Tibetan
གཅིག་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ལས་ཡུལ་སྣང་རང་མཚན་དུ་མ་གྲུབ་པ་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། ཡུལ་ལ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ནི་འཁོར་བའི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པའི་ཞི་གནས་དང་། དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལ་ཟུང་འཇུག་དང་ཟུང་འཇུག་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་གང་དུ་བསྒྲུབ་ཀྱང་དེར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་ལས་མི་འཕག་གོ །དེ་བས་ན་རིག་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་ཟིན་ནས་དེའི་ངང་དུ་གློད་ཤེས་ན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་རིག་པའི་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པས་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་དག་ནས་བག་ཆགས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ཤར་ལས། རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ནི། །རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །བརྗོད་མེད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས། །ཡིན་དང་མིན་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །དགག་དང་བསྒྲུབ་པ་མེད་པ་ཉིད། །འཛིན་དང་ཆགས་པའི་མཐའ་ལས་འདས། །དྲི་མེད་འོད་གསལ་ལྷུན་གྲུབ་ཉིད། །ཅེས་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པས། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་གོས་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་རིག་པ་རང་གནས་ཤེས་རབ་སྟེ། །བསམ་གཏན་ཐབས་ལ་མ་བལྟོས་བྱིང་རྒོད་བྲལ། །སེམས་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་པས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ། །རིག་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་ཡང་སྣང་བ་ཡི། །ཟིལ་གྱིས་མ་ནོན་ད་དུང་ཆུ་སར་ལྷུང་འདྲ། །སེམས་ནི་གཟུང་འཛིན་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱོགས་དང་འདྲེས། །རིག་པས་སེམས་ཉིད་གཞན་ དུ་མ་སྤངས་ཀྱང་། །སེམས་དང་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་མི་འདུ་བས། །ཡུལ་དང་རྣམ་པར་རང་དང་རྫས་གཅིག་པའི། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྤྲན་ནས་བྲོས། །དེ་ལ་རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་རིག་པའི་ངོ་ལ་ཡུལ་སྣང་མི་འགག་ཀྱང་། །རིག་པ་ཉིད་སྣང་ཐོག་ཏུ་མི་འཚོར་བས། །བསམ་གཏན་གྱི་ངང་དུ་སེམས་བཅུར་བའི་ཐབས་ལ་མི་ལྟོས་ཤིང་། །དེ་ལྟར་མ་བཅུར་བས་གནས་འགྱུ་ཐམས་ཅད་ལ་རིག་པས་དབང་བྱས་ནས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གནོད་པས་ཀྱང་བརྫི་བར་མི་ནུས་སོ། །སེམས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི་ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འདོགས་ཤིང་དེ་ཡང་ལྟ་བསྒོམ་གཉིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟ་བུར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་རིག་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་སོང་ནས་རྣམ་རྟོག་ང་ལ་གསོ་བའི་བསྟི་གནས་ལྟ་བུ་ལས་ཆོད་ཆུང་པ་ཉིད་དེ་རྫོགས་པ
Chinese
从唯一的自性中，境相不成立为自性，这是觉性的功德。显现于境上的识是轮回之心，因为不超出能取所取的相状，所以专注于空性的寂止，以及于彼观察的胜观二者，无论安立为双运与非双运的何种名称，因为在那里近取所执之境，所以不能超越世间的禅定。因此，如果直接认识觉性，并能于其状态中放松，则心的垢染是暂时的，未成立为觉性的体性，故而自然消散，无有痕迹地清净，不会被习气所染。如《自显》中说：觉性自身之显现，超越常断二边。不可言说极清净之法，超越是与非之边。无有遮破与安立之自性，超越执著与贪恋之边。无垢光明任运成就之自性。又如《普作》中说：自生智慧不分别境，故不染分别之习气。如是，觉性是自住的智慧，不依赖禅定的方便，远离沉掉。心专注于所缘境，与定、能依和所依相关联。觉性虽于境上显现，却未被显现所胜伏，犹如仍落入泥潭。心具有能取所取之分，与串习分别念之方相似。觉性虽未将心本身舍弃于他处，然心与觉性不会同时并存，境与相，自与体性相同的烦恼，也会一同逃离。其中，觉性自住的智慧是殊胜的胜观，因此，即使在觉性的面容上境相不息灭，觉性本身也不会在显现上有所觉察。不依赖于在禅定状态中收摄心的方法。如此不收摄，则一切住行都被觉性所掌控，沉掉的损害也无法侵袭。以心为道的禅定，是如何专注于所缘境，并且观与修如能依所依般双运，那本身就成了觉性的障碍，成了滋养分别念我的温床，力量微弱，难以圆满。
English
The fact that object appearances do not establish as self-characteristics from the single, same essence is the merit of awareness. The consciousness that appears on objects is the mind of samsara, because it does not transcend the aspects of grasper and grasped. Therefore, both calm abiding that focuses single-pointedly on emptiness, and insight that analyzes it, no matter what term is established, whether union or non-union, because the object of grasping is closely enjoyed there, it does not surpass worldly meditation. Therefore, if awareness is directly recognized and one knows how to relax in its state, then the adventitious stains of the mind, not established as the nature of awareness, naturally dissolve, purify without a trace, and will not be stained by habitual patterns. As it says in Rangshar: The appearance of awareness itself, transcends the extremes of permanence and annihilation. The inexpressible, completely pure dharma, transcends the extremes of is and is not. The very nature of no negation and affirmation, transcends