Tibetan
རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་ནི། །མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་མཚོན་པར་བྱེད། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་བྱ་བ་ལྟ། །ཤེས་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་བརྟག །འགྲོ་བ་བརྟག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །ཇི་ལྟར་རང་འདོད་ལ་སོགས་འགྲོ། །རྟོག་གི་མེད་ཅིང་རྣམ་ཤེས་མེད། །དེ་བཞིན་རྟོག་གི་པས་མི་ཤེས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞལ་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིག་པ་ལས་འགྱུ་ཆའི་རླུང་དང་འདྲེས་པའི་ཡིད་ཤེས་ ཀྱི་སྐད་ཅིག་རྗེས་འཐུད་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ལས། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སྐད་ཅིག་ལ། །ཆོས་ཀུན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་འཆང་། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པའི་ངང་མ་ཤོར་བའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ལ་ནི་རིག་ཆ་ཡོད་པས་རིག་པའི་ལམ་དུ་བཏགས་ཀྱང་། རླུང་གི་ཆས་སྤུར་ནས་ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་ཆ་མེད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་གནས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པས་རྒྱལ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། གང་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ཁྱད་པར་དག །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་རྟོགས་པས། །བློ་གྲོས་བླུན་པོས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །ཞེས་དང་། རྟགས་ཚད་ལས་ཀྱང་ཡིད་དང་ཤེས་རབ་ཕྱེད་པའི་ཚད་ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བའི་ཚེ་ན་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་བས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་གཞི་ཤེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པ་རླུང་གིས་སྤུར་བའི་རྩལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཤར་བས་སེམས་དང་། དེའི་རྩལ་ཡིད་ལ་སོགས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ལོག་སྟེ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་འཁྲུལ་སྣར་བསྐྱང་པ་འདི་འགག་བྱའི་དྲི་མ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་ཏེ། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་དུ་མཛད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་གཞི་གནས་རང་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གྱི་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བསྐྱོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ། ཇི་ལྟ་བའི་ངང་མ་འགྱུར་བཞིན་དུ། ཇི་སྙེད་པའི་མཁྱེན་ཆ་མཐའ་དག་གི་འཆར་གཞིར་གྱུར་བས་བེམ་པོ་ལྟ་ བུ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ཀ་དག་གིས་རང་མལ་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེས་ནི་འཁོར་རང་བཞིན་མ་རིག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བུར་ཤིང་ཀུན་བསྲེག་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་སུ་འཛིན་པའི་དྲན་གཞི་ཉིད་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་ཆས་ཁུར་བའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ལ་ཉལ་ཡིན་པས་དྲན་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་
Chinese
识、智慧、心，能表示体性与所依。智慧观照所知，诸所知衡量有情。衡量有情之心，随其自欲等而行。无分别且无识，如是分别者不能知。如是。其次，所量之智慧的体性，也是由于不分别的智慧之明觉，没有与流动之风相混的意识的刹那相续之相。故称一切法于一刹那间领会。如《妙吉祥经》云：大慧于一刹那，执持一切法领会。如是。因此，不失知法性之状态的特殊智慧，具有明觉之分，故虽安立为明觉之道，然因无风之作用而于境生起作意之心之流动，故知为不分别之智慧，此乃一难悟之处，故胜者云：此二之差别，智者亦未悟，庸愚如何悟？如是。又，因明中亦云，意识与智慧之分界，乃于诸法显现种种时。如是。故欲知大圆满之特法者，须知明觉为风所推动，显现能取所取，故为心；其作用为意识等，转为八识聚与五十一心所，增长轮回之因果错觉，此乃应断之垢染。如《入行论》亦云：心止息者，彼以身示现。如是。如是知已，显现基位自生之特殊智慧，乃一切如来之心性，离一切动摇，如实之状态未变，然为所有如所有智之基础，故亦非如顽石。法身之体性本来清净，未离自位，且具明觉之体性者，焚烧轮回自性无明与分别之薪柴，执持为智慧之忆念本身，亦为负荷意识作用之所知障之习气，故以无忆念之智慧而转。
English
Consciousness, wisdom, and mind, can represent the nature and the basis. Wisdom contemplates the knowable, and all knowables measure sentient beings. The mind that measures sentient beings, goes according to its own desires, etc. There is no conceptualization and no consciousness, likewise, the conceptualizer does not know. Thus it is. Secondly, the nature of the wisdom that is the object of measurement, is also because the clarity of non-conceptual wisdom does not have the appearance of momentary continuity of consciousness mixed with the wind of movement. Therefore, it is said that all phenomena are comprehended in an instant. As it is said in the Manjushri Sutra: Great wisdom in an instant, holds all phenomena in comprehension. Thus it is. Therefore, that special wisdom that does not lose the state of knowing the nature of phenomena has a part of clarity, so although it is established as the path of clarity, it is known as non-conceptual wisdom because there is no movement of the mind that arises from the wind's action and focuses on the object, which is one difficult point to realize, so the Victorious One said: Because the wise do not understand the difference between these two, how can the foolish understand? Thus it is. Also, in logic, it is said that the boundary between consciousness and wisdom is when phenomena appear in various ways. Thus it is. Therefore, those who wish to know the special basis of Dzogchen must know that clarity is driven by the wind, appearing as grasping and being grasped, therefore it is mind; its function is consciousness, etc., turning into the eight aggregates of consciousness and the fifty-one mental factors, increasing the cause and effect delusion of samsara, which is the defilement to be abandoned. As it is also said in the Entering the Path: He manifests with his body that the mind is stopped. Thus it is. Having known this, manifesting the special wisdom of the self-arisen ground is the nature of the mind of all the Tathagatas, free from all movement, the state of suchness unchanged, but the basis of all aspects of knowledge of as-many-as-there-are, so it is not like a stone. The nature of the Dharmakaya is originally pure, not moving from its own place, and the one with the nature of clarity burns all the firewood of samsaric self-nature ignorance and conceptualization, and the memory itself that holds onto wisdom is also the latent habit of the obscuration of the knowable that carries the function of consciousness, so it turns with the wisdom of no memory.