Tibetan
་སྤྲོས་པ་ཆོད། ཤེས་པས་གཟུགས་ལ་མ་འབྱར་བས་མིག་གིས་སྣང་ཡུལ་མི་འཛིན། །སྣང་བས་ཤེས་པ་ལ་མ་གོས་ཀྱང་སྣང་ཡུལ་གང་དུའང་མ་སོང་། །སྣང་བ་སྣང་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བས་གཏང་ཡལ་གང་དུའང་མི་འཛིན་པ་ལ་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚོར་བ་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ཤིང་ལུང་དང་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཚུལ། །ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ཐོག་བབས་ཆེན་པོའི་སེམས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ལ། །སྣང་བ་ཐད་ཀ་རང་སར་དག །ཅེས་སོ། །ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བས་སྒྲ་ཐོས་སམ། ལྕས་རོ་མྱང་ངམ། སྣས་དྲི་ཚོར་རམ། ལུས་ལ་རེག་པ་འདུས་སམ། ཡིད་ཀྱི་རེག་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་ཁོལ་བུ་བའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབས་པས་ཁོལ་བུའི་སྣང་བ་ཐད་ཀར་ཅེར་གྲོལ་ལ་སོང་ནས་མཐར་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བགོས་པའི་སྣང་ཡུལ་ཆོས་ཅན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཅེར་གྲོལ་དུ་དག་པ་སྟེ་མདའ་སྣུན་གྱིས། བཅིངས་པ་དག་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བར་བརྩམས། །ཐོངས་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པས་གནས། །གོ་ལྡོག་རྔ་མོང་ལྟ་བུར་བདག་གིས་རྟོགས། །བུ་ཁྱོད་ནམ་ཀྱང་རང་ལ་ ཅེར་གྱི་ལྟོས། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་མཐའ་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཆ་ནས་ཡོད་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཀྱང་། འགག་མེད་ཀྱི་ཆ་ནས་མེད་མཐའ་ལ་མི་གནས། རྒྱུན་མི་ཆད་པས་མེད་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཀྱང་རྟག་དངོས་མ་ཡིན་པས་ཡོད་མཐའ་ལ་མི་གནས་ལ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་མི་འདུ་བས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་ཤེས་བྱས་ཁ་ཚོན་མི་ཆོད་པ་སྟེ། རྩལ་རྫོགས་ལས། མཐའ་དང་བྲལ་བས་གྲོལ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང་། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། མཚོན་ཚིག་དུ་མའི་སྤྲོས་དང་བྲལ། །སྔགས་ལས་མ་སྐྱེས་ཡེ་རྫོགས་ཉིད། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཡོངས་སུ་བྲལ། །ལྟ་བསྒོམ་དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ། །མཐའ་དང་དབུས་སུ་དམིགས་པ་མེད། །རྣམ་པ་མེད་ཅིང་ཡུལ་རྣམས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེའང་ཚུ་རོལ་འཁོར་བ་ལ་མི་གནས་པས་སྣང་བཏགས་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ། །ཕ་རོལ་མྱང་འདས་ལ་མི་གནས་པས་ཆོས་ཉིད་རང་མལ་ན་མི་གཡོ། གཉིས་ཀའི་བར་གྱི་སླབ་པའི་ལམ་གསུམ་མི་དམིགས་པས་དུས་གསུམ་དང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་པ། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ལྔ་པ་གཅིག་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་དུ་མ་རོ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བལྟོས་གྲུབ་ལ
Chinese
断绝戏论。由于智慧不执着于色，所以眼睛不执取显现的对境。虽然显现不沾染智慧，但也未曾去往任何显现的对境。显现于显现之处解脱，对于任何抛弃遗忘都不执取，对于眼睛的聚合而生起触的因缘，不执着感受，自己如是觉悟，并且与经文也不相违背。在《空性六法》中说：“如巨石砸落般的各种不同的心，显现直接于自处清净。”就是这样。同样的方式，耳朵听到声音吗？舌头品尝味道吗？鼻子嗅到气味吗？身体感受到触碰吗？仅仅是意识的触碰，对于具有法性的所有空虚的状态进行修习，空虚的显现直接当下解脱，最终被习气所分割的显现对境，普遍法性的体性也当下解脱而清净，如箭射入靶心般。束缚的众生开始向十方游走，一旦解脱，便稳固不动。我觉悟到如同头尾颠倒的骆驼一般，孩子你无论何时都要向内观照。就像这样。第四，边解脱的体性是：从无生的角度来说，虽然从有边中解脱，但从不灭的角度来说，并不安住于无边。由于相续不断，虽然从无边中解脱，但由于不是常实，所以不安住于有边。虽然两者都不是，但也不会合二为一，因此无法用胜义的智慧来断定。在《功德藏》中说：“远离边故名为解脱。”以及在《空性六法》中说：“远离众多诠释词语的戏论，非从咒语所生，本自圆满，完全脱离因和缘，远离见修的一切垢染，没有边和中央的执着，没有相状也没有对境。”这也是说，不安住于此岸轮回，因此从一切显现执着中解脱。不安住于彼岸涅槃，因此法性于自处不动摇。由于不执着两者之间的能诠之三道，因此是超越三时和一切所知，到达彼岸。在《现观庄严论》中说：“非此岸彼岸，不居于二者之间，为了了知诸时平等性，是为般若波罗蜜多。”第五，一解脱的体性是：真谛无别的觉性，远离戏论的广大，具有多味一体的自性，是方便与智慧的观待而成立。
English
Cutting off elaboration. Because wisdom does not cling to form, the eye does not grasp the objects of appearance. Although appearance does not taint wisdom, it does not go to any objects of appearance. Appearance is liberated in the very moment of appearance, and there is no grasping of anything that is abandoned or forgotten. One realizes oneself that the feeling caused by the contact of the eye's aggregation is not perceived, and this is not contrary to the scriptures. In the "Six Spaces" it says: "Like a great falling rock, the various different minds, appearance is directly pure in its own place." It is like that. In the same way, does the ear hear sounds? Does the tongue taste flavors? Does the nose smell odors? Does the body experience touch? Merely the contact of the mind, by practicing all the