Tibetan
་པའི་ཆོས་ཉིད་ལྡང་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རིག་པས་རིག་པ་ལ་ཚུར་ཁྱབ་པ་མི་སྲིད་དེ་མ་རིག་པ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ ན་མ་རིག་པ་རིག་པའི་ཁྱབ་བྱེད་དུ་བྱས་ནས་སེམས་དང་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགགས་པར་འདོད་པ་ནི་ནོར་ས་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ལ་ནི་མ་རིག་པས་ཁྱབ་པས་སེམས་ཀྱི་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ནི་འཐད་ཀྱིས། རིག་པ་ལ་མ་རིག་པས་ཁྱབ་མི་སྲིད་དེ། །མ་རིག་པ་དེ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡིན་པས་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་བྲོས་ཤིང་རྒྱུན་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སེམས་འགགས་དུས་རང་དང་རྫས་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་ཆ་དང་བཅས་པ་འགགས་ཀྱང་རིག་པ་ནི་འགག་གཞི་མིན་པས་ནམ་ཡང་མི་འགག་སྟེ། གལ་ཏེ་རིག་པའང་འགགས་ན་བེམ་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སུ་འདོད་པའི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་པར་འོས་སོ། །འདིར་ནི་མ་རིག་པ་སེམས་ཀྱི་ཆ་དང་བཅས་པ་འགགས་པས་རིག་པའི་ཆ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་རྒྱས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་པ་གཉིས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ། །མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐུགས་ནི་བསྐྱོད་པ་ཀུན་བྲལ་བས། །བེམ་པོ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཤེས་ཤིང་རིག་ལ་བྱེད་དོན་སྣང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་ལམ་དུ་བྱས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་བཙོན་ར་ལས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་ཐང་བའི་ཚུལ། །དེ་ལྟར་བྲོས་པས་ཉོན་མོངས་བཙོན་ར་ལས། །ངེས་པར་འབྱིན་པ་མན་ངག་སྡེ་བ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཆོས་ཏེ་གཞན་དུ་ཉོན་མོངས་ཚོགས། །ཉན་རང་སྤོང་ཞིང་བྱང་སེམས་གཉེན་པོས་འདུལ། །སྔགས་སྤྱིར་ལམ་གཏོང་སེམས་སྤེར་གཤིས་ཐོག་དགྲོལ། །ཀློང་སྡེར་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་དག་བྱེད་པ། །རིག་པའི་ཀློང་ན་རང་ཚུགས་ཞིག་པ་མཚར། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ལམ་ཨ་ཏི་འོད་གསལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་འདིར་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་རིག་པའི་གཤིས་ལ་གདོད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་ དུ་ཤེས་པས་ཉན་རང་ལྟར་མི་སྤང་། །སྤོང་གཉེན་རྫས་གཅིག་པས་བྱང་སེམས་ལྟར་གཉེན་པོས་མི་འདུལ། །སེམས་རྒྱུན་གཅིག་ལ་དུས་མཉམ་པས་སྔགས་སྤྱི་ལྟར་ལམ་དུ་མི་གཏོང་། །སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་བས་སེམས་སྡེ་ལྟར་གཤིས་ཐོག་ཏུ་མི་དགྲོལ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་བས་ཀློང་སྡེ་ལྟར་རྒྱན་དུ་མི་འཛིན་པར་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཆོས་ཅན་རང་ངོས་སྟོང་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ག
Chinese
因为觉性具有生起的自性。无明不可能反过来遍及觉性，因为无明是暂时的垢染，已经断除无明的佛陀不可能有无明。因此，如果把无明作为觉性的遍及者，认为心和觉性一起止灭，那是很大的错误。无明可以遍及心，所以作为心的遍及者是合理的。觉性不可能被无明遍及，因为无明本身是暂时的垢染，当觉性的自性显现时，与觉性不相容的因素都会逃逸并断绝。因此，当心止灭时，与心自性相同且具有分位的无明也会止灭，但觉性不是止灭的基础，所以永远不会止灭。如果觉性也止灭，那就应该被归为外道，他们认为物质是众生的本性。在此，因为无明和心的分位一起止灭，所以觉性的分位增长为色身和智慧，享受如所有性和尽所有性的智慧的方式。《牟ติก माला》中说：“心已完全脱离了动摇，不像物质那样，它具有知晓和觉悟的功能和显现。”因此，通过将觉性作为道路，可以非常迅速地从烦恼和轮回的监狱中解脱出来。像这样逃脱，从烦恼的监狱中，一定能解脱出来，这是窍诀部的殊胜之处，否则烦恼的集合，声闻和独觉通过断除来舍弃，菩萨通过对治来调伏。总的来说，密咒将道路送走，心部在自性上解脱，界部在一个法性中清净，在觉性的界中，自性毁灭是奇妙的。其中，从分别念和烦恼中一定能解脱出来的道路，阿底光明金刚藏，在此，烦恼的自性，觉性的本性中本来就没有，因此不像声闻和独觉那样舍弃。因为断除和对治是同一本体，所以不像菩萨那样用对治来调伏。因为心流是相同的，时间是同时的，所以不像总的密咒那样将道路送走。因为心看不到心，所以不像心部那样在自性上解脱。因为智慧看不到心，所以不像界部那样不执著为庄严，而是在觉性的法性，如是性中，法相自性空性和法性
