智慧的现象而已。如此这般，以八识聚为首的常断见所执着的，心和心所之旗帜被分别念之风所吹动，而趋入取境的增益。
English
In short, there is nothing even slightly superior to the nature of samsara, as the Kunje Gyalpo Tantra says: "Self-born wisdom knows from the beginning, The wisdom that discriminates objects, Is not self-born because it arises from objects." So, what is self-born wisdom? The emptiness of one's own awareness, the freedom from elaboration that does not fall into the nature of knowable objects, the self-liberation that does not grasp at the union of clarity and emptiness, the spontaneous practice that does not fall into the laxity of primordial liberation, the quiescence that does not depend on an object to be dwelt upon or a subject that dwells, the insight that does not analyze objects with conceptual consciousness, the equanimity that does not waver from one's own original purity, the spontaneous accomplishment of post-meditation without obstruction, the awareness that is not mixed with the alaya and is therefore liberated from the beginning, the awareness that is not mixed with conceptual consciousness and is therefore not suddenly fabricated, vast, unconditioned, uncorrected, unmeditated, unscattered, unconfused, inconceivable. Do not praise it with views, meditation, and conduct, do not examine it with conceptual analysis, do not denigrate its summit with a fall, clear and radiant, naked in emptiness, relaxed in original purity, merely nominally designated as such. In reality, those are also states of unknowable existence and unknowable non-existence in their own nature, as the Madhyamaka Root Text says: "Subhuti, all phenomena are merely nominal designations. What is merely a nominal designation is momentary, praised by the King of Mountains." Therefore, all the truths of the path of learning are also accompanied by the obscuration of the knowable, and the reality of no self-nature does not abide in the realm of words and expressions, as the Rangshar Tantra says: "In awareness free from elaboration, How could there be delusion and ignorance? In wisdom free from mind, How could there be habitual imprints and stains?" And, from the indestructible nature of awareness, the vast expanse of Samantabhadra's realm self-arises, meaning the realm of great wisdom, free from thought, beyond the object of speech and thought. Like the magical display of the sky. The reason is that if the view and habits do not agree on the awareness, then one does not think of anything, taking the view of the Hashang sect, using the example of an egg, is slandering the Mother of the Victorious Ones, and is merely a phenomenon of not distinguishing between conceptual consciousness and wisdom. In this way, the flag of mind and mental factors, held by the eternalist view headed by the eight consciousnesses, is blown by the wind of conceptual thought, and the superimposition enters into taking objects.
Tibetan
་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་དེས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་པ་ཉེར་བསྡོགས་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་རུང་། འོ་ན་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཞིག་ནས་ནི་ཡང་དག་པའི་བསམ་པ་སྟེ་ཞི་བའི་འདུ་ཤེ་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ལྟ་བ་མེད་པ་སྟེ། ལྟ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའོ། །གང་གིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའོ། །ཞེས་དང་། དེ་སྐད་དུ་བདེན་གཉིས་ལས། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་ པའི། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །ཞེས་སོ། ཁྱད་པར་བློ་ངོའི་སྤྲོས་པ་ལས་འདས་པ་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཡིན། དེ་གཉིད་སྟུག་པོའི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་དུ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ན་དབང་གསུམ་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཡུལ་ལྔ་ཡིད་ཤེས་དང་བཅས་པ་ཆོས་སྐུར་ཐིམ་ནས་ཀུན་གཞི་ལས་སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་གླེན་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སོང་བས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་། མིག་གི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དང་། མ་རིག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་དང་། མ་རིག་པ་ཟད་པ་མེད་པ་སོགས་རྣམ་བྱང་གིས་སྟོང་པར་བསྟན་པའི་དོན་ལ་སྐྲག་པར་གྱུར་པས་སེམས་