Tibetan
་མཚན་ཉིད་ནི་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། རྒྱུ་འབྲས་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་། ཟབ་མོའི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་དྲང་དོན་དུ་འབད་བ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཁུངས་འབྱིན་ཏེ། ཕལ་ཆེར་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་དབང་གིས་དམ་པའི་གཞུང་ལུགས་ལའང་གཤེ་ཞིང་། གཏི་མུག་གི་དབང་གིས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལའང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་དགག་བསྒྲུབ་ད་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་བློའི་ཞེན་ཡུལ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དགོངས་འདུས་ལས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསང་སྔགས་འདི། །མཐུན་འཇུག་ཐབས་ཀྱི་སྒྲར་བསྟན་པའི། །ཚིག་དང་སྒྲ་ལ་དོན་མི་བཞག །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི། །དཔེའམ་ཚད་མའམ་གཏན་ཚིགས་སམ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །རྟོགས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་ཟབ་མོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ནོར་བ་ཡིན་ན། དེ་ནི་ཚིག་གི་ལམ་དུ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བཤད་པ་དག་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་སྟེ། ཡང་དག་དོན་ལ་ཡི་གེ་མེད། ཅེས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་མཁྱེན་གྱིས། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཉན་ཐོས་སམ། རང་སངས་རྒྱས་སམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་པས་ཀྱང་བསམ་བྱ་མ་ཡིན་ན། རྟོག་གེའི་རིག་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གཞུངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཤེས་པར་མི་ནུས་ཏེ། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་གྲུབ་ཀྱི་འགྲེལ་པར་ཡང་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ནི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བརྗོད་པའི་རྟོག་གེ་བ་རྩོད་པ་ལ་མོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བློ་དག་པར་བྱེད་པ་རིགས་པ་ཡིན་ཀྱང་། རིགས་པ་དག་པར་བྱེད་པ་ལུང་ཡིན་ནོ། །ལུང་དག་པར་བྱེད་པའང་། ལུང་རྣམས་བལྟོས་པ་ལས་གྲུབ་ཅིང་སྐྱེས་པའི་རིགས་པའི་བློ་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པས་དེས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་མི་རྟོགས་པའི་ཚུལ་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཀྱང་། དེ་ནི་རྗེས་དཔག་འཇུག་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། འདི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བར། ཐམས་ཅད་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོར་ཞུགས། །རྣམ་ཤེས་དེའང་འོད་གསལ་བའོ། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཀུན་སྟོང་དང་། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་གསུངས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །
Chinese
其自性则认为如不净显现般真实。执著因果清净解脱者，则以诸多努力从了义经部和甚深续部的意旨中引出权宜之义。大多数情况下，因傲慢而呵斥圣者之论典，因愚痴而对佛陀之教言也生怀疑，故其破立也仅成为各自心识之执著处而已，此理于《意集经》中云：此大乘之密咒，以顺入方便之音声宣说，于词句音声不执著意义，圣者之意旨，非以譬喻或量或因，或随念之智慧所能证悟。如是。若此甚深之真如是不谬之佛性，则此不住于言词之道，如《楞伽经》云：宣说亦是错谬，真实义中无有文字。故佛之自性唯佛能知，除此之外，无论是声闻，还是独觉，还是十地菩萨，皆非思议之境，若一味执著于思辨之理，则不能知晓佛陀之安住方式。 《俱生任运成就释》中亦云：中观之宗义，乃仅以言词宣说一切法空之思辨者所喜。如是。然暂于道之阶段，使心清净是理智，然使理智清净者是教证。使教证清净者，乃诸教证依待而生之理智未失坏者，故彼不能了知诸佛之事物安住方式，思辨者之顶饰法称论师亦云：彼非随念所能及。如是。故《楞伽经》云：大慧，若一切识非一类，则如是阿赖耶识不会从因生。又如《金刚鬘》云：一切入于识蕴中，彼识亦是光明性，涅槃与一切空，亦宣说了法身。如是。
English
