Tibetan
འི་ཕྱིར། །བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དག་མཉམ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་མི་ཤེས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། དབུ་མ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཤེས་པས་ཡོད་དང་མེད་ཞིའི་ཕྱིར། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་ལས་འདས་པ། །དེ་ཡི་བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོ་ལས། །དེ་ནི་ཐར་པ་ཁོ་ནར་བཞེད། །ཅེས་པའི་རིགས་པ་ཡང་གང་གིས་བཟློག །འདིར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་འདས་པའི་སེམས་ལ་རྟོག །མ་འོངས་པའི་སེམས་ལ་དཔྱོད། །ད་ལྟར་གྱི་སེམས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་གང་ཞིག་གིས་གྲུབ་མཐའི་བློ་ཞེན་དང་། ལམ་བདེན་འདུས་བྱས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པས་ཤེས་བྱ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་བཅིངས་པ་དང་། རྫས་འགལ་ཀྱང་སྟོན་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་གྲགས་སུ་བསྟན་པའི་སྡེ་སྣོད་ ཆེན་པོ་རྣམས་དང་མི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྨན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །འོད་སྲུང་། སེམས་ནི་དཔྱད་དུ་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། སྣང་བ་མེད་པ། རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་པ། གནས་མེད་པའོ། །འོད་སྲུང་། སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གཟིགས། མི་གཟིགས། གཟིགས་པར་མི་འགྱུར། འོད་སྲུང་སེམས་ནི་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་དོ། །གང་མ་རྙེད་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་སོ། །གང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན། མ་འོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན། མ་འོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དུས་གསུམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་བཤད་གཞིར་གནས་ཤིང་གང་ལས་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་མན་ངག་གི་གཏིང་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས་ཤེས་བྱ་དང་སྣང་པ་གཉིས་ལྟོས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ཚུལ། །ཤེས་བྱ་སྣང་བས་མ་བཅིངས་སྟོང་པའི་དངོས། །སྟོང་པ་རང་བཞིན་གསལ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། །རིག་པར་བཞུགས་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཁམས། །འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་བཞིན། །དེ་ལ་སྤྱིར་ཤེས་བྱའི་གཤིས་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་མ་འདྲེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཉེ་བར་ལེན་པས་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། །དེ་ལྟར་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཐལ་བྱུང་གི་སྟོང་རྐྱང་དུ་བལྟ་བ་མ་ཡིན་པ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། ཤེས་རབ་སྙིང་པོ་ལས་ཀྱང་གཟུགས་སྟོང་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་
Chinese
之故。真谛无别清净等同，是无法将超越因果之法界作为道用的行相。如《中观宝鬘论》云：“以知息灭有与无，超越罪与福，彼之善趣恶趣外，唯许是解脱。”此理又将为谁所破？此处自性大圆满之不可思议智慧，是对过去之心进行体悟，对未来之心进行观察，以现在之心的分别识，无论以何种宗派的分别念，以及道谛有为法都无法断除，因此所知束缚于本性，虽然是相违之法，但与导师亲自公开宣说的所有大藏经并不相违。如《圣宝积经》云：“光护，何为超越世间的良药？即是精勤遍寻自心。光护，心是不可思议的，不可言说的，无显现的，无分别的，无处所的。光护，心是诸佛亦未见，不见，将不见。光护，心是若普遍寻觅亦不可得的。凡不可得者，即不可缘。凡不可缘者，即非过去，亦非未来，亦非现在生起。凡非过去，亦非未来，亦非现在生起者，即是真实超越三时。”如是。如是之实相法性，乃是自性大圆满的讲解依据，并且是从中通达远离一切边执的中观窍诀之深义，因此是与执着所知与显现二者为观待而生的方式相违背的行相。所知未被显现束缚之空性之物，空性自性光明之精华，乃是安住于觉性之身与智慧界，如日月之精华般无有聚散。其中，总的来说，所知之自性与显现之境不相混杂，乃是五蕴之近取而自性空性。如是空性之体性，亦非视为断灭之顽空，而是自性光明之自性。如《般若心经》亦云：色即是空。空即是色。色不异空。
English
Therefore, the undifferentiated truth is pure and equal, and it is the aspect of not knowing how to use the Dharmadhatu, which transcends cause and effect, as a path. As the "Precious Garland of the Middle Way" says: "Because knowledge ceases existence and non-existence, it transcends sin and merit. Outside of its happy and miserable realms, it is only considered liberation." By whom will this reasoning be refuted? Here, the inconceivable wisdom of the Great Perfection of Naturalness is to realize the past mind, to observe the future mind, and with whatever discriminating consciousness of the present mind, whatever sectarian conceptualizations, and the compounded Dharma of the Path Truth cannot be abandoned, therefore knowledge is bound to its nature, and although it is a contradictory Dharma, it is not contradictory to all the great sutras publicly taught by the Teacher himself. As the "Noble Jewel Heap Sutra" says: "Light Protector, what is the medicine that transcends the world? It is the diligence of thoroughly searching for one's own mind. Light Protector, the mind is inconceivable, unspeakable, without appearance, without discrimination, without location. Light Protector, the mind is not seen, is not seen, and will not be seen even by all the Buddhas. Light Protector, the mind is not found even if it is universally sought. That which is not found is unobservable. That which is unobservable is neither past, nor future, nor present arising. That which is neither past, nor future, nor present arising is truly transcendent of the three times." Thus it is. Such a Dharma nature of reality is the basis for the explanation of the Great Perfection of Naturalness, and it is from this that the profound meaning of the Middle Way instructions that are free from all extremes is thoroughly understood, therefore it is the aspect of contradicting the way of grasping knowledge and appearance as interdependent. Knowledge is not bound by appearance, the substance of emptiness, the essence of the self-luminous nature of emptiness, is the body and wisdom realm that abides in awareness, like the essence of the sun, without gathering or scattering. Among these, in general, the nature of knowledge is not mixed with the object of appearance, but is the self-nature of emptiness by the appropriation of the five aggregates. Thus, the characteristic of emptiness is not to be regarded as nihilistic emptiness, but as the nature of self-luminousness. As the "Heart Sutra" also says: Form is emptiness. Emptiness is form. Form is not different from emptiness.