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་མ་འདས་ཤིང་མྱ་ངན་འདས་པའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཚུལ་ཡུམ་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་གྱིས་ཤེས་ལ། དེ་སྐད་དུ་དཀོན་བརྩེགས་ལས། རྟོག་པའི་འཁོར་ལོས་སྲིད་པའི་དགོན་པར་ལ་བྱམས། །རྟག་ཏུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་འདུ་བྱེད་ཅིང་། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱ་ཕྲག་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཞེས་རྟོག་པའི་ས་བོན་ནམ་བསྐྱེད་གཞི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གྱི་རྩ་བ་མ་ཆོད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟེར་ཙ་ན་དུས་གསུམ་གྱི་བག་ཆགས་མངོན་གྱུར་བ་ཞིག་ལངས་ནས་ཤེས་པ་འཐོར་ཡས་སྲང་དུ་མི་ཆུད་པ་ཞིག་ལ་ངོས་གཟུང་། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡུལ་དང་། དབང་ཤེས་དང་། ཚོར་བ་གསུམ་ལས་བལྟར་མི་མངོན་པའི་ཡིད་བྱེད་ཤིན་ཏུ་ཕྲབ་ཡངས་པ་དེ་མཉམ་གཞག་གི་གནས་སྐབས་སུའང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་ངོས་བཟུང་ནས་བླང་བྱར་བྱས་པས་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་ཐམས་ཅད་རིག་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་ཆོས་ ཅན་དུ་སོང་བའི་ཚུལ། །ལང་དཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ཅན་དག་གིས། །སྐྲ་ཤད་ལོག་པར་འཛིན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དངོས་པོར་རྟེག་པ་འདི། །བྱི
Chinese
那么，这种胜观除了初禅的近分定之外，还能是什么呢？那么，具有胜观的特征是什么样的呢？在《菩萨藏》中说：菩萨从真实的意念，即寂静的想中也不安住。胜观是没有见解的，甚至连见解本身也看不到。谁能这样看到，那就是如实地看到。就像《二谛论》中所说：心和心所是三界 的，虚构的各种形象都是分别念。特别是超越了意识戏论的是不可说、不可思、不可言说的。如果那不是深沉睡眠的状态，那么第三灌顶的俱生智，以及五境和意识融入法身，从阿赖耶识中醒来的状态。不可思议的实相各自是自证智，一切皆是无分别的自性，都成了愚人修行的对象，因此害怕眼睛等十二处，以及眼界等十八界，以及无明灭尽等缘起性空的道理，以及无明不灭等清净性空的道理，因此心的实执之障没有超出颠倒，而且与涅槃的意义相违背，这可以从《母经》的注释中得知。就像《宝积经》中所说：分别念的轮子喜爱有寂的处所，总是造作行为和烦恼，显现成百上千的痛苦。因此，由于没有断除分别念的种子或生起处——遍计所执的根本，所以一说起分别念，过去、现在、未来的习气就会显现出来，以至于无法控制意识的散乱。除此之外，对于从境、根识和感觉这三者来看不明显的、极其微细广大的作意，即使在等持的状态中，也将其视为分别的智慧并加以接受，因此一切法性不可思议的实相都成了可以用理智分析的法 的状态。就像《楞伽经》中所说：就像患有眼翳的人，错误地执着毛发一样，同样，对事物的执着也是如此。
English
Then, what else could this vipassanā be other than the preliminary stage of the first dhyana? So, what are the characteristics of vipassanā? In the Bodhisattva Pitaka, it says: A Bodhisattva does not abide even in the true thought, that is, the perception of peace. Vipassanā is without views, and even the views themselves are not seen. Whoever sees in this way, that is truly seeing. As it is said in the Two Truths: Mind and mental factors are of the three realms, Imaginary forms are all conceptualizations. In particular, what transcends the elaboration of the mind is unspeakable, unthinkable, and inexpressible. If that is not the state of deep sleep, then the co-emergent wisdom of the third empowerment, and the state of the five objects and consciousness dissolving into the Dharmakaya, awakening from the Alaya. The inconceivable reality is each self-aware wisdom, all of which are non-conceptual in nature, and all become the object of fools' practice, thus fearing the twelve sources such as the eye, and the eighteen realms such as the eye realm, and the meaning of emptiness of dependent origination such as the absence of ignorance, and the meaning of emptiness of purity such as the absence of the exhaustion of ignorance, thus the obscuration of the mind's clinging to reality has not gone beyond perversion, and contradicts the meaning of Nirvana, which can be known from the commentary of the Mother Sutra. As it is said in the Ratnakuta Sutra: The wheel of conceptualization cherishes the solitary places of existence, always creating actions and afflictions, and manifestly accomplishing hundreds of thousands of sufferings. Therefore, since the root of the seed or basis of conceptualization, the basis of imputation, has not been cut off, as soon as one speaks of conceptualization, the habits of the past, present, and future will manifest, to the point that one cannot control the scattering of consciousness. Apart from that, for the extremely subtle and vast attention that is not visible from the three of object, sense consciousness, and feeling, even in the state of samadhi, it is regarded as discriminating wisdom and accepted, so that all the inconceivable reality of Dharmata becomes a dharma that can be analyzed by reason. As it is said in the Lankavatara Sutra: Just as those with cataracts perceive hairs wrongly, so too is this clinging to things.