English
Because awareness has the nature of arising. It is impossible for ignorance to pervade awareness, because ignorance is a temporary stain, and a Buddha who has abandoned ignorance cannot have it. Therefore, if ignorance is taken as the pervader of awareness, and it is thought that mind and awareness cease together, that is a great mistake. Ignorance can pervade the mind, so it is reasonable to be the pervader of the mind. It is impossible for awareness to be pervaded by ignorance, because ignorance itself is a temporary stain, and when the nature of awareness becomes manifest, all incompatible factors flee and cease. Therefore, when the mind ceases, ignorance, which is of the same essence as the mind and has divisions, also ceases, but awareness is not the basis of cessation, so it never ceases. If awareness also ceased, then it should be classified as an outsider who believes that matter is the nature of sentient beings. Here, because ignorance and the divisions of the mind cease together, the divisions of awareness increase into form and wisdom, enjoying the wisdom of suchness and the wisdom of all phenomena. In the *Muktika Mala*, it says: "The mind is completely free from movement, it is not like matter, it has the function and manifestation of knowing and awareness." Therefore, by taking awareness as the path, one can escape very quickly from the prison of afflictions and samsara. Escaping like this, from the prison of afflictions, one will surely be liberated, this is the special feature of the Upadesha Section, otherwise the collection of afflictions, the Shravakas and Pratyekabuddhas abandon by eliminating, the Bodhisattvas subdue by antidotes. In general, mantra sends the path away, the Mind Section liberates on the basis of nature, the Space Section purifies in one Dharmata, in the space of awareness, the destruction of self-nature is wonderful. Among them, the path that will surely liberate from conceptualization and afflictions, Ati clarity Vajra Essence, here, the nature of afflictions, the nature of awareness has never existed from the beginning, therefore it is not abandoned like the Shravakas and Pratyekabuddhas. Because elimination and antidote are the same entity, it is not subdued by antidotes like the Bodhisattvas. Because the mind stream is the same, the time is simultaneous, so it does not send the path away like general mantra. Because the mind does not see the mind, it does not liberate on the basis of nature like the Mind Section. Because wisdom does not see the mind, it does not cling to it as an ornament like the Space Section, but in the Dharmata of awareness, in suchness, phenomena, self-nature emptiness and Dharmata
Tibetan
