Tibetan
ཀྱི་སྒོ་ཡང་འགག །ཡེ་ཤེས་དྲན་གཞི་ཉིད་དང་བྲལ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པས་བག་ཆགས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་སྡུད་པའི་ཚུལ། རང་ཤར་ལས། སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སྡུད་པའོ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་སློང་བའོ། །སེམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་གསོག་པའོ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་དེ་ཡང་འགགས་པར་དཀའ་བས། རང་གི་སྣང་བ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ། མ་རིག་པ་དང་མཉམ་དུ་གནས་པས། ཞེས་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་ནི་འདུས་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དྲི་མ་ཉིད་དང་ཡང་སྤགས་པས། །ཀུན་སྡུད་པ་ཡི་སེམས་ལ་སེགས། །དྲི་མས་གྲངས་སུ་གྱུར་པས་ན། །ཞེས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་འདུ་བ་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བུད་ཤིང་པ་སྲེག་པའི་མེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་བསྲེགས་ པས། །ཡེ་ཤེས་ཉིད་ནི་མེ་བཞིན་ཟ། །ནམ་མཁའ་ཉིད་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །སྟོང་གསལ་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་ཡེ་ཤེས་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་རང་རྒྱུད་ལྡན་དུ་ཡོད་རིང་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་འབྲེལ་བས་ངེས་བསྡུས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སོ་སྐྱེའི་ལམ་ཡིན་པས་འཁོར་བར་འདུ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པ་སོ། །སེམས་མེད་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མི་རྟོག་སོ་ ཟེར་ན་འཕགས་པའི་ལམ་མཐོན་ཕོར་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ངག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་འདར་མི་ནུས་པས་སོ་སོ་རང་རིག་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཁྱེད་རང་གི་ལུགས་ལྟར་བདེན་དུ་ཆུག །ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཐེག་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིའི་དགོངས་པ་ཆོས་གཞན་དང་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའི་ཚུལ་བློ་ཡུལ་དུ་མི་ཚུད་པ་རེ་བདེན། །བདུད་རྩི་རོལ་པ་ལས། གནས་མཆོག་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ན། །གཉིས་མེད་ལྷུན་གྱིས་གནས་པའི་ཚེ། །དེ་ཚེ་ཉན་ཐོས་དགེ་འདུན་དང་། །རང་རྒྱལ་ཐེག་ཆེན་མདོ་སྡེ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་དང་། །དགྲ་བཅོམ་མིང་ཡང་མེད་ནང་དུ། །ཀུན་བཟང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། །དགོངས་པའི་དོན་ཀུན་རྣམ་པར་གསལ། །ཞེས་པས་སོ། །འདིར་ནི་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་པ་ལ་ལམ་དུ་བྱད་དུས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་དང་མུན་པ་བཞིན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་རྟོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོ
Chinese
之门也关闭。智慧远离忆念之境。如是说。又，心是积聚之法，积聚习气与烦恼之方式。自显中说：心是积聚一切习气者。心是生起一切习气者。心是积聚一切烦恼者。心是一切习气之基础，习气亦难以断绝，故遮蔽自之显现，与无明一同存在。如是说。牟提鬘中说：心是积聚生起之故，亦与垢染相混杂。能积聚一切之心有间隙，因垢染而计数。如是说。智慧非与心一同积聚，如焚烧分别念之薪柴之火。彼中说：焚烧一切分别念，智慧如火般吞噬，与虚空相同，是空明觉性。如是说。入行论中也说：心灭尽者，以身示现。如是说。总之，遮蔽智慧者唯是心，故彼自身相续具有之时，称为有情。心与五蕴相连，故一切决定摄集之善皆是凡夫之道，是造作轮回之自性等。若无心，则智慧亦不生起，若说如此，则圣者之道亦不能动摇执持因果不虚，故各别自证之心作为行境，如汝之宗派所许。为何此乘之王之意，与他法区别而宣说之方式，不能纳入思维之境耶？甘露妙欲中说：于三处胜妙之坛城中，无二任运而住之时，彼时声闻僧伽与，缘觉大乘经部与，菩提萨埵之僧伽与，阿罗汉之名亦无有，于普贤意之坛城中，一切意之义皆明了。如是说。此处彼非心之行境，故于显现之果作为道用之时，心与智慧如日月与黑暗般不能同时存在。若以自己未证悟作为理由，而诽谤佛之法
English
The gate of also closes. Wisdom is separated from the basis of memory. So it is said. Moreover, since the mind is a conditioned phenomenon, it gathers collections of habits and afflictions. In Rangshar it says: The mind gathers all habits. The mind arouses all habits. The mind accumulates all afflictions. The mind is the basis of all habits, and those habits are difficult to stop. It obscures one's own appearance and exists together with ignorance. So it is said. In the Pearl Garland it says: Since the mind arises from accumulation, it is also mixed with impurities. The mind that gathers everything has gaps, and it is counted by impurities. So it is said. Wisdom does not gather together with the mind, it is like a fire that burns the firewood of conceptual