the extremes of grasping and attachment. Immaculate, luminous, spontaneously accomplished itself. And as it says in Kunjed: Self-born wisdom does not conceptualize objects, therefore, it is not stained by the habitual patterns of conceptualization. Likewise, awareness is self-abiding wisdom, not relying on the means of meditation, free from sinking and excitement. The mind is single-pointed on the object of focus, related to samadhi and support and supported. Although awareness appears on the object, it is not overcome by appearance, still like falling into a muddy pit. The mind is mixed with the aspect of taking up conceptual thoughts, with the parts of grasper and grasped. Although awareness does not abandon the mind itself elsewhere, because mind and awareness do not coexist, the afflictions that are the same as object and appearance, self and essence, also flee together. Therein, the self-abiding wisdom of awareness is a special insight, therefore, even though object appearances do not cease on the face of awareness, awareness itself does not perceive on the appearance. It does not rely on the method of restraining the mind in the state of meditation. Since it is not restrained in this way, all abiding and moving are controlled by awareness, and even the harm of sinking and excitement cannot overwhelm it. Meditation that makes the mind the path, how it focuses single-pointedly on the object of focus, and also the union of view and meditation like support and supported, that itself becomes an obstacle to awareness, becomes a breeding ground for nourishing conceptual thoughts, and is of little power, difficult to perfect.
Tibetan
་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། བསམ་གཏན་ཤེས་གཞི་བྱར་མེད་དང་། །རྫོགས་ཆེན་ལྷག་མཐོང་རིག་པ་གཉིས། །འདྲ་དང་ནོར་པས་གོལ་ཏེ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིག་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ཤར་ཀྱང་རང་ངོ་དང་རྩལ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་མི་འགྱེས་པས་ཕྱིར་མ་དཔྱད། །ནང་དུ་མ་བརྟགས། བར་དུ་མ་བཞག་པའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་རྗེན་པར་བུད་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་སྣང་བའི་ཆས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་སྟེ། །དཔེར་ན་དངུལ་ཆུ་ཐལ་བ་འཇམ་པོའི་སྦུབས་སུ་བཙུད་ཀྱང་དེ་ལ་རྡུལ་གྱི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གོས་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཀུན་བྱེད་ལས། རིག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཡུལ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཡེ་ཤེས་རང་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་མི་བྱེད། །ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པ་མི་བྱེད་པས། །ཏིང་འཛིན་བག་ཆགས་གསོག་མི་འགྱུར། །བག་ཆགས་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་དགོངས་པར་བཤད། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དགོངས་པ་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་སྟེ། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་གནས། །ཞེས་སོ། །སེམས་ནི་ཡུལ་སྣང་རིག་པ་ལ་སྣང་དུས་དེ་ངོ་མ་ཤེས་ནས་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་ཤོར་འབྱམས་ལ་གོམས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསླད་པ་མཐུ་བརྟས་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཏེ་ཀློང་དྲུག་པ་ལས། རང་རིག་བསམ་པ་བྲལ་བ་དང་། །སེམས་ཀྱི་བྱུང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་གཉིས། །འདྲ་འོ་འདྲ་འོ་ནོར་ར་རེ། །ཤེས་རབ་རང་རྩལ་རྫོགས་པ་དང་། །ཡིད་ཀྱི་དྲན་པ་སྣ་ཚོགས་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །ཞེས་སོ། །བྱེད་ལས་དང་མིང་འདོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་དབྱེ་ན། །སྡུད་པ་ཆུ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་དྲན་བསམ་གྱི་བཞི་འཛིན། །བརྟེན་པས་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ཚོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སྡུད། །འགྲོ་བ་མེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་མངོན་དུ་སྤྱོད། ཡང་བ་རླུང་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་བསྐྱོད་པར་བྱེད་པས་སེམས་ཞེས་མ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བཞག་ལ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་དང་། །འགག་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་མ་ཉམས་པ་དང་། །འགྱུར་མེད་ཀྱི་དཔེ་དོན་འདྲེས་པ་དང་། རང་རྫོགས་ཀྱི་དངོས་དོན་གོང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཆ་ནས་སེམས་ཉིད་ཅེས་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བཞག་པ་སྟེ། །ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཀྱེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རིག་པ་དང་རིག་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཉིད་ནི་དྲི་མ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས
Chinese
大遍知与虚空等性续中说： 禅定无有识之基， 大圆满胜观与觉性二者， 以相似与错谬而误入歧途。 如是，觉性虽于境上显现，然自性与功用二者不相离，故不向外观察，不向内审视，不住于中间之法性，赤裸而出离戏论，除此之外别无他变，故不能被显现之相所压倒。譬如水银置于细柔之灰烬中，亦不会沾染丝毫尘埃。如是说于《总集续》中： 当知觉性之境， 从菩提心所生故， 彼乃无境之菩提心， 从智慧自性所生故， 于此不修禅定， 因不修禅定故， 不积禅定之习气， 无有习气之法性， 乃三世诸佛之意趣。 三世一切诸佛之， 意趣不分别对境， 本来安住于平等性中。 如是说。心于境相觉性上显现之时，若不识其本性，则习惯于迷失于境上，故以能取所取染污，念力增盛之分别念及种种显现，乃是趋近之作者，即《虚空六法》中说： 自明离念与， 心之生起诸感受， 相似相似实为错。 智慧自力圆满与， 意之忆念诸杂念， 相似相似实为错。 如是说。若从作用与命名之角度区分心与智慧，则如聚集水般之心，执取忆念思维之四者。如依赖般之心，聚集种种聚合。如行走之火般之心，于境上显现而行。如轻盈之风般之心，周遍运行，故心被安立为无明之自性。证悟无生之体性，无灭之忆念不衰减，无变之比喻意义相融，自圆满之事物未曾分离之角度而言，心性被安立为觉性之自性。即《虚空六法》中说： 噫！大心者，觉性与从觉性所生之心性乃远离一切垢染与分别念
English
In the Tantra of Great Primordial Wisdom Equal to Space: "Samten (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，Samādhi，禅定) has no basis of consciousness, Great Perfection, Vipassanā (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，Vipaśyanā，毗婆舍那) and Rigpa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，vidyā，明) two, are similar and mistaken, and go astray." Thus it is said. Likewise, although Rigpa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，vidyā，明) arises in the field, its own essence and power are inseparable, so do not examine outwards. Do not investigate inwards. The nature of reality that is not placed in between, is nakedly free from elaboration, and because it does not change into anything else, it is not overwhelmed by the splendor of appearances. For example, even if mercury is placed in a tube of fine ash, it will not be stained by even a little dust. As it is said in the Kunje (All-Creating King): "The object to be known is, because it arises from Bodhicitta (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，bodhicitta，菩提心), it is the objectless Bodhicitta (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，bodhicitta，菩提心), because it arises from the self of wisdom. Therefore, Samten (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，Samādhi，禅定) is not practiced. Because Samten (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，Samādhi，禅定) is not practiced, the habit of Samten (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，Samādhi，禅定) will not be accumulated. The nature of reality without habit is said to be the intention of the Buddhas of the three times. The intention of all the Buddhas of the three times does not conceptualize objects, but abides in equality from the beginning." Thus it is said. When mind appears on the field of appearance and Rigpa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，vidyā，明), if it does not recognize its own nature, it becomes accustomed to being lost in the field, so the dualistic grasping is defiled, and the conceptual thoughts and various appearances that increase in power are the agents of approaching, as it is said in the Six Spaces: "Self-awareness is free from thought, and the various feelings that arise from the mind, are similar, similar, but mistaken. The perfection of wisdom's own power, and the various memories of the mind, are similar, similar, but mistaken." Thus it is said. If we distinguish between mind and wisdom from the perspective of function and naming, then the mind that gathers like water grasps the four of memory and thought. The mind that relies like a support gathers various aggregates. The mind that goes like fire manifests and acts on the field. The mind that is light like wind moves everywhere, so mind is established as the nature of ignorance. From the perspective of realizing the unborn state, the undiminished memory of non-cessation, the blending of unchanging example and meaning, and the self-perfected reality not yet separated, mind itself is established as the nature of Rigpa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，vidyā，明). That is, in the Six Spaces it is said: "Alas! Great-hearted one, Rigpa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，vidyā，明) and the nature of mind arising from Rigpa (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，vidyā，明) are free from all defilements and conceptual thoughts."