Its nature is considered to be as true as impure appearances. Those who cling to cause and effect as pure liberation derive the expedient meaning from the intention of the definitive sutras and the profound tantras through many efforts. In most cases, due to arrogance, they scold the treatises of the saints, and due to ignorance, they also doubt the Buddha's teachings, so their refutations and establishments only become the objects of their own minds. This is stated in the Gongdü Sutra: This great secret mantra of the Mahayana is proclaimed with sounds of harmonious entry, without clinging to the meaning of words and sounds. The intention of the saints cannot be realized by analogy, or measure, or reason, or the wisdom of recollection. Thus. If this profound Suchness is the unerring Buddha-nature, then it does not abide in the path of words, as the Lankavatara Sutra says: Proclamation is also erroneous, there are no letters in the true meaning. Therefore, the Buddha's own nature can only be known by the Buddha, and apart from that, whether it is a Shravaka, or a Pratyekabuddha, or a tenth-level Bodhisattva, it is not an object of thought. If one clings to speculative reason, one cannot know the way the Buddha abides. The commentary on the Spontaneous Accomplishment of Coemergence also says: The Middle Way doctrine is said to be pleasing to speculators who only proclaim the emptiness of all dharmas with words. Thus. However, temporarily, in the stage of the path, it is reasonable to purify the mind, but what purifies reason is scripture. What purifies scripture is the unimpaired reasoning mind that arises from the dependence of the scriptures, so they cannot understand how the Buddhas' things abide. The crown jewel of the speculators, the teacher Dharmakirti, also said: It is not accessible to recollection. Thus. Therefore, the Lankavatara Sutra says: Great wisdom, if all consciousnesses are not of one kind, then the alaya consciousness will not arise from cause. And as the Vajramala says: All enter into the aggregate of consciousness, that consciousness is also of the nature of luminosity, Nirvana and all emptiness, and the Dharmakaya are also proclaimed. Thus.
Tibetan
དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པས་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱང་ཆུད་གསོན་པར་འགྱུར་རོ་ཟེར་ན། མཐར་ཐུག་གི་སངས་རྒྱས་ནི་ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་ཕྱིར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་འདས་ལེར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ནི་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། །འདི་ནི་དེའི་ཕྲིན་ལས་སོ་སྙམ་པའང་ད་དུང་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་བློའི་གཟེབ་ལས་མ་ཐར་བ་ཉིད་དོ། །ད་བསན་ ཆ་ལ་བཏགས་ཤིང་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པའི་གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་འབའ་ཞིག་ལ་ཐོབ་བྱའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། །གང་དག་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་སྟེ། །སྐྱེ་བོ་དེས་ནི་ང་མི་མཐོང་། །ཞེས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆུལ་དེ་ལྟ་བུས་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་རང་འབྲས་སྙིང་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་། །གདོད་མ་གཞི་ཡི་བཞུགས་ཚུལ་ཤེས་བྱས་ནས། །གཏུམ་མོ་དང་ནི་སྒྱུ་ལུས་ཉིང་འཁྲུལ་ལམ། །འོད་གསལ་བར་དོ་འཕོ་བ་རྣམ་པ་དྲུག །སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བས་འགྲུབ་ཀྱིས་གཞན་རྐྱེན་ལ། །རག་མ་ལུས་ཕྱིར་རང་ལུས་ཐབས་ཀྱི་ལམ། །དེ་ལ་རང་ལུས་ཐབས་ལྡན་དང་། གཞན་ལུས་རིག་མ་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ལམ་གྱི་རྩ་བ་གཏུམ་མོ་དང་། གཞི་མ་སྒྱུ་ལུས་དང་། དྲོད་ཚད་རྨི་ལམ་དང་། སྙིང་པོ་འོད་གསལ་དང་། བསུན་མ་བར་དོ་དང་། བློ་ཆོད་འཕོ་བ་དྲུག་པོ་ནི་རང་གིས་རྩོལ་བའི་མཐུས་བསྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལུས་པས་ན་རང་ལུས་ཐབས་ལྡན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོར་གསང་དབང་གི་ལམ་གཏུམ་མོ་ནི། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རིམ་པས་རྒྱུད་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་ནས་ལུས་ཀྱི་གནད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཆོས་བདུན་ནི་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ལས། རྐང་པ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅའ། །ལག་པ་གཉིས་ནི་མཉམ་གཞག་ བསྣོལ། །ལུས་ནི་མདའ་སྨྱུག་བཞིན་དུ་བསྲང་། །དཔུང་པ་རྒོད་གཤོག་བཞིན་དུ་བརྒྱང་། །མཇིང་པ་གཞུ་མཆོག་བཞིན་དུ་བསྐུམ། །ལུས་གནད་ཕག་པ་གཟིངས་ལྟར་གཏོད། །མིག་དང་སྣ་རྩེ་སེམས་རྩེ་བསྟུན། །ཞེས་པ་ལྟར་རམ། ཡང་ན་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལྷོད་ཆ་དང་ལྡན་པས་རྫོགས་རིམ་གྱི་ལྷ་སྐུ་གསལ་སྟོང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གསལ་པའི་ངང་ནས་སྟོང་ར་བསྒོམ་པ་དང་། རྩ་གསུམ་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་གསལ་གདབ་པ་དང་། དེ་ལ་ཨ་ཀ་ཙ་ཊ་ཏ་པ་ཡ་ཤ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེའི་རིམ་པ་དགོད་པ་དང་། རླུང་སྐྱོན་སེལ་ཞིང་མཉམ་རྒྱུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་ལ་སོགས་རླུང་རྒྱུ་བའི་དུས་གནད་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་དང་། རྔུབ་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། གཞིལ་བ་དང་། འཕང་བའི་གནད་བཞི་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་དང་། འབྱུང་བ་བཞིའི་རླུང་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་པ་དང་། རླུང་བྱེར་བའི་ཉེས་དམིགས་འགེགས་པ་དང་། ཁུག་པའི་ཡུན་ཚོད་ནང་དུ་གནས་པ་ལ་ཡུན་བསྲིང་བ་དང་། འབར་འཛག་དང་ཐིག་ལེའི་འཐབ་མོ་ཤེས་པ་དང་། འབྱུང་འཇུག་གནས་གསུམ་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་མན་ངག་གི་གནད་ལ་འདྲིས་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པས། རླུང་དབུ་མར་ཞུགས་པའི་རྟགས་སུ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་མཉམ་རྒྱུར་འབྱུང་བ་དང་། གནས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ཞིང་སྣ་བུག་གི་རྒྱུ་བ་རགས་པ་འགགས་པ་དང་། །ཐིམ་པ་ལས་སྣ་བུག་གི་རྒྱུ་བ་གཞན་དུ་འཕོས་ནས་སྣ་སྒོར་སྤུ་མི་འགུལ་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་རླུང་བྱིང་བ་དང་བྱེར་བ་ལས་དེ་ལྟར་འབྱུང་སྲིད་དེ་རྟགས་སུ་བྱིང་ན་དམིགས་པ་མི་གསལ། བྱེར་ན་ཡོན་ཏན་མི་སྐྱེ་བོའི་ཁྱད་པར་ཤས་པར་བྱས་ནས་འཇུར་མིག་ཏུ་སྲད་བུ་འགྲིམ་ པ་ལྟ་བུའི་དམིགས་པ་རྩེ་གཅིག་པ་ཀུན་ལ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རླུང་གནད་ཁ་སྦྱོར་གྱི་ངང་ནས་ཕྲ་ཐིག་གི་རྣལ་འབྱོར་སོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྩེ་གཅིག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་རྒྱུད་དང་མན་ངག་སོ་སོའི་ངེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་རྟགས་སྣང་ནི་ས་ཆུ་ལ་ཐིམ་པས་སྨིག་རྒྱུ། ཆུ་མེ་ལ་ཐིམ་པས་དུ་བ། མེ་རླུང་ལ་ཐིམ་པས་མཁའ་སྣང་། རླུང་སྣང་བ་ལ་ཐིམ་པར་ཕྱོགས་པ་ན་མར་མེ། ཐིམ་པ་དངོས་ཀྱི་དུས་སྟོང་པ། སྣང་བ་མཆེད་པ་ལ་ཐིམ་པས་ཤིན་ཏུ་སྟོང་བ། །མཆེད་པ་ཉེར་ཐོབ་ལ་ཐིམ་པས་སྟོང་པ་ཆེན་པོ། ཉེར་ཐོབ་འོད་གསལ་ལ་ཐིམ་པས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའམ་འོད་གསལ་འཆར་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འབར་འཛག་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་བཞིའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྷན་སྐྱེས་ངས་ཟིན་པར་གཅེས་སོ། །རྗེས་ལ་ལུས་ཀྱི་ཆུན་བཙལ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་། བྲབ་གཞིལ་དང་ལུས་འདུལ་གྱི་རིམ་པ་དུས་སྐབས་དང་འབྲེལ་བའི་གནད་དུ་འགྲོ་བ་དང་། དེའང་འཁྲུལ་འཁོར་དྲག་པོས་བཙན་ཐབས་སུ་གཅུན་པ་ལས། ལྟར་སྣང་ཙམ་པའི་ཡོན་ཏན་གློ་བུར་བ་སྐྱེས་པ་ནི་དགོས་པ་ཆུང་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་གེགས་མང་ལ་བརྟན་པ་མ་ཡིན
