Tibetan
རྣམ་པ་ལ་ཡོད་དོ། །རྣམ་པ་ལས་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞི་བྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་གཞི་འོད་ཁྱིམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། མ་རིག་པ་དངོས་སོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཏུ་སོང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ལ་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་གསུམ་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རང་གི་གཞི་ཡིན་པ་ལ་རང་གི་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་འཁྲུལ་ནས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རགས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཐ་དད་བྱུང་ངོ་། །གཞི་དེ་ལྟ་བུ་ལས་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྐྱེན་བཞི་ལས་རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། མིང་དང་། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ཚུལ་ཡང་བཀྲ་ཤིས་མཛེས་ལྡན་ལས། དེ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ཡིས་འཁྲུལ་ཏེ། ཐ་མ་ཡང་རྐྱེན་བཞི་ལ་ཐུག་གོ །རྒྱུ་དམིགས་པ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱུར་འཁྲུལ། བདག་པོ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་མིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ། །དམིགས་པ་བློ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་རྐྱེན་ལས་འབྲས་བུ་ཐུག་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་ལོ། །དེ་མ་ཐག་པ་འཛིན་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཁྲུལ་ལོ། དེ་ནི་གསང་སྔགས་གཞིའི་འཁྲུལ་ལུགས་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཡང་སྣང་ཐབས་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་རང་ཀ་མ་དང་བཅས་ཏེ་སྣང་ངོ་། །མ་རིག་པ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང་བཅས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་སྡུད་པའོ། །རྐྱེན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་དུ་མ་དང་བཅས་པ། སྣང་ཚུལ་གྱིས་འབྱམས་པའོ། །དེ་ཡང་ལྷུན་གྲུབ་རིན་པོ་ཆེའི་གའུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པ་ལས། གཞི་མ་འགྱུར་བར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་རྟོག་པའོ། །ཆོས་སྐུའི་སྣང་བ་མ་འགྱུར་ཀྱང་། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་འགྱུར་འགྱུར་ལྟར་བྱུང་བའོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང་། སེམས་ཅན་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཚུལ་སྟོན་པའོ། །ཐ་མ་རང་གི་སྣང་བ་རང་རྐྱེན་གཞི་ལ་བཟློག་པའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྣང་བ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་བདག་པོར་བཟུང་བས་བདག་པོའི་རྐྱེན། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུ་རང་ཤར་བར་མ་ཤེས། རྒྱུ་ཉིད་ལྟོས་ཅན་བཟུང་བས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་སྟོང་པར་ནི་མ་ཤེས། དམིགས་པ་ལ་ཡུལ་དུ་བཟུང་པས་དམིགས་པ་རང་ངོའི་རྐྱེན། དུས་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་རང་བྱུང་བར་མ་ཤེས། དེ་མ་ཡིན་པ་ལ
Chinese
存在于现象之中。从现象中产生了四种缘。也就是，作为基础，安住于光蕴的状态，这被称为因缘，也就是无明本身。对它进行分别思索，这被称为主缘。将它执着为对境，这被称为所缘缘，比如镜子中显现人的面容。这三者相同，所以被称为等无间缘。因为它是自己的基础，却不认识自己的面目，迷惑而形成了三界轮回。从此，烦恼变得粗大，众生的形体也变得各不相同。从这样的基础中产生迷惑。如是说。像这样，从四缘中，产生了对因、果、名、各种显现的迷惑方式，也出自《吉祥庄严》。也就是，通过四缘产生迷惑，最终也归结于四缘。从执着因是具有所缘的缘中，迷惑为各种果的因。从执着主是具有对境的缘中，迷惑为各种名。从执着所缘是具有智慧的缘中，迷惑为果没有尽头。从等无间缘执着为具有执着的缘中，迷惑为各种显现。 这是密宗基础的巨大迷惑方式。也就是，在显现的方式上，无明的缘与自生俱生一起显现。无明也与五种根本烦恼一起，聚集了众多的分别念。与无数的缘一起，与无数的显现方式一起，被显现方式所充满。也就是，从任运成就的珍宝嘎乌盒的安住方式的显现不间断中，基础不改变而转变为显现，追随众多的对境，对一切进行分别。法身的显现没有改变，但在迷惑的显现中，却像发生了改变一样。金刚萨埵没有迷惑，却示现了众生迷惑的方式。最终，将自己的显现回转到自己的缘起基础上。没有认识到无二的显现是自生的，执着迷惑为主，所以是主缘。没有认识到自证的果是自生的，执着因是具有依赖性的，所以是因缘。没有认识到对境和知识是空性的，执着所缘为对境，所以是所缘缘。没有认识到依赖于时间，光是自生的，不是那样。
English
It exists in phenomena. From phenomena arise four types of conditions. That is, as a basis, abiding in the state of a light-essence, this is called the causal condition, which is ignorance itself. To engage in conceptual thought about it is called the dominant condition. To grasp it as an object is called the objective condition, like the appearance of a person's face in a mirror. These three are the same, so it is called the immediately preceding condition. Because it is one's own basis, but one does not recognize one's own face, one is deluded and the cycle of the three realms is formed. From this, the afflictions become coarse, and the forms of sentient beings become different. From such a basis, delusion arises. Thus it is said. In this way, from the four conditions, the ways of being deluded