Tibetan
་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པས་ལམ་གྱི་གེགས་མི་བྱེད་ཀྱང་རྟོག་པའི་ཆ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡུལ་དང་། ནང་དུ་སེམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་སྦྲེལ་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་འདྲ་འབག་ཙམ་དུ་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་བར་དུ་འགག་མི་ཤེས་པ་འདི་ཉམས་མྱོང་གི་ཐོག་ནས་བཤད་པར་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ཐེག་པ་འོག་མར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཞལ་བའི་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དཔྱད་པ་རྣོན་པོས་འགོག་བདེན་དང་། སྤྲོས་བྲལ་དང་། དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབས་ཀྱང་སྟོང་ངོ་ལ་སྙམ་བྱེད་དང་ཡིད་བྱེད་དང་། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཁུངས་བསྐྱེལ་བས་བྱ་རོགས་ཁུང་ལ་སྦེད་པའི་ཚད་སྤྲིན་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདིར་ནི་སྣང་རིག་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་མེད་པའི་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ། སྣང་བ་སྐྱེ་མེད་ངོ་སྤྲད་པས། དབུ་མ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི། །ལྟ་བ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །རིག་སྣང་རང་གྲོལ་ངོ་སྤྲད་པས། སེམས་ཙམ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །འབྱུང་བ་དངོས་མེད་ཟང་ཐལ་བས། །ཉན་ཐོས་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་པས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གཤིས་ཐད་དྲང་དུ་བསྟན་ནས། མངོན་སུམ་ཡིད་དཔྱོད་ལ་རག་མ་ལུས་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ལམ་ ཁྱད་གནམ་ས་ལྟ་བུ་ཡོད་ལ། རང་སྡེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཟབ་པར་སྟོན་པ་གསང་སྐོར་མན་ཆད་དུའང་དཔེ་དོན་རྟགས་གསུམ་གྱིས་རིག་པའི་གཞལ་ཚུལ་ཙམ་དང་འདྲ་ཡང་། འདི་ནི་དཔྱོད་ལྡན་གྱིས་རྟེན་གསུམ་གཞལ་བ་ལྟར་དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀའི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དང་མཚུངས་ལ། གཞན་དུ་ནི་གཞི་མཐོང་ཀྱང་དངོས་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་བྱིས་པས་ལྷ་ཁང་བལྟས་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་བར་དོའི་རིག་གདངས་དང་། །རྟོག་བཅས་གོམས་པའི་ལྷ་ཡི་སྒྱུ་ལུས་གཉིས། །ལྷ་སྐུར་མཚུངས་ཀྱང་སྣང་བ་ཞིང་ཁམས་སུ་ཤར་ཞིང་ཤེས་ཐེག་གྲོལ་དང་མི་གྲོལ་ཁྱད། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་དང་། བསྲེ་འཕོ་གོམས་པའི་སྒྱུ་ལུས་གཉིས། ལྷ་སྐུར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་ནི་གཞི་ལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པའི་རྣམ་བྱང་གི་རང་གདངས་ལམ་སྣང་དུ་ཤར་བ་ཡིན་པས་རང་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་ཞིང་རྒྱ་ཆེ་ལ། སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་ལྷ་སྐུ་ནི་རྟོག་བཅས་གོམས་པའི་འདྲ་འབག་ཡིན་པས་ད་དུང་ལམ་གྱི་ལྷག་མ་བགྲོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ལམ་འདིར་ཞུགས་པའི་དམ་ཚིག་ཅན། །ས་བཅུའི་སྣང་བས་བསྡུས་པའི་ལོངས་སྐུ་ལ། །འཐོགས་པ་མ་ཡིན་དེ་ཡི་དཔེ་བྱད་ནི། །རང་བཞིན་སྤྲུལ་པར་བཀོད
Chinese
由于与入定的等持相似，虽不构成道的障碍，但仅凭分别念的那部分，将外境与内在的心识聚合相连，显现为能取所取的幻影，因此在法性穷尽之前无法停止，这应从经验的角度来理解。因此，在下乘中，以二谛衡量，运用诸如生灭不二等犀利的词语分析来破斥灭谛，以及用离戏和中观的四大论证等来论证，也只是徒劳地进行空性的思辨和考量，如同将麻雀藏在洞里，用云来衡量一样。而在此，则是确定显现和觉性皆无自性的方式，通过认识到显现本无生，便能超越中观不住二边的观点。通过认识到觉性显现自解脱，便能超越唯识的观点。通过证悟诸元素无实有，便能超越声闻的观点。如是，直接揭示了无二真如的实性，无需依赖现量和推理，因此道的差异犹如天壤之别。即使是自宗内部，单方面深入地揭示密法，也仅仅是通过例子、意义、标志这三者来衡量觉性，与此相似。而这如同智者衡量三依，确定了事物和基础二者的特征。否则，即使见到了基础，也无法确定事物，如同孩童观看寺庙一般。同样，法性中阴的觉性和，与执着习气的本尊幻身二者，虽然都相似于本尊身相，但显现为净土，以及是否能通过了知而解脱，存在差异。其中，法性中阴和串习纯熟的幻身二者，虽然仅仅在显现为本尊身相上相似，但法性中阴是基位上任运成就的清净自性光明，显现为道上的景象，因此仅凭认识自性就能解脱，且范围广大。而幻身的本尊身相是执着习气的幻影，因此还需要经历道上的剩余部分。特别是，进入此道的具誓者，不会执着于以十地景象所摄持的报身，那样的例子，被安立为自性化身。
English
Because it is similar to the samadhi of absorption, although it does not obstruct the path, just by that aspect of conceptualization, it connects the external objects and the internal aggregates of consciousness, appearing as a mere illusion of grasping and being grasped. Therefore, it cannot stop until the exhaustion of dharmata. This should be understood from the perspective of experience. Therefore, in the lower vehicles, measured by the two truths, even if one refutes the truth of cessation with sharp analysis of words such as unborn and unceasing, and proves it with the four great reasonings of freedom from elaboration and the Middle Way, it is just futile speculation and consideration of emptiness, like hiding a sparrow in a hole and measuring it with clouds. Here, it is the way to ascertain that both appearance and awareness are without inherent existence. By recognizing that appearance is unborn, it surpasses the views of the Middle Way that does not abide in extremes. By recognizing that awareness-appearance is self-liberated, it surpasses the views of Mind-Only. By realizing that the elements are empty of substance, it surpasses the views of the Hearers. Thus, it directly reveals the nature of indivisible truth, without relying on perception and inference, so the difference in the path is like heaven and earth. Even within our own tradition, the profound teachings of the secret cycles and below are only similar to measuring awareness with examples, meanings, and signs. But this is like a wise person measuring the three supports, determining the characteristics of both the object and the basis. Otherwise, even if one sees the basis, one cannot determine the object, like a child looking at a temple. Similarly, the radiance of awareness in the bardo of dharmata and the illusory body of a deity formed by habitual conceptualization, although both resemble the form of a deity, there is a difference in whether they appear as pure lands and whether they can be liberated through recognition. Among them, the bardo of dharmata and the illusory body of habitual transference, although they are similar only in appearing as the form of a deity, the bardo of dharmata is the spontaneously accomplished pure essence of self-radiance that exists on the ground, appearing as a vision on the path. Therefore, it is liberated simply by recognizing its own nature, and it is vast. The deity form of the illusory body is an illusion of habitual conceptualization, so it still needs to go through the remaining part of the path. In particular, a samaya holder who enters this path does not cling to the enjoyment body that is encompassed by the visions of the ten bhumis. That example is established as the nature emanation body.