Chinese
如果这样说，佛与众生无二，那么诸佛的事业也会变得徒劳无益。究竟的佛是无偏无党的，因此是无自性的。《超越世间》中说：诸佛是法身，犹如清净的虚空。正因为如此，最后的法轮安住于三轮清净的自性中，认为“这是佛，这是他的事业”的想法，仍然没有脱离二元对立的思维局限。现在，
English
If it is said that since Buddhas and sentient beings are non-dual, the activities of the Buddhas would become futile, then the ultimate Buddha is without bias or partiality, and therefore without inherent existence. In the 'Transcending the World,' it is said: 'The Buddhas are the Dharmakaya, like pure space.' Because of this, the final turning of the wheel of Dharma abides in the nature of the complete purity of the three spheres, and the thought that 'this is the Buddha, and this is his activity' has not yet escaped the confines of dualistic thinking. Now,
Chinese
观想次第，于诸本尊，观其明空如幻，并修空性。于三脉轮等，明观安立。于彼安立阿、卡、擦、叉、咤、塔、巴、亚、夏等次第诸字。应善巧调理风息，如善巧平等运转智慧之风等调风之要。应善巧于吸气、喜乐、压制、放射之四要。专注观想四界风息如虹。遮止错乱散乱之过患。延长安住于收摄时限之内。了知降提与明点之争斗。了知生起、融入、安住三者之金刚念诵等，通达口诀之要，如是修持。风入中脉之相，于修持时，现起平等运转，安住则生功德，粗重之鼻息止息。融入则鼻息转移，鼻孔之毛不动等相现起。若由风息沉没与散乱，亦可能生起如是之相，然其差别在于，若沉没则观想不明，若散乱则不生功德，应善加辨别，如穿针眼般专注一缘至为重要。如是于风之要门双运之中，微细明点之瑜伽等，应如经续与口诀各自之决定而了知修持。如是修习之相，地融入水则如阳焰，水融入火则如烟，火融入风则如空相，风融入明则如灯火，于真融入之时为空性，明融入增长则为极空，增长融入近得则为空性大，近得融入光明则为一切空或光明现前。如是，对于由降提所生之四喜之体性及俱生，应珍爱执持。其后，身体之脉结松解之转轮，及压揉与调伏身体之次第，与时节因缘相合至为重要。其中，以强烈之转轮强行压制，仅生起看似暂时之功德，则无甚大意义，因其自性多障且不稳定。
English
In the stages of visualization, contemplate the deities as clear and empty like illusions, and meditate on emptiness. Clearly establish the three channels and chakras. Upon them, arrange the sequence of letters such as A, KA, TSA, CHA, TA, PA, YA, SHA, etc. One should be skilled in managing the vital points of wind energy, such as being adept at the timing of wind flow, including the wisdom wind that moves equally. One should be skilled in the four vital points of inhalation, joy, suppression, and expulsion. Focus on the wind of the four elements as being like a rainbow. Prevent the faults of scattered wind. Prolong the duration of staying within the time limit of retention. Know the battle between blazing and dripping, and bindu. Knowing the Vajra recitation of the three stages of arising, merging, and abiding, and practicing by being familiar with the essential points of the instructions. As a sign of the wind entering the central channel, during meditation, it arises as equal movement, and virtues arise from abiding, and the coarse breathing through the nostrils ceases. From absorption, the breathing through the nostrils shifts elsewhere, and the hairs in the nostrils do not move, and so on. If such signs arise from the wind sinking or scattering, it is possible, but the difference is that if it sinks, the focus is unclear, and if it scatters, virtues do not arise. It is very important to distinguish this and to have single-pointed focus like threading a needle. Thus, within the union of the vital points of wind, the yoga of subtle bindu, etc., should be understood and practