Tibetan
པ་ མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ། །སྔ་མ་ལས། ཁས་ལེན་རྣམས་དང་ལྡན་པར་ནི། །སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་གསུངས་པ། འདི་ཀུན་ཕྱོགས་ཀྱི་འཕེན་པ་ཙམ། །ཐམས་ཅད་ཡིད་དོར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཐུག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་འགྱུར་པས། །འདི་ཡང་ཤེས་བྱ་མ་ལགས་སམ། །སྟོན་པས་གསུངས་པ་སྔར་དང་མཚུངས། །ཞེས་སོ། །བདུན་པ་གཞི་སྣ་ཚོགས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྣ་ཚོགས་དེ་ཕྱི་སྣང་བ་ལ་འདོད་ན་གཞི་གཅིག་པོ་ཉིད་ཀྱང་དུ་མར་ཤར་བའི་ཉེས་པ་མི་ཁེགས་ལ། ནང་དུ་ཤེས་པ་ལ་འདོད་ན་ཤེས་པ་སྙམ་བྱེད་དུ་རྟོག་པ་ལྟར་གཞི་ཡང་སྙམ་བྱེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཚོགས་པ་ལ་འདོད་ན་གཞི་དེ་ཡང་ཕྱི་རུ་གཟུང་བའི་ཡུལ། ནང་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང་བཅས་པས་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ་བས་དབྱིངས་གཅིག་པར་མི་རུང་སྟེ་སྔ་མ་ལས། སྟོན་པས་གོང་དུ་ཁྲ་བོར་གསུངས། །འདི་ཡང་ཕྱོགས་དང་མེ་འཐད་པས། །གོང་གི་ངོ་བོ་དེ་སྣང་བ། །འབྲས་བུ་ཐ་དད་དོན་དེ་གསུངས། །མང་བའི་སྒྲ་ཡིས་ཉམས་པའི་ཕྱིར། །འདི་ཡང་ཤེས་བྱ་མ་ལགས་སམ། །གསུངས་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཞི་བདུན་པོ་ནི་མཐར་འཛིན་གྱི་ཤེས་བྱས་རིག་པའི་ཕྱོགས་རེ་རྟོགས་པའི་ཆ་ལ་ཞེན་པ་ཁོང་ལོང་དུ་མས་གླང་པོ་ཆེའི་བྱང་གཟུགས་བརྗོད་པ་བཞིན་ཏེ། སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། རྒྱལ་པོས་ལོང་བ་དུ་མ་བསགས་ཏེ་གླང་པོ་ཆེ་བསྟན་ནས། །གླང་པོ་ཆེའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་སྨོས་ཤིག །ཅེས་བསྒོ་བ་ལས། གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །མིག་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ཕོར་བ་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྣ་བ་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ཞིབ་མ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྒྱབ་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ཁྱོགས་དང་ འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མཇུག་མ་ལ་རེག་པ་རྣམས་ནི་ཐི་གུ་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ལོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་གླང་པོ་ཆེ་ལས་གཞན་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། འོད་གསལ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་སྨྲས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གཞི་སྐྱོན་མེད་དུ་ཁས་བླང་བ་ནི། འདིར་ནི་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པ་ལ། །ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན། །དངོས་མཚན་སྤྲོས་པ་བྲལ་བས་ཀ་དག་ལ། །གཏིང་གསལ་འགག་པ་མེད་པས་ལྷུན་གྲུབ་བོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡིན་པས་སྟོང་པའི་ངོས་ནས་དངོས་པོ་
Chinese
成为无有之过失之理。如前所说：对于具备一切承诺者，导师曾如是宣说：这一切仅是偏颇之见，为了完全以分别念来证实一切，就会产生无有穷尽的过失。这难道不是应该了解的吗？导师所说与之前相同。如是。第七，认为基是多种多样也是不合理的。如果认为多种多样是外在显现，那么就无法避免唯一的基显现为多种的过失。如果认为是内在的觉知，那么就像觉知产生念头一样，基也会变成产生念头的。如果认为是二者的集合，那么基也与外在所取的对境，内在执着的意识相关联，因为相互之间存在依赖关系，所以不可能是一体的法界。如前所说：导师之前说它是杂色的，这与方向和火不相符。之前的体性是显现，果是不同的，意义是这样说的。因为多重之声而衰败，这难道不是应该了解的吗？所说之义也是如此。如是。因此，这七种基就像是执着于末端之识，对于理解智慧的各个方面都执着，就像许多盲人描述大象的形状一样。如《心要经》中说：国王召集许多盲人，让他们看大象，并命令他们各自描述大象的特征。摸到大象鼻子的人说：像钩子。摸到眼睛的人说：像碗。摸到耳朵的人说：像簸箕。摸到背部的人说：像轿子。摸到尾巴的人说：像绳子。盲人们所说的并非不是大象，但他们并没有完全理解。同样，佛的自性，虽然被说成是空性、如幻、光明等等不同的，但并没有完全理解。就像这样。第二，承认本初清净任运成就无二之基没有过失：在此，本体从本初就是清净的，功德任运成就，既非一体也非他体。因为远离了事物和特征的戏论，所以是本初清净的。因为深邃明澈，没有阻碍，所以是任运成就的。也就是说，因为本体是本初清净的，所以从空性的角度来看，事物
English
The way it becomes a fault of non-existence. As previously stated: For those who possess all commitments, the teacher has previously said: All of this is just a biased view, in order to completely prove everything with conceptual mind, it will cause the fault of having no end. Isn't this something that should be understood? What the teacher said is the same as before. Thus. Seventh, it is also unreasonable to think that the basis is diverse. If the diversity is considered to be an external appearance, then the fault of the single basis appearing as many cannot be avoided. If it is considered to be internal awareness, then just as awareness generates thoughts, the basis will also become something that generates thoughts. If it is considered to be a combination of the two, then the basis is also related to the object grasped externally and the mind that clings internally, because there is interdependence between them, so it cannot be a single dharmadhatu. As previously stated: The teacher