thought. It says: Burning all conceptual thoughts, wisdom itself consumes like fire, it is equal to the sky itself, it is empty and clear awareness. So it is said. The Entering Path also says: The cessation of the mind is manifested by the body. So it is said. In short, the obscuration of wisdom is only the mind, so as long as it has its own continuum, it is called a sentient being. Since the mind is connected with the five aggregates, all the virtues that are definitely collected are the path of ordinary beings, so it is the nature of creating samsara, etc. If there is no mind, then wisdom will not arise either. If you say so, then the path of the noble ones cannot shake the holding of cause and effect, so the self-awareness of each individual mind is used as the object of practice, as your own school allows. Why is it that the intention of this king of vehicles, the way of distinguishing it from other dharmas and explaining it, cannot be included in the realm of thought? In the Nectar Delight it says: In the mandala of the three supreme places, when the non-dual spontaneously abides, at that time the Shravaka Sangha, the Pratyekabuddha Mahayana Sutra Pitaka, the Bodhisattva Sangha, and the name of Arhat are not there. From the mandala of the mind of Kuntu Zangpo, all the meanings of the intention are clearly revealed. So it is said. Here, since it is not the object of the mind, when the manifest result is used as the path, the mind and wisdom cannot exist together like the sun and darkness. If you use your own non-realization as a reason to slander the Buddha's Dharma
Tibetan
ས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའོ་སྙམ་ན། སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་པ་ལ་ཅེ་རེ་ལོང་ངོ་། །དེ་སྐད་དུ་སམྦུ་ཊི་ལས་ཀྱང་། རྣམ་ ཤེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་ནི། །མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་མཚོན་པར་བྱེད། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་བྱ་བ་ལྟ། །ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྟག །འགྲོ་བ་བརྟག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །ཇི་ལྟར་རང་འདོད་ལ་སོགས་འགྲོ། །རྟོག་པ་མེད་ཅིང་རྣམ་ཤེས་མེད། །དེ་བཞིན་རྟོག་གེ་པས་མི་ཤེས། ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཐོག་མའི་ངེས་མེད་གཞི་ཡི་ལྷུན་གྲུབ་དང་། །མཐར་གྱིས་གྲོལ་བའི་ཀ་དག་དྲི་བྲལ་གཉིས། །རྫས་སུ་གཅིག་ཀྱང་སླད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་གཞི། །བྱེད་དང་མི་བྱེད་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་གཅེས། །འདི་ལྟར་ཐོག་མའི་ངེས་མེད་གཞིའི་ལྷུན་གྲུབ་ནི་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་འཆར་གཞི་ཡིན་ལ། །མཐར་ཐུག་གི་གྲོལ་ས་ཀ་དག་ནི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རྩལ་རིག་པར་ལྡོག་པ་ལས་མ་རིག་པའི་ཆ་སྡངས་ཏེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་དུ་གནས་པས་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་འདྲ་ཡང་། དྲི་མ་དག་མ་དག་དང་སླད་ཀྱི་འཁྲུལ་གཞི་བྱེད་མི་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་ཟེར་བ་རྣམས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་རིགས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱི་གྲོལ་ས་ཀ་དག་དང་། །ད་ལྟའི་ལམ་གྱི་རིག་པ་ཀ་དག་གཉིས། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་མེད་པར་མཉམ་ནའང་། །གྲོལ་ས་ཉིད་ནི་རླུང་སེམས་ཆ་དང་བཅས། །རྣམ་པར་བྱད་པའི་འཁོར་འདས་ཀ་དག་སྟེ། །ལམ་དུས་རླུང་སེམས་མ་དག་རྐྱེན་དབང་དང་། །འགྲོགས་ཤིང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དྲི་མའི་ཆོས། །བསླང་ཅིང་ཁུར་བས་དངོས་གནས་རེས་འགའ་ཙམ་དེ་ལ་གྲོལ་སའི་དབྱིངས་ཀ་དག་དང་། ལམ་དུས་ཀྱི་རིག་པ་ཀ་དག་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་དང་། །ཡུལ་སྣང་དག་ཚུལ་ལ་འདྲ་ཡང་། གྲོལ་ས་ནི་རླུང་སེམས་དག་པས་རིག་པ་དབྱིངས་སུ་ཐིམ་པའི་ཆུ་ལ་དཔག་ཆེན་གྱི་མངའ་ལྟར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། ད་ ལྟ་ནི་རླུང་སེམས་ཀྱི་ཆས་དྲི་མས་བསླད་ཅིང་ཁུར་བས་དབང་པོའི་རྐྱེན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དངོས་གནས་སུ་འཆར་བ་རེས་འགའ་བ་ཙམ་ལས་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཤེས་རབ་རང་རྩལ་དུ་རྫོགས་པའི་དུས་ན་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཤེས་བྱེད་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཐད་ཀར་ཟང་ཐལ་ཞིག་ནས་ནང་དུ་མི་འཛིན། །ཕྱིར་མི་གཟུང་ཕན་ཚུན་བལྟོས་གྲུབ་ཅན་དུ་མི་གནས་ཀྱང་། །རིག་ཆ་དེ་རླུང་སེམས་ཀྱི་ཆས་ཁུར་བའི་ཚེ་རང་ངོ་ལས་མ་གཡོས་པར་གཞག་ན་དེ་དཔའ་བར