ཞན་ངོས་སྟོང་པའི་བློའི་གྲུབ་མཐའ་དང་། འདོད་ཁའི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཚུགས་མི་ཐུབ་པར་རང་གྲོལ་རྗེས་མེད་དུ་ཞིག་པ་ཨ་ལ་ལ། ཡུལ་སྣང་རིག་ངོ་ལ་མི་འགག་ཀྱང་རིག་པ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་མི་འདྲེ་བས་གཟུང་འཛིན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཆུ་ལ་བྲིས་པའི་རི་མོ་བཞིན་དུ་སྤང་གཉེན་རང་གྲོལ་དུ་སོང་བས་ས་ར་ཧ་འཛུམ་མུ་ལེ། །ཡུལ་ཐོག་ཏུ་མ་ཤོར་བའི་རིག་ངོ་ལ་ཆགས་ཞན་དང་དགག་བསྒྲུབ་མི་མངོན་པས་འཁོར་འདས་རྒྱ་གྲོལ་གྱི་རང་དུ་དམ་པ་རྒྱ་གར་བ་ཡུ་ཅ་རེ། རིག་པ་ཆོས་སྐུར་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མེད་པས་མཐའ་བྲལ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཟང་ཐལ་ལེ། །རྣམ་རྟོག་རིག་པར་གྲོལ་བས་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་རྫུན་ཕུགས་བརྡིབ་ནས་ཆོ་ག་དང་ཆོས་སྤྱོད་ཀྱིས་མི་གདུང་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་འབྲལ་མི་ཤེས་པས་ཆོས་ཀྱི་གོ་བཅད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་འཇུག་པ་ལས། རྟག་ཏུ་འགོག་པར་གཏོགས་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་མོད་ཀྱི། འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་པར་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་བརྒྱད་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་འབྲས་ལ་གུས་པ་མི་ལྷོད་པས་བྱ་བྱེད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འོང་། །རེ་དོགས་ཡུལ་མེད་དུ་སངས་ཀྱང་ ཁྲེལ་ཡོད་སུན་མ་ཕྱུང་བས་ཆགས་སྡང་ལ་འཇིགས་རེ་ཀན། ཐ་སྙད་དང་གྲུབ་མཐའ་ལ་མ་སྦྱངས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པས་ང་རྒྱལ་དང་འགྲན་སེམས་དག །ཕ་རོལ་གྱི་དགག་བསྒྲུབ་ལ་མི་འཇིགས་ཀྱང་གྲུབ་མཐའི་བློ་ཚེད་ཤེས་པས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཚད་མ་ལ་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད། །མཉམ་གཞག་ལ་སྐྱོང་བསྒོམ་མེད་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ལ་རིག་ཆོ་ཡོད་པས་རི་སུལ་དུ་མི་ཚེ་བསྐྱལ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ལ་བཟླ་བ་ཡིན་ཏེ། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། རང་སྣང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ། །སྟོབས་ཀྱི་རིག་པ་མ་འགགས་པས། །རང་གི་ཤེས་རབ་ཉིད་ལ་དྲིས། །དམིགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་ནི། །བྱ་བཙལ་བྲལ་བའི་ངང་དུ་བྲིས། །ཡུལ་གསལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་སེམས། །རྣམ་པ་དག་པའི་དབྱིངས་ལ་དྲིས། །དེ་ནི་དགོངས་པའི་དོན་དུ་བསྟན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་དང་ནི་ཆོས་སྐུ་གཉིས། །དབྱིངས་སུ་གཅིག་ཀྱང་ཆོས་སྐུ་རྒྱ་མཚོ་འདྲ། །ཀུན་བཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡི་སྒྲིབ་ཆ་སྟེ། །གྲུབ་བཞིན་དུ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀར་ལྡིང་། །གཞི་དེ་ཉིད་ནས་འཁྲུལ་གྲེལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་། །གཉིད་དུ་སོང་དང་དེ་ལས་སད་པ་བཞིན། །འཁྲུལ་པ་དབང་པོ་ཉམས་པའི་གཉིད་སྟུག་བཞིན། །གྲོལ་བདེ་ལས་སད་པའི་གནས་སྐབས་འདྲ། །དེ་ལ་སྤྱིར་འཁོ
Chinese
弱方空性的心之宗派和，贪欲的见解一切都无法成立而自解脱无余灭尽啊啦啦。境相于觉性本面不灭尽，然觉性不与境相混杂，故能取所取轮回的自性如水中绘画般，舍弃亲友自解脱，萨ra哈微笑。未落入境相的觉性本面，无有贪执和破立，故轮回涅槃广大解脱的自性中，印度圣者瑜伽热。觉性成就法身，无有法性的理由，故于离边大智慧中通彻。分别念解脱于觉性，故见修行果的虚假根本崩塌，虽不以仪轨和法行苦恼，然与无戏论之法性菩提心不可分离，故已截断了法的命脉。如彼入行论云：恒常属于止息之禅定，然对无依众生，生起格外之悲悯。如是。八法虽已超脱涅槃，然不放松对三宝和业果的恭敬，故所作所为皆为有情之义。希冀畏惧于无境中消散，因有惭愧而拔除了污垢，故对贪嗔有所畏惧。虽未学名相和宗派，然一切法皆由各自的觉性，断除了我慢和竞争心。虽不畏惧他者的破立，然因知晓宗派的智慧，故对法和补特伽罗的量无有偏袒。虽无修持等持，然于后得位有觉性之仪轨，故于山洞中度过一生，并如是念诵，如狮子圆满力云：自显现方便之王，力量之觉性不灭尽，故询问自己的智慧，无有对境之等持，于离勤作之状态中书写，境光明无始之心，询问清净之界，此乃意趣之义。如是，阿赖耶识与法身二者，于界中虽一，然法身如大海，阿赖耶识之染污，即是其遮蔽，于成立中于轮回涅槃二者中漂浮。从彼基位自性中，迷乱解脱亦是法性，如入睡和从彼醒来般，迷乱如根识衰败之浓厚睡眠般，解脱如从安乐中醒来之状态般，于彼总的来说轮回