previously said it was variegated, which is not in accordance with direction and fire. The nature of the previous is appearance, the fruits are different, the meaning is said in this way. Because of the decay caused by multiple sounds, isn't this something that should be understood? What is said is also the same. Thus. Therefore, these seven bases are like clinging to the knowledge of the end, clinging to each aspect of understanding wisdom, like many blind people describing the shape of an elephant. As it says in the Essence Sutra: The king gathered many blind people and showed them an elephant, and ordered them to describe the characteristics of the elephant individually. Those who touched the elephant's trunk said: It's like a hook. Those who touched the eyes said: It's like a bowl. Those who touched the ears said: It's like a winnowing basket. Those who touched the back said: It's like a palanquin. Those who touched the tail said: It's like a rope. What the blind people said was not not the elephant, but they did not fully understand it. Similarly, the nature of the Buddha, although it is said to be emptiness, illusion, luminosity, etc., is not fully understood. Like this. Second, acknowledging that the basis of primordial purity and spontaneous perfection is without fault: Here, the essence is pure from the beginning, the qualities are spontaneously perfect, neither one nor different. Because it is free from the elaboration of things and characteristics, it is primordially pure. Because it is deeply clear and without obstruction, it is spontaneously perfect. That is to say, because the essence is primordially pure, from the perspective of emptiness, things
Tibetan
དང་མཚན་མར་མ་གྲུབ་ལ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པས་སྣང་བའི་ངོས་ནས་གཏིང་གསལ་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་ཀྱང་ཞར་ལ་སྤོང་བ་སྟེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཀ་དག་པས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་ལྷུན་གྲུབ་བོ། །ཞེས་དང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བར་ཡང་། ངོ་བོ་ཀ་དག་བརྗོད་གཞི་བྲལ། །རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཅིང་སྣང་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་རྒྱུད་ལས་གཞི་བདུན་གྱི་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ན་འདིར་བརྒྱད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་བྱེད་ལས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ཡང་། ཚོགས་པ་གཅིག་གིས་བསྡུས་པས་གྲངས་ལ་འགལ་བ་མི་འདུ་ཞིང་། དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་པའི་དུས་ན་ཀ་དག་ཡིན་ན་འཁྲུལ་མི་ཤེས་པ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་ན་འགྱུར་མི་ཤེས་པས་འཁོར་འདས་འབྱུང་བའི་གཞིར་མི་རུང་བའང་ལྡོག་པ་མ་འདྲེས་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཆས་སྤོང་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ན་རེ། ཁྱེད་ཀྱིས་ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་སོ་སོ་བའི་གནས་སྐབས་དེ་སྐྱོན་ཅན་དུ་བསྒྲུབས་ན། འདིར་ཡང་གཞི་གཅིག་ལ་རྫས་འགལ་བའི་སྐྱོན་མི་འདུའམ་ཞེ་ན། སྟོང་ངོས་དོན་དམ་གྱི་ཆ་ནས་ ཀ་དག་དང་། སྣང་ངོས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཅེས་ཚིག་བླ་དྭགས་སུ་བཏགས་པ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། བྲམ་ཟེ་མི་ཡིན་ཀྱང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེར་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན། གཞི་གཅིག་རྫས་སུ་འགལ་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། །གཉིད་དུ་ཕྱོགས་དང་གཉིད་དུས་ཤེས་པ་ལྟར། །ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡིན་པས་འཁོར་མ་མྱོང་། །ལྷུན་གྲུབ་རྩལ་ལ་རོལ་པ་ཅིར་ཡང་སྣང་། །དེ་སྐད་དུ་ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པའི་ཆ་ནས་སེམས་ཅན་དུ་འཁྲུལ་བ་མི་སྲིད་ཀྱང་། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རྩལ་ལམ། རོལ་པ་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་ཞིང་མི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཉིད་དུ་ཕྱོགས་པ་ནས་གཉིད་དུས་ཀྱི་སྐབས་ཏེ། རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུའི་རྟོག་པ་འགགས་པའི་ཤེས་ངོ་ལ་རྨི་ལམ་མད་ཀྱི། མཆོད་པའི་མདངས་རླུང་གི་ཆས་ཁུར་བའི་སྣང་ངོ་ལ་རྨི་ལམ་དུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་འདོད་དམ། མ་རིག་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལ་འདོད། དང་པོ་ལྟང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཀ་དག་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་ནམ་ཡང་འཁྲུལ་མ་མྱོང་། མི་མྱོང་། མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ལ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་གྱི་རྩལ་ལ་ཀུན་གཞི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པས་རང་ངོ་མ་ཤེས་ན་འཁྲུལ་ཞིང་