Chinese
如果认为与地不同，那就是各自自明的智慧的行境。如是于《桑布扎续》中也说： 识、慧、心，能表示体性与所依。 慧能照见所知，诸所知恒常流转。 以能观察流转之心，随其自欲而行。 无有分别亦无有识，如是论理者不能知。 如此，初始无定基之任运成，以及最终解脱之本来清净无垢染，二者本体虽一，却是后来迷乱之基。 知晓作与不作之差别至关重要。 如此，初始无定基之任运成乃是轮回与涅槃二者之显现基础。 最终之解脱处本来清净，乃是任运成之妙力回返于觉性，从而消除无明之分，使法界之功德圆满。因此，二者安住于本体、自性、大悲三者之中，觉性之功德虽相同，然有垢染与无垢染，以及作与不作后来迷乱之基之差别，故而将“果于基位解脱”之说视为大圆满之影像而理解。 同样，法界之解脱处本来清净，与当下道之觉性本来清净，虽然在广大、无偏颇上平等无异，然解脱处本身与气心相连，乃是显现轮回与涅槃之本来清净。 道时气心不净，与因缘和合，与心及心生之垢染法相应，生起并负荷，故而真实显现仅为偶尔。因此，解脱处之法界本来清净，与道时之觉性本来清净二者并非本体相异，故而产生错觉。 境相之清净方式虽相似，然解脱处乃是气心清净，觉性融入法界，如水融入大海般永不退转。 而当下则是气心之分被垢染所染污并负荷，故而与根识之因缘和合，真实显现仅为偶尔。 又，在智慧圆满自力之时，觉性以离戏的方式了知，彼了知者本身亦直接通透，不执着于内，不执取于外，不住于相互依存之境。 然觉性之分在负荷气心之分时，若能安住于不离自性，则堪为勇士。
English
If one thinks it is different from the ground, then it is the realm of individual self-awareness and wisdom. As it is said in the Sambhuta Tantra: "Consciousness, wisdom, and mind, delineate the characteristics and the basis. Wisdom sees what is to be known, all that is to be known constantly transmigrate. With the mind that examines transmigration, one goes according to one's own desires. There is no thought and no consciousness, likewise, logicians do not know." Similarly, the spontaneously accomplished ground of initial non-determination, and the primordially pure, stainless liberation at the end, although one in essence, are the basis of subsequent delusion. It is crucial to know the difference between doing and not doing. Thus, the spontaneously accomplished ground of initial non-determination is the basis for the manifestation of both samsara and nirvana. The ultimate place of liberation, primordial purity, is the return of the power of spontaneous accomplishment to awareness, thereby eliminating the part of ignorance and perfecting the qualities of the dharmadhatu. Therefore, although these two abide in the three—essence, nature, and compassion—and the qualities of awareness are the same, there is a difference between being stained and unstained, and between doing and not doing the basis of subsequent delusion. Therefore, those who say "the result is liberated on the ground" should be understood as images of Dzogchen. Similarly, the primordially pure liberation place of the dharmadhatu, and the primordially pure awareness of the present path, although equal in vastness and impartiality, the liberation place itself is accompanied by the elements of wind and mind, which is the primordially pure samsara and nirvana. During the path, the wind and mind are impure, associated with conditions, and in accordance with the defiled dharmas of mind and mental events, they arise and are burdened, so the actual manifestation is only occasional. Therefore, the primordially pure dharmadhatu of the liberation place and the primordially pure awareness of the path are not different in essence, so there is delusion. Although the way the objects appear to be pure is similar, the liberation place is where the wind and mind are pure, and awareness dissolves into the dharmadhatu, like water dissolving into the ocean, never to return. But now, the elements of wind and mind are defiled and burdened by impurities, so they manifest in reality only occasionally due to the conditions of the senses. Moreover, when wisdom is perfected in its own power, awareness knows in a way that is free from elaboration, and that knower itself is directly transparent, not grasping inwardly, not grasping outwardly, and not abiding in a state of mutual dependence. However, when that part of awareness bears the elements of wind and mind, if it can remain without moving from its own nature, then it is worthy of a hero.