English
The tenets of the mind of weak emptiness, and all the views of desire cannot be established, and they are self-liberated and completely destroyed, alala. Although the appearance of objects does not cease in the face of awareness, awareness does not mix with objects, so the nature of grasping and clinging to samsara is like a painting drawn on water, and abandoning relatives is self-liberated, so Saraha smiles. In the face of awareness that has not fallen into objects, there is no attachment or rejection, so in the nature of the great liberation of samsara and nirvana, the Indian saint Yoga. When awareness is accomplished as the Dharmakaya, there is no reason for the Dharmata, so it is thoroughly penetrated in the great wisdom of freedom from extremes. Since conceptual thought is liberated into awareness, the false root of view, meditation, action, and result collapses, and although one is not tormented by rituals and Dharma practices, one cannot be separated from the Dharma nature of bodhicitta without elaboration, so the lifeblood of the Dharma has been cut off. As it is said in the Engaging in the Bodhisattva's Deeds: Although it is always a meditation belonging to cessation, compassion arises especially for helpless beings. So it is. Although the eight worldly dharmas have transcended nirvana, they do not relax their respect for the Three Jewels and the law of karma, so all actions are for the benefit of sentient beings. Hope and fear dissipate in the realm of no object, because of shame, defilements are removed, so there is fear of attachment and aversion. Although one has not studied terminology and philosophical systems, all dharmas are eliminated by one's own awareness, arrogance, and competitive mind. Although one is not afraid of the refutation and establishment of others, because one knows the wisdom of philosophical systems, there is no partiality towards the measure of Dharma and individuals. Although there is no cultivation of samadhi, there is a ritual of awareness in the post-meditation state, so one spends one's life in a mountain cave and recites it in this way, as the Lion's Complete Power says: In the king of self-appearing means, the awareness of power is not extinguished, so ask your own wisdom, the samadhi without an object, write in a state of freedom from effort, the mind of clear and beginningless objects, ask the pure realm, this is the meaning of the intention. Likewise, the Alaya and the Dharmakaya are two, although they are one in the realm, the Dharmakaya is like the ocean, the defilement of the Alaya consciousness is its obscuration, and it floats in both samsara and nirvana in the process of establishment. From that very basis, confusion and liberation are also the nature of Dharma, like falling asleep and waking up from it, confusion is like the thick sleep of the decay of the root consciousness, liberation is like the state of waking up from bliss, in general, samsara