Chinese
并且因为不是由名相所成，而是自性任运成就，从显现的层面上来说，是透彻明晰、没有阻碍的，因此顺带也舍弃了常断二边。如《虚空六法》中所说：“本体自性本初清净，自性之中任运成就。”以及《牟提珠鬘》中所说：“本体本初清净离言诠，自性任运成就且显现圆满。”如果这样，按照续部中是确定七个基，那么这里岂不是变成八个了吗？如果有人这样问。虽然将本初清净和任运成就分为两种作用，但因为被一个集合所包含，因此不会在数量上产生矛盾。这二者在本体各异的时候，如果是本初清净，就不会知道错乱；如果是任运成就，就不会知道改变，因此不能作为轮回和涅槃产生的基础，这是因为反体不混杂而本体具有舍弃单一性质的能力。如果有人认为这二者是不同的，并且说：您已经证实了本初清净和任运成就各自的状态是有缺陷的，那么这里难道不会有在一个基上存在本体相违的过失吗？答：从空性的层面来说是胜义谛的本初清净，从显现的层面来说是世俗谛的任运成就，这只是假立的名称，并没有本体上的不同，就像婆罗门虽然是人，但也是从种姓的角度来安立的。因此，不是在一个基上本体相违，就像趋向睡眠和睡眠时知道一样。本体是本初清净，因此没有经历过轮回，在任运成就的游舞中显现任何事物。如是说，从本体本初清净的层面来说，不可能错乱为有情，但从自性任运成就的游舞或作用中，会那样显现，并且没有矛盾。例如，从趋向睡眠到睡眠时的状态，在八十自性的分别念止息的觉知层面上没有梦，但在供养的光彩被风所携带的显现层面上会显现为梦。那么，所谓的错乱之基，是指如来藏呢？还是指具有因的无明？如果认为是前者，那么佛的意念就会变成具有错乱。如果认为是后者，那么就无法找到错乱的本体。答：本体本初清净是如来藏，因此从来没有错乱过，不会错乱，也不会变成错乱。而自性任运成就的作用，因为具有阿赖耶识和八识聚，如果不认识自己的本面，就会错乱
English
And because it is not formed by names and characteristics, but is spontaneously accomplished by its own nature, from the perspective of appearance, it is thoroughly clear and unobstructed, thus also abandoning the extremes of permanence and annihilation. As it says in the "Six Spaces": "The essence is pure from the beginning, spontaneously accomplished in its own nature." And in the "String of Pearls": "The essence is pure from the beginning, free from expression, spontaneously accomplished and appearance is complete." If so, if the tantras establish seven bases, wouldn't this become eight? If someone asks this. Although primordial purity and spontaneous accomplishment are divided into two functions, since they are contained by one collection, there is no contradiction in number. When these two are different entities, if it is primordial purity, it will not know delusion; if it is spontaneous accomplishment, it will not know change, so it cannot be the basis for the arising of samsara and nirvana, because the opposites are not mixed and the essence has the ability to abandon single qualities. If someone thinks that these two are different, and says: If you have proven that the respective states of primordial purity and spontaneous accomplishment are flawed, then wouldn't there also be the fault of contradictory entities on one basis here? Answer: From the perspective of emptiness, it is primordial purity of ultimate truth, and from the perspective of appearance, it is spontaneous accomplishment of relative truth. These are just nominal designations, and there is no difference in entity, just as a Brahmin is a person, but is also established from the perspective of caste. Therefore, it is not that one basis contradicts the entity, just as knowing when approaching sleep and during sleep. The essence is primordial purity, so it has not experienced samsara, and in the play of spontaneous accomplishment, anything appears. As it is said, from the aspect of the essence being pure from the beginning, it is impossible to be deluded into sentient beings, but from the play or function of spontaneous accomplishment, it appears that way, and there is no contradiction. For example, from approaching sleep to the state of being asleep, there is no dream in the knowing aspect where the eighty natural thoughts have ceased, but in the appearing aspect where the radiance of offerings is carried by the wind, it appears as a dream. So, is the so-called basis of delusion considered to be the Tathagatagarbha, or ignorance with its causes? If it is considered the former, then the Buddha's intention would become associated with delusion. If it is considered the latter, then the essence of delusion cannot be found. Answer: The essence of primordial purity is the Tathagatagarbha, so it has never been deluded, will not be deluded, and will not become deluded. But the function of spontaneous accomplishment, because it has the Alaya and the eight consciousnesses, if one does not recognize one's own face, one will be deluded.