states of emptiness that possess the nature of phenomena, the appearance of emptiness is directly liberated, and ultimately the objects of appearance that are divided by habitual tendencies, the nature of the general nature of phenomena is also directly liberated and purified, like an arrow shot into the target. Bound beings begin to wander in the ten directions, but once liberated, they remain stable and unmoving. I realize it is like a camel with its head and tail reversed, child, you must always look inward. Like that. Fourth, the characteristic of liberation from extremes is: From the perspective of unbornness, although liberated from the extreme of existence, from the perspective of non-cessation, it does not abide in the extreme of non-existence. Because it is continuous, although liberated from the extreme of non-existence, because it is not permanent and real, it does not abide in the extreme of existence. Although it is neither, it does not merge into one, therefore it cannot be determined by the wisdom of the ultimate. In the "Treasury of Qualities" it says: "Liberation is called liberation because it is free from extremes." And in the "Six Spaces" it says: "Free from the elaboration of many defining words, not born from mantras, primordially complete, completely free from causes and conditions, free from all the stains of view and meditation, there is no fixation on extremes and center, there is no form and no objects." This also means that it does not abide in this shore of samsara, therefore it is liberated from all clinging to appearances. It does not abide in the other shore of nirvana, therefore the nature of phenomena does not waver in its own place. Because the three paths of expression between the two are not perceived, it transcends the three times and all that is knowable, reaching the other shore. In the "Ornament of Clear Realization" it says: "Not this shore, not the other shore, not abiding between the two, in order to know the equality of all times, it is considered the Perfection of Wisdom." Fifth, the characteristic of one liberation is: The awareness of indivisible truth, the vastness free from elaboration, possessing the nature of many flavors in one, is established by the dependence of skillful means and wisdom.
Tibetan
ས་ལོག་པ་སྟེ། སའི་སྙིང་པོ་ལས། གཅིག་པུ་གྲོལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །དུ་མ་རོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་མཆེན་གཞི་མི་འགྲུབ་ཀྱང་། ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱིས་བཞག་པའི་ གྲུབ་མཐའི་བློ་ཡུལ་གྱི་སྦུབས་ནས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་རྗེན་བར་བུད་པས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་སྤྲོས་མེད་དེ། །བློ་ཡི་བྱེ་བྲག་བརྗོད་ལས་འདས། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་དབང་པོའི་རིམ་པས་གྲོལ་ལུགས་སྔ་མ་བཞི་པོ་འང་མཐར་ཐུག་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་གྲོལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ན་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱ་གྲོལ་ཡེ་འབྱམས་ཆེན་པོའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལ་བཟླ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་མེ་གཅིག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་དང་། བུར་མ་གཅིག་གི་རོ་ཤེས་པས་ཐམས་ཅད་མངར་བར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་དང་། བུ་རམ་རང་བཞིན་མངར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཅིག །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ཟག་བཅས་ཀྱི་སེམས་ལས་འདས་པའི་ཚུལ། །གང་དག་སེམས་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་ནི། །རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན། །རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་གཞི་ལས་རིག་པར་གྲོལ། །མ་རྟོགས་སེམས་ཅན་དེ་ཉིད་ངང་དུ་འཁོར། །རྣམ་པས་དབྱེ་ན་ཆུ་དང་ཆུ་ལྦུར་བཞིན། །འདི་ལྟར་ཀུན་གཞི་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་སྡུད་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འདྲེས་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ཤར་ནས་དེས་འཁོར་བར་འདུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རང་ཤར་ལས། གཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས། །ཞེས་སོ། །རིག་པ་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་རང་མ་ལས་མ་གཡོས་པར་གནས་པས་གདོད་མ་ནས་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་གང་དུའང་མི་རྟོག་པ། གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པས་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་ལས་ འདས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། སེམས་དེ་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་པ། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་དྲི་མ་ཟད། །འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་སེམས་དེས་འགྲོ། །དེ་མིན་འགྲོ་བར་ནུས་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་འགྲོ་རྣམས་འཁྲུལ་འཁོར་བཞིན། །ཞེས་སོ། །དེའང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་སེམས་རང་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཙམ་དུ་ཟིན་པ་དང་། རིག་པ་ཡུལ་མེད་ཙམ་དུ་ཟིན་པ་གཉིས་རྟོག་མེད་ཙམ་དུ་མཚུངས་ནའང་། སྔ་མ་ནི་
Chinese
地翻转，即，从地藏经中说：唯一解脱之法性，乃是多者一味之故。如是。虽然从法性方面来说，不能成立一和异的根据，但是，从知识和能知所安立的宗派的智慧境地的内部，各自的自明智赤裸裸地显现出来，所以叫做独一明点的智慧。从无字中说：独一明点无戏论，心的差别超言说。如是。因此，如果知道以补特伽罗的根基次第而解脱的前面四种方式，最终都会解脱到各自自明之法性为一的体性，那么轮回和涅槃的一切法都会被转化为广大解脱、原始广大的空性。比如，知道一个火的体性，知道一个蔗糖的味道，就会知道一切都是甜的。如《菩提心释》中所说：火的自性是热，蔗糖的自性是甜，同样，一切诸法的自性也是空性，唯一。如是。像这样各自的自明是智慧的行境，所以是超越有漏心的状态。哪些超越心的觉性，是自性大圆满的特点。证悟者从基中解脱为觉性，未证悟的众生就在其中轮回。如果从相上来区分，就像水和水泡一样。像这样，从阿赖耶识中收集起各种识的集合，一切都是心，因为与境相混合的识显现为能取和所取二者，所以由此而造作轮回。如《自显》中所说：所取是境，能取是心。如是。觉性是如来藏的自性，安住于无戏论的原始状态，所以从原始以来就具有法身的体性，什么也不成立，什么也不分别，不住于任何事物，所以超越了心的垢染。如《摩尼宝鬘》中所说：心若离，则成佛，一切有情之垢尽。众生皆由心而行，否则不能行。因此，众生如轮转。如是。而且，在道的阶段，心仅仅停留在自明和无分别的状态，觉性仅仅停留在无境的状态，二者虽然在无分别的状态上是相同的，但是前者是
English
The earth turns over, that is, from the Essence of Earth it says: The nature of solitary liberation is because the many are of one taste. Thus it is. Although from the aspect of Dharma-nature, the basis of one and different cannot be established, from within the realm of wisdom of the established tenets of knowledge and knower, the self-cognizant wisdom of each individual emerges nakedly, so it is called the wisdom of the single bindu. From the Absence of Letters it says: The single bindu is free from elaboration, the distinctions of mind are beyond expression. Thus it is. Therefore, if one knows that the first four ways of liberation according to the faculties of individuals will ultimately be liberated into the single Dharma-nature of their own awareness, then all phenomena of samsara and nirvana will be transformed into the vast expanse of liberation, the great emptiness of primordial vastness. For example, knowing the nature of one fire, and knowing the taste of one sugarcane, one knows that everything is sweet. As it is said in the Commentary on the Awakening Mind: The nature of fire is heat, the nature of sugarcane is sweetness, likewise, the nature of all phenomena is emptiness, one. Thus it is. Such individual self-awareness is the object of wisdom, so it is the state beyond defiled mind. Those awarenesses that are beyond mind are the special qualities of the self-existing Great Perfection. Those who realize are liberated from the ground into awareness, those sentient beings who do not realize revolve in that very state. If distinguished by aspects, it is like water and water bubbles. Thus, from the alaya, all the collections of consciousness that gather together are mind, because the consciousness mixed with objects arises as the two, grasper and grasped, and thus it creates samsara. As it is said in Self-Arisen: Grasping is mind grasping at objects. Thus it is. Awareness is the nature of the Sugata-garbha, abiding unmoved from its own unelaborated original state, so from the beginning it possesses the nature of the Dharmakaya, not established in anything, not discriminating anything, not abiding in anything, so it is beyond the defilements of mind. As it is said in the Garland of Pearls: If the mind is separated, then one becomes a Buddha, the defilements of all embodied beings are exhausted. Beings go by that mind, otherwise they cannot go. Therefore, beings are like a turning wheel. Thus it is. Moreover, in the stage of the path, mind merely remains in a state of self-clarity and non-conceptuality, and awareness merely remains in a state of objectlessness, although the two are equal in the state of non-conceptuality, the former is