about cause, effect, name, and various appearances also come from "Auspicious and Beautiful." That is, delusion arises through the four conditions, and ultimately it also comes down to the four conditions. From the condition of grasping the cause as having an object, one is deluded into the cause of various effects. From the condition of grasping the dominant as having an object, one is deluded into various names. From the condition of grasping the object as having intelligence, one is deluded into the effect having no end. From the immediately preceding condition of grasping as having grasping, one is deluded into various appearances. This is the great way of delusion of the basis of Secret Mantra. That is, in the way of appearing, the condition of ignorance appears together with self-arisen coemergence. Ignorance also, together with the five root afflictions, gathers many conceptual thoughts. Together with countless conditions, together with countless ways of appearing, pervaded by ways of appearing. That is, from the uninterrupted appearance of the abiding state of the spontaneously accomplished precious gau box, the basis does not change but transforms into appearance, following after many objects, conceptualizing everything. Although the appearance of the Dharmakaya does not change, in the appearance of delusion, it seems as if changes have occurred. Although Vajrasattva does not have delusion, he shows the way of delusion to sentient beings. Ultimately, reversing one's own appearance back to the basis of one's own condition. Not recognizing that the non-dual appearance is self-arisen, grasping delusion as the dominant, therefore it is the dominant condition. Not recognizing that the fruit of self-awareness is self-arisen, grasping the cause as having dependence, therefore it is the causal condition. Not recognizing that objects and knowledge are empty, grasping the object as an object, therefore it is the objective condition of one's own face. Not recognizing that light is self-arisen in dependence on time, it is not that.
Tibetan
་དེར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བྱུང་ནས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཞེས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་མདོར་བསྡུ་ན། རྒྱུའི་རྐྱེན་མ་རིག་པ་གསུམ་ནི་སྐྱེས་བུའི་བྱད་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དུ་སོང་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་ལེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་མེ་ལོང་དང་། བྱད་བཞིན་དང་། བདག་དངོས་གསུམ་དུ་བཟུང་བས་བྱད་དང་མེ་ལོང་དུ་རྟོག་པ་ལྟར་འོད་དང་། རིག་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་གསུམ་དུ་ཚོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་གསུམ་ག་དུས་མཚུངས་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཏེ་འཁྲུལ་པར་དངོས་སུ་ཤར་བའོ། །དེ་ལ་རྐྱེན་ བཞི་པོ་དེ་དག་གང་ཟག་གི་དུས་ན་ལམ་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི། རྒྱུའི་ངང་དུ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཅིག་པས་སྤངས་བླངས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོས་ཟིན་པས་རྒྱུའི་རྐྱེན་རང་སར་གྲོལ། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ཆོས་ཉིད་རང་སྣང་དུ་ལོག་པས་བདག་པོའི་རྐྱེན་ལས་གྲོལ། དེ་ཡང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་མི་འདའ་བར་ཤེས་པས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ལས་གྲོལ། དུས་མེད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་སྔ་ཕྱི་ཕན་ཚུན་གྱི་འགལ་བས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ལས་གྲོལ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རྐྱེན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཡང་གཉིས་ཀའི་སྨིན་སོ་ལུས་ཀྱིས་བྱས་པས་བསགས་པ་ཐ་དད་པར་འབྱུང་། སེམས་ཀྱིས་རྒྱུ་བྱས་པས་འདུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལ་སོ་སོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་སེམས་ཐ་དད་དུ་འཁྲུལ། ལུས་སེམས་དང་བཅས་པ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་འཁྲུལ་པ་གང་ཞིག་ལ་འཁོར་བའི་ཐོག་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་ནི། མི་འབྱེད་བྱས་མེད་རང་བཞིན་ལས། དམིགས་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཤར་ཏེ། །རྟོག་འཛིན་ལས་ནི་ཐ་སྣད་སྣང་། །དམིགས་འཛིན་འབྲལ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ། །འཁོར་བའི་ཐོག་མ་ཉིད་དུའོ། །མ་རིག་གསུམ་གྱིས་འཁྲུལ་ཚུལ་ཏོ། །བརྒྱུད་ཅིང་འབྱེད་མེད་རྩ་བ་སྟེ། །རང་ང་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པས། །འདི་ཡང་འཁོར་བའི་ཐོག་མའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་གི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་རྗེའི་རྩ་ལ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་གསུམ་ནི་མ་རིག་པ། དེ་ལས་རྐྱེན་བཞི་ནི་འཁོར་བར་འདུ་བྱེད་པ། དེ་ལས་ཤེས་པ་རགས་པར་འཕེལ་བས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དཔྱོད་པ་ནི་རྣམ་ཤེས། དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་ཀྱི་མིང་དང་གཟུགས་སུ་བྱུང་བ་ནི་མིང་གཟུགས། དེའི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བ་སོ་སོའི་ཆ་དང་ཁ་དོག་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག །དེས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ རེག་པ། དེ་ལས་ད
Chinese
当产生执着于此的知识时，这就是紧随其后的因缘。简而言之，生起之因的三种无明就像人的面容。其中，进行分别思索的主因就像哈哈镜。所缘之因是，因为将镜子、面容和自身视为三种事物，就像将面容和镜子视为光明一样，将光明、觉知和有境三者聚集在一起称为所缘之因。这三者同时存在就是紧随其后的因缘，即直接显现为错觉。这四种因缘在众生轮回时的运作方式是：在因的层面，由于佛与众生无别，因此认识到超越取舍的智慧，因之因缘自然解脱。显现为各种各样的境，回归于法性自显，因此从主因中解脱。并且，由于知晓其不离于自生智慧，因此从所缘之因中解脱。对于无时无刻不在的普贤王如来，由于没有先后彼此的矛盾，因此从紧随其后的因缘中解脱。如此，错觉于因缘二者的自性，也因二者的成熟而由身体所造作，从而积累也变得各不相同。心作为因，由于对所认识的境各自不同，因此境与心也错觉为不同。连同身心，在第一个刹那所产生的错觉，被称为轮回的开端。如《现观庄严论》中说：轮回诸法之初，从不分别无为性，显现执着之境故，从分别执着生异相，执着分离为十二支，即是轮回之初也。三种无明的错觉方式是：传递且不分别的根本，因不认识自己是我，这也是轮回的开端。这些也存在于十二缘起顺生之理中，于大悲之根本，不认识自己本性的三种因是无明，由此产生的四种因缘是轮回的行，由此粗大的知识增长，对境之相进行分析是识，从那之中产生不同的名与色是名色，其差别在于形成各自组成部分和颜色的六处，由此享受对境是触，由此产生
English
When the knowledge that clings to this arises, that is called the immediately preceding condition. In short, the three kinds of ignorance that are the causal condition are like the face of a person. Among them, the dominant condition that leads to conceptual thought is like a distorting mirror. The objective condition is so-called because the mirror, the face, and the self are apprehended as three things; just as the face and the mirror are conceived as light, the objective condition is the gathering of light, awareness, and the object-possessor as three. When these three are simultaneous, that is the immediately preceding condition, which is the direct appearance of delusion. The way these four conditions operate in the life of a sentient being is as follows: In the aspect of the cause, since Buddhas and sentient beings are one, one recognizes the wisdom that transcends acceptance and rejection, and thus the causal condition is liberated in its own place. The appearance of various objects reverts to the self-display of reality, and thus one is liberated from the dominant condition. Furthermore, since one knows that it does not stray from self-originated wisdom, one is liberated from the objective condition. For the timeless Samantabhadra, since there is no contradiction of before and after, one is liberated from the immediately preceding condition. Thus, the nature of delusion into cause and condition is also caused by the body through the ripening of both, and thus accumulation occurs differently. The mind as the cause, due to the fact that the objects of perception are each different, the object and the mind are also deluded as different. That which includes body and mind, the delusion that arises in the first instant, is called the beginning of samsara. As it says in the *Uttaratantra*: "The beginning of all samsara is from the unseparated, uncreated nature, the object of grasping appears, from conceptual grasping, different appearances arise, the separation of grasping into twelve branches, is the very beginning of samsara." The way the three ignorances delude is: The root that transmits and does not differentiate, because one does not recognize oneself as I, this is also the beginning of samsara. These also exist in the way the twelve links of dependent origination arise in order. At the root of compassion, the three causes of not recognizing one's own nature are ignorance. The four conditions that arise from this are the formations of samsara. From this, coarse knowledge increases, and analyzing the appearance of objects is consciousness. From that, the different name and form arise, which are name and form. The difference of that is the six sense sources that are formed into individual components and colors. Through this, enjoying objects is contact. From this arises