Tibetan
ཟླ་ཁ་སྦྱོར་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་ན། །རྣལ་འབྱོར་ལུས་དང་གྲིབ་མ་བཞིན། །དེ་ལས་དེ་ཉིད་རང་འབྱུང་བས། །སྤངས་པས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་སྦྱངས་པས་ཀྱང་ནི་མིན། །བསྒྱུར་བས་ཡང་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །འགྱུར་མེད་སྙིང་པོ་མ་རྟོགས་ན། །ཤེལ་གྱི་བྲག་གམ་གཡུ་རྡོ་བཞིན། །སྦྱང་ཞིང་བཞུ་བར་ནུས་པ་མིན། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གནས་དག་ཏུ། །རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡིས་ནི་བརྟག །དེ་བཞིན་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱང་མིན། །མངོན་སུམ་ལྷག་མཐོང་མ་ ཤེས་པ། རི་རབ་རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་བཞིན། །སུས་ཀྱང་གཞིག་པར་ནུས་པ་མིན། །གཉན་པོ་ཡིས་ནི་གྲོལ་བ་མིན། །མ་བཙལ་རང་དག་མ་ཤེས་པར། །རྙོག་པ་སངས་འདོད་ཆུ་རྙོག་བཞིན། །ཕྱི་ཕྱིར་སངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དྭངས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མིན། །རང་སྣང་ལྷུག་པ་མ་ཤེས་པར། །ཐ་མལ་བླུན་པོའི་སྣང་བ་བཞིན། །མངོན་ཞེན་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བློ་རིམ་གྱི་འཇུག་སྒོའི་དབང་ལས། འབད་བཅས་དང་འབད་མེད་ཀྱི་རང་གྲོལ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལས་གཡོ་བ་མེད་པའི་ངང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས་ངེས་བཟུང་ལ་ངང་ལས་མི་གཡོ། གཉེན་པོས་མི་འཆིང་། རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བ་ཉིད་དུ་བཞག་པས་རིག་པའི་གཞི་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཆུ་མ་རྙོགས་ན་དྭངས་པ་ལྟར་འགྱུ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་དྭངས་པ་ཡིན་ལ། འབད་མེད་ནི་ཤར་ས་དང་ཤར་མཁན་རོ་གཅིག་པས་ཆོས་ཉིད་དང་རྣམ་རྟོག་ངོ་བོ་དང་རྩལ་སྣང་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པར་ཤར་ཞིང་རང་གིས་རང་གྲོལ་བས་གང་སྐྱེས་ཚུགས་མི་ཐུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ལས། འདི་དག་བློ་རིམ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །འབད་བཅས་རྣམས་དང་འབད་མེད་དོ། །འབད་བཅས་རྣམས་ནི་རང་སར་བཞག །སྣང་བ་གོམས་པའི་ཚད་རྣམས་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་དག་པའི་སྣང་བ་ཉིད། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རང་ཤར་ཆེ། རྐྱེན་དེས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་དེ་དག་སྐྱེ་འགྱུར་ཡང་། །རང་བཞག་རང་ས་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དེ་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་སྣང་བའོ། །འབད་མེད་རྣམས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། །རང་གིས་རང་གྲོལ་རང་ཉིད་ལ། །རང་ཀ་མ་ནི་རང་གྲོལ་བས། །ལྕགས་ཀྱིས་ལྕགས་རྣམས་གཤོག་པ་དང་། རྡོ་ཡིས་རྡོ་རྣམས་གཅོག་པ་ བཞིན་རང་གི་གཉེན་པོར་རང་ཉིད་ཆེ། །རང་བཞིན་རྫོགས་ཆེན་རྟོགས་པ་ཡིས། །འདི་ལྟར་གོམས་པ་གང་ཡིན་པ། །མ་བཙལ་བཞག་པའི་དོན་རྣམས་རྙེད། །མ་བསྒོམས་པར་ནི་བདེ་ཆེན་རྒྱས། །རང་བཞིན་ཉི
Chinese
《月合经》中说：如果不能证悟真如，那么瑜伽就像身体和影子一样。从那之中，那本身自然生起，所以断除不是断除。同样，也不是通过修习而得，也不是通过改变而改变。如果不证悟不变的精髓，就像水晶的岩石或绿松石一样，不能被净化和熔化。通过自性而处于清净之处，与瑜伽相应者将会明了。同样，也不是寂静本身。如果不能了知现量胜观，就像须弥山王一样，谁也不能摧毁。也不是通过对治而解脱。如果不了解不寻自净，想要澄清浑浊，就像浑浊的水一样，越澄清越不清澈。即使澄清了，也不是法性。如果不了解自显任运，就像凡夫愚人的显现一样，执着不会被遣除。如是说。其中，从所化之人的心识次第的入门方面来说，有勤作和无勤作的自解脱两种。第一种是从本性的状态中不动的状态中，无论生起什么烦恼和分别念的聚合，都以认识自性的胜观来确定把握，不从状态中移动，不对治束缚，不随之追逐，安住在这种状态中。因为在觉性的基础上没有这样成立，所以就像水不浑浊就会清澈一样，没有流动的奇妙自性而清澈。无勤作是生起之处和生起者味道相同，法性和分别念没有成立为体性和作用显现两种，生起的同时自己解脱，无论生起什么都无法驻留。从前者来说：这些是心识次第的两种，有勤作的和无勤作的。有勤作的安住在自己的位置上，对于串习显现的程度来说，清净智慧的显现，内外一切都自然显现，不是由因缘所生。无论何时生起，都在自置的状态中解脱。因此是瑜伽的显现。无勤作的是这样的：自己解脱自己，自己本来就是自己解脱，就像用铁劈开铁，用石头击碎石头一样，自己是对治自己的强大力量。通过证悟自性大圆满，像这样串习的任何事物，都能找到不寻自置的意义，不修也能增长大乐，自性本身。
