Tibetan
འཛིན་པའི་ཡུལ་ལྔ་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མཐའ། །ཆོས་རྣམས་རང་སར་བཞག་པ་སྟེ། །སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཟུང་འཇུག་པས། །ཡེ་གྲོལ་ཅོག་བཞག་ཉིད་ལ་ཐུག །དགོངས་པ་བློ་ལས་འདས་པ་དང་། །མཚན་བཅས་རང་སར་དག་པ་དང་། །སྟོང་དང་དངོས་པོའི་མཐོང་གྲོལ་དང་། །འགྱུ་ཟད་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། །བློ་ཟད་ཡིད་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ལྟོས་གཞི་ལས་འདས་བ་རྒྱུ་འབྲས་རྗེས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། དེའི་ངང་ལས་རྩལ་གྱིས་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་མ་ཆེད་ཀྱང་མེད་སྣང་སྟོང་པའི་རང་གཟུགས་ཤར་གྲོལ་རིས་མེད་དུ་དྭངས་སུ་བཅུག་པ་ཙམ་ལས་རྣམ་འགྱུར་གཞན་དུ་སོང་མ་མྱོང་བར་ལ་ བཟླ་བའི་ཚུལ། དེ་ཉིད་ལས། རང་སེམས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་མེད། །གང་གིས་དགྲོལ་བ་མེད་པའི་སེམས། །གཞི་ནས་རྫོགས་པས་འགྲོ་འོང་མེད། །བརྟགས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུ་མཚན་མེད། །གཞི་རྩ་མེད་པས་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་གསལ་གནས་པའི་སེམས་དེ་ནི། །གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བས་ཕྱོགས་རིས་མེད། །དུས་ཀྱིས་གྲོལ་བས་བལྟོས་གཞི་མེད། །འབད་མེད་གྲོལ་བས་བརྩོན་འགྲུས་མེད། །གདེང་གིས་གྲོལ་བས་འབད་རྩོལ་མེད། །དེ་ལ་གདེང་གིས་གྲོལ་བས་བཤད། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བས་བསྐྱར་གཞི་མེད། །རང་གིས་གྲོལ་བས་གཉེན་པོ་མེད། །ཅེར་གྱིས་གྲོལ་བས་མཐོང་སར་ཡལ། །ཡོངས་སུ་གྲོལ་བས་འབད་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རང་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། གཉེན་པོ་ལ་བལྟོས་བཞག་མེད་པའི་དོན་ཏེ། སེམས་སྡེ་ལས། གྲོལ་བ་རང་བྱུང་གཞན་ལས་མིན། །ཞེས་སོ། །སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ལས་བྱུང་། །རང་གིས་གྲོལ་བ་དཔེར་ན་ཆུ་དང་ཝུ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་མེད་དང་རྟག་ཆད་ལས་འདས་པའི་དོན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་རང་ལ་གྲུབ་ཟིན་པའི་རང་གྲོལ་ཡིན་ལ་གང་ཞིག་ལ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སྟོང་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཉེར་ལེན་དང་བཅས་པའི་ལྟ་བ་དང་བསྒོམ་པ་དང་། སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱོན་ཅན་གྱི་ལྷད་བཅུག་པས་ཆུ་ཀླུང་འཛ་བོ་ཞི་ཞིམ་ལ་མལ་དུ་གནས་པ་ལ་དར་ཆགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནས་བལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པའི་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་གང་ཡིན་ན། རང་གྲོལ་གྱི་གནད་མི་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་ཐོག་མར་ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱས་འཇལ་བའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་བསྒོམ་ལམ་བདེན་ལྟར་བསྟན་ནས་གདོད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཞལ་བྱའི་དབྱིངས་སུ་རང་ལོག་པའི་ ཐབས་ལ་དམིགས་པ་
Chinese
“所执五境皆自解脱。”又，《妥噶经》云：“自性大圆满之边际，诸法安住于自位。显现与觉性双运于法性，原始解脱即是当下安住。意念超离于心识，有相亦于自位清净，空性与实有之见解脱，念动止息无有分别，心识止息超离于意识。”如是。彼觉性之体性，乃是本初空性，离根无基，超离对待，无有因果，无有踪迹，犹如虚空一般。故于彼性中，任由自力显现何种景象，然无有显现，皆是空性之自性，于初生之际即已解脱，无有差别，仅是澄澈而已，从未变为其他形态，乃是如是安住之方式。彼经中又云：“所谓自心解脱者，非从一处移至另一处。无有能解脱之心，从基始即已圆满故，无有来去。无法以寻伺而得，无有理由。因无有根基，故安住于空明。彼自明安住之心，以要诀而解脱，故无有偏颇。以时机而解脱，故无有对待。无勤而解脱，故无有精进。以确信而解脱，故无有勤作。于彼以确信而解脱宣说。因本初解脱故，无有重修之基。因自解脱故，无有对治。因直视而解脱故，于所见处消失。因完全解脱故，无有勤作。”如是。第二，自解脱之特征，乃是不依赖于对治之义。心部经中云：“解脱乃是自生，非由他生。”如是。显现声响之诸法皆由自生，自解脱譬如水与水泡一般。如是，此乃是超离有无、常断之意义，法性之安住方式已于自身成立之自解脱，然对于某些众生而言，执五蕴为空性之见解，以及伴随知识障之近取，并掺杂以带有过患之见、修、行之概念，犹如江河之水本是平静清澈，却被苔藓覆盖一般。那么，为何要从一切法中宣说见、修、行之真谛呢？对于未能领悟自解脱要诀者，首先将法性视为所知，以意识分别之见修，看似真实之道，然后将能分别之智慧，回归于所分别之法界，以此为方便。
English
"The five objects of grasping are liberated in their own place." Furthermore, from the *Thalgyur* (Extremely Obscure Tantra): "The ultimate of the Great Perfection of Naturalness, all phenomena are left in their own place. Appearance and awareness are united in the nature of reality, primordial liberation is simply resting in the present. Conception transcends the intellect, and the conditioned is purified in its own place. The view of emptiness and phenomena is liberated, movement ceases, and there is no thought, the intellect ceases, and it transcends consciousness." Thus it is. The essence of awareness is primordial emptiness, rootless, baseless, beyond dependence, without cause and effect, without trace, like the sky. Therefore, from that state, no matter what appears through its own power, there is no appearance, it is the self-nature of emptiness, clear and liberated from the beginning, without difference, simply clear, never changing into another form, but remaining in that way. In that very text, it says: "What is called self-liberation of mind, does not go from one place to another. There is no mind that liberates, because it is complete from the ground, there is no coming or going. It cannot be found by searching, there is no reason. Because there is no basis, it abides in emptiness and clarity. That self-clear abiding mind, is liberated by the key point, so there is no bias. It is liberated by time, so there is no dependence. It is liberated without effort, so there is no diligence. It is liberated by confidence, so there is no effort. It is explained as liberated by confidence. Because it is primordially liberated, there is no basis for repetition. Because it is self-liberated, there is no antidote. Because it is liberated by staring, it disappears in the place of seeing. Because it is completely liberated, there is no effort." Thus it is. Secondly, the characteristic of self-liberation is that it does not depend on an antidote. In the Mind Series, it says: "Liberation is self-born, not from another." Thus it is. All phenomena of appearance and sound arise from themselves. Self-liberation is like water and bubbles. Thus, this is the self-liberation where the way of abiding of the nature of reality, which transcends existence and non-existence, permanence and annihilation, is already established in oneself, but for some beings, the view of grasping the five aggregates as empty, and the clinging to the obscurations of knowledge, and mixing in the flawed concepts of view, meditation, and action, is like moss covering the calm and clear water of a river. So, what is the need to explain the truth of view, meditation, and action from all phenomena? For those who do not understand the key point of self-liberation, first, the nature of reality is regarded as knowable, and the view and meditation of conceptual intellect are shown as if they were the true path, and then the wisdom that distinguishes is returned to the sphere of what is distinguished, as a means.
Tibetan
སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྟེ། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་བ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ནི། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལམ་བདེན་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐར་གྱིས་ཞི་བ་ཆོས་སྐུའི་དབྱིངས་སུ་འགོག་པའི་ཚུལ། །བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ལ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་བརྡའ་མཛད་དོ། །ཞེས་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཚིག་གིས་བཞག་པའི་བརྡའ་ཙམ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རང་གྲོལ་མ་ཡིན་ན། །དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་དང་བཅས་པའི་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་དགྲོལ་བར་མི་ནུས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་དེ་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཀུན་བྱེད་ལས། །རྒྱུ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྐྱེན་དང་འདྲ། །མ་སྐྱེས་པས་ན་འཇིག་པ་མེད། །གདོད་ནས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ། །བཙལ་བའི་བསམ་པའི་དབྱིངས་མི་བསྐྱོད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན་རང་གྲོལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཡང་དག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྒྲིབ་བྱེད་དམ་གེ་གས་སུ་གྱུར་བ་ནི་བློ་དང་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པར་གནས་ཤིང་། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་མི་འདའ་བས་རང་གྲོལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་མ་རིག་པ་ཙམ་ལས་འཁོར་བ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ། སྡུད་པ་ལས། སེམས་ཅན་ཐ་མ་འབྲིང་དང་མཆོག་གྱུར་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་མ་རིག་ལས་བྱུང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་གསུང་། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་ཞིག་པ་ལ་དགྲོལ་བྱེད་གཞན་མི་དགོས། བཅིངས་པའི་གཏན་ཚིགས་མེད་པ་ལ་གྲོལ་བའི་འཐད་པ་གང་གིས་བསྒྲུབ། ནང་རང་གྲོལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངོ་ཤེས་པའི་ངང་དུ་ གློད་ཤེས་མ་ལུང་མ་བསྟན་དང་རྩལ་རྟོག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཀློང་དྲུག་པ་ལས། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཡུལ་འདི་དག །སྦྲུལ་གྱི་མདུད་པ་རང་གྲོལ་བཞིན། །རང་གི་འདུག་སར་གྲོལ་ཏེ་རྫོགས། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཅིང་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། མིག་གི་ལྟ་སྟངས་ཐོག་བབས་ཆེན་པོའི་གནད་ཀྱིས་གྲོལ་བ་སྟེ། སའི་སྙིང་པོ་ལས། ཅེར་གྲོལ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་ཀ་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །དེའང་འདི་ལྟར་མཐོང་ཡུལ་ལ་མིག་ཤེས་གཉིས་ཅེར་གྱིས་ཟུག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་རང་ལ་གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་སྤྲོས་པ
Chinese
即，如《牟提伽璎珞》中所说：二谛之自性，仅为世俗谛，与真实性无关联。空性之界中，一切皆于其自性中解脱。因此，道谛皆为有为法，故最终寂灭于法身界中。二谛之中，于无生、息灭一切戏论者，施设“胜义”之名。如是，胜义谛亦仅为以词安立之名言，因其无自性之故。若无自性之体性非为自解脱，则其相违品，即包含八识聚的一切，亦无法被其他因缘所解脱，因一切法皆为无自性之反面之故。如是《普作续》云：因性如金刚，与缘相同。因无生故，无坏灭。本初即为菩提心，寻觅之意界不动摇。是故，自解脱乃法性之真谛，无有分别，真实不虚。而其遮蔽或障碍，则存在于思维和念想之识中。此识不离八识聚，故自解脱之法性仅因无明而生轮回。如《摄经》云：众生下、中、上，所有的一切，皆由无明而生，如来如是说。是故，自解脱如同蛇结自解，无需其他解脱者。无有束缚之理，又以何成立解脱之理？于内，于自解脱之真如自性中，知晓放松，不作授记，以及涉入能所二取境之分，一切皆将无自性而解脱。如《六界续》云：如此显现之外境，如蛇结自解般，于自处解脱而圆满。三、顿脱之体性为：以心之刹那，以及眼之视线，大降临之要诀而解脱。如《地藏经》云：以顿脱大视线，佛与众生皆解脱。即是说，如此于所见境上，眼识二者直视之第一刹那，于自身显现为色之戏论
English
That is, as it says in the Garland of Pearls: The nature of the two truths is only the conventional truth of the world, and has no connection with the true reality. In the realm of emptiness, all are liberated in its essence. Therefore, all the path truths are conditioned, so the way of gradually pacifying into the Dharmakaya realm. Among the two truths, the name "ultimate" is given to that which is unborn and pacifies all elaborations. Thus, the ultimate truth is also just a term established by words, because it has no own-being. If the characteristic of no-own-being is not self-liberation, then its opposite, including all eight aggregates of consciousness, cannot be liberated by other conditions, because all dharmas are the opposite of no-own-being. As it is said in the All-Creating King: The nature of the cause is like a vajra, similar to a condition. Because it is unborn, it is indestructible. From the beginning, the essence is bodhichitta, and the realm of searching thought does not move. Therefore, self-liberation is the true nature of reality, inseparable and true. And its obscurations or obstacles reside in the consciousness of thinking and contemplating. This consciousness does not go beyond the eight aggregates of consciousness, so the self-liberated nature of reality creates samsara only because of ignorance. As it says in the Compendium: Sentient beings, lower, middle, and higher, all that there are, arise from ignorance, as the Sugata said. Therefore, self-liberation is like a snake knot untying itself, and does not require another liberator. If there is no logic of bondage, then by what can the logic of liberation be established? Inwardly, in the very nature of self-liberation, knowing how to relax, not making predictions, and all aspects of engaging in the objects of grasping and clinging, will all be liberated without inherent existence. As it says in the Six Spaces: These appearing objects, like a snake knot self-liberating, are liberated and perfected in their own place. Third, the characteristic of sudden liberation is: liberation through the moment of mind, and the key point of the great descent of the gaze of the eye. As it says in the Essence of Earth: With the great gaze of sudden liberation, both Buddhas and sentient beings are liberated. That is to say, in this way, on the object of sight, the first moment when the two eye-consciousnesses stare directly, the elaboration of form appearing to oneself