English
From the Kalasamyoga Tantra: If one does not realize Suchness, then yoga is like the body and its shadow. From that, that itself arises spontaneously, so abandonment is not abandonment. Likewise, it is not through cultivation, nor does it change through transformation. If one does not realize the unchanging essence, it is like a crystal rock or a turquoise stone, which cannot be purified or melted. By its very nature, it is in a pure state, and those who possess yoga will discern it. Likewise, it is not quiescence itself. If one does not know manifest insight, it is like Mount Meru, the king of mountains, which cannot be destroyed by anyone. It is not liberated by antidotes. If one does not understand self-purification without seeking, wanting to clear turbidity is like turbid water, which becomes less clear the more it is cleared. Even if it is cleared, it is not the nature of reality. If one does not understand spontaneous manifestation, it is like the appearance of an ordinary fool, and clinging will not be dispelled. Thus it is said. Among these, from the perspective of the stages of entry into the mind of an individual, there are two types of self-liberation: with effort and without effort. The first is that from a state that does not waver from its inherent condition, no matter what collection of afflictions and conceptual thoughts arises, one grasps it with certainty through the insight that knows its own nature, and does not move from that state. It is not bound by antidotes, nor does it follow after them, but remains in that state. Because it is not established in that way on the basis of awareness, it is pure like water that is not turbid, without the miraculous nature of flowing. Effortless is when the place of arising and the one who arises are of the same taste, and the nature of reality and conceptual thought are not established as two, essence and manifestation. It arises and liberates itself, so whatever arises cannot remain. From the former: These are the two stages of mind, those with effort and those without effort. Those with effort remain in their own place. For the extent of familiarization with appearances, the appearance of pure wisdom, naturally arises in all within and without, and is not born from conditions. Whenever they arise, they are liberated in their own self-established state. Therefore, it is the appearance of yoga. Those without effort are like this: one liberates oneself by oneself, and one's own self is self-liberated. Just as iron cleaves iron and stone shatters stone, one's own self is a powerful antidote to oneself. Through the realization of the Great Perfection of self-nature, whatever one becomes familiar with in this way, one finds the meaning of self-established without seeking, and great bliss increases without meditation, the very nature.
Tibetan
ད་དུ་མངོན་སུམ་རིག །འདི་ཉིད་སུ་དང་འཕྲད་པ་དེ། །མཚམས་མེད་སྡིག་དང་ལྡན་པ་ཡང་། །འདི་ཉིད་གོམས་པས་གྲོལ་བ་ནི། །ཐེ་ཚོམ་ཉིད་མེད་ན་ར་ཀན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། འགག་པ་མེད་པའི་རིག་པ་ལ། །འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པས་ལྡོག་པ་མེད། །ཡེ་གྲོལ་ཡིན་པས་གཏན་ནས་འཕགས། །རང་གྲོལ་ཡིན་པས་ཡུལ་རྐྱེན་ཟད། །ཅེར་གྲོལ་ཡིན་པས་སྣང་བ་དག །མཐའ་གྲོལ་ཡིན་པས་མུ་བཞི་འགགས། །གཅིག་གྲོལ་ཡིན་པས་དུ་མ་སྟོངས། །ཞེས་རྣམ་གྲངས་ལྔར་བསྟན་པ་ལས། །དང་པོ་ཡེ་གྲོལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཉེར་ལེན་སྤྲིན་དང་འདྲ་བའི་དབུས་ནའང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པས་སྲིད་པར་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཁུར་ཡོངས་སུ་བོར་བ། རང་ངོ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་བྱས་ཤིང་བཅོས་པ་མེད་པར་ཡེ་གྲོལ་དུ་ཡོད་པས་འབད་རྩོལ་དང་གཉེན་པོ་ལམ་ལྟོས་པ་སྟེ། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། འབད་པས་བྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡེ་ཉིད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་གནས། །ཞེས་དང་། བརྩོན་པ་དོན་ལྡན་ལས། ཡེ་ནས་གྲོལ་བའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ཕྱི་ནས་གྲོལ་རྐྱེན་ག་ལ་སྲིད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཅིས་ལན་ཟེར་ན། བཞིན་བཟང་རྣམ་རིག་དྲུང་པོ་ཁྱོད་ཉིད་ཆོས་ཅན། སྒོ་གསུམ་རང་ལུགས་སུ་གྲོལ་བ་དེ་བསྡམས་ནས་ཡུལ་ལ་ཤེས་པར་བཟུང་ཐག་པ་ལ་སྣང་བར་བཟུང་དེ་སྤྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པའི་ངང་ནས་ཕྱི་དོན་ལ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་དཔྱོད་པ་ནི་གཟུགས། དེའི་གནོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཚོར་བ། དེ་དག་སྔ་ ཕྱི་འབྲེལ་བའི་ཤེས་རྒྱུན་འདུ་ཤེས། སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ལས་མ་གྲོལ་བ་འདུ་བྱེད། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་གཞི་ཉོན་ཡིད་དང་བཅས་པ་ཚོགས་པ་ལས་རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་གྲོལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་དལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་བལྟས། མེད་སྣང་སྒྱུ་མའི་སྟེང་གཟུགས་ལ་དངོས་པོར་བཟུང་། ཁམས་གསུམ་ཡེ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བའང་ཤེས་རྒྱ་ཅན་ཁྱོད་ལ་གློ་བུར་དུ་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འདི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་རྣམས། །ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་མཐོང་བཞིན། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེ་བཟུང་བས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གཉིས་སུ་ཆགས། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་གྲོལ་གྱི་རིག་པ་དབང་པོ་ལྔའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རླུང་ལ་མི་བསྐུར་བར་ངང་གདངས་ཅེར་བཞག་གི་གནས་ལུགས་ལས་མི་འདའ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། འབྱུང་བ་ལྔ་ཉིད་ཡེ་དྭངས་པས། །སྣང་བ་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དབང་པོ་ལྔ་ཉིད་ཅེར་བཞག་པས། །
Chinese
如今现量知。此者与谁相遇彼，纵然具有无间罪，此者因熟习而解脱，于此毫无疑虑乃地狱。如是说。第二，出自《摩尼宝鬘》：无有止息之觉性，无有错乱故无有返回，是为本解脱故，究竟超胜，是为自解脱故，境缘穷尽，是为直解脱故，显现清净，是为边解脱故，四边止息，是为一解脱故，多体空性。如是开示五种差别。其中，第一本解脱之体性是：五蕴和八识之执取犹如云雾之中，觉性之体性犹如虚空般无自性，故于有中，全然舍弃普遍结合之重担，自性远离戏论，故无作无改，本来即为本解脱，故无需勤作和对治之道。出自《摩尼宝鬘》：非由勤作而解脱，本初即安住于解脱。如是说。出自《具义精进》：本初解脱之心性，从外解脱之缘岂会存在？如是说。那么，有情流转轮回是何缘故呢？面容姣好之明智者您，法相是，三门于自性中解脱，然束缚之，执境为识，执绳为显现，于彼显现中错认为真实，于外境中，分辨颜色和形状，是为色。了知彼之损害之体性，是为受。彼等先后关联之识流，是为想。未从执蛇之分别念中解脱，是为行。彼一切之主宰之因，即是阿赖耶识、染污意等集合，然觉性之法性，本解脱，于任何事物亦未成立，观待于他自在与我所。于无有显现之幻象上，执著色为实有。三界本未曾有，然于您此等广识者，亦会突然显现。彼即是：如是种种显现，犹如绳上见蛇。于非彼之物执以为彼，内外器情二者形成。如是说。因此，本解脱之觉性，不交付于五根之执取风，不离于安住于自然坦然之状态。彼即是：五大本初即清净，显现解脱为光明。五根本初即坦然安住。
English
Now, directly realize. Whoever encounters this, even if they possess heinous sins, liberation comes through familiarizing with this. There is no doubt about it, it is hell. Thus it is said. Secondly, from the "String of Pearls": The awareness without cessation, without delusion, has no turning back. Being primordially liberated, it is ultimately transcendent. Being self-liberated, the conditions of objects are exhausted. Being directly liberated, appearances are purified. Being liberated at the end, the four extremes cease. Being liberated as one, the many are emptied. Thus, five distinctions are shown. Among them, the first characteristic of primordial liberation is: In the midst of the five aggregates and the appropriation of the eight consciousnesses, which are like clouds, the nature of awareness is like the sky, without inherent existence. Therefore, in existence, the burden of universal connection is completely abandoned. The self-nature is free from elaboration, so it is unmade and unaltered. It is primordially liberated, so it does not rely on effort or antidotal paths. From the "String of Pearls": It is not liberated by effort, but abides in liberation from the very beginning. Thus it is said. From "Meaningful Diligence": The nature of mind that is primordially liberated, how could there be external conditions for liberation? Thus it is said. Then, why do sentient beings wander in samsara? O you, with a beautiful face, intelligent and wise, the dharma is: the three doors are liberated in their own nature, but they are bound. Grasping objects as knowledge, grasping a rope as an appearance, mistaking that appearance for reality, judging colors and shapes in external objects is form. Knowing the nature of its harm is feeling. The stream of consciousness that connects these in sequence is perception. Not being liberated from the concept of grasping a snake is formation. The cause of the master of all of these is the collection of the alaya consciousness, afflicted mind, etc. But the dharma nature of awareness, primordially liberated, does not establish anything. It looks between self-mastery and what is mine. On the illusion of non-existence, grasping form as real. The three realms have never existed from the beginning, but they suddenly appear to you, who have vast knowledge. That is: In this way, various appearances are like seeing a snake on a rope. Grasping what is not that as that, the outer and inner worlds, the container and its contents, are formed. Thus it is said. Therefore, the awareness of primordial liberation does not entrust itself to the winds that appropriate the five senses, but does not stray from the state of abiding in natural openness. That is: The five elements are primordially pure, appearances are liberated as clear light. The five senses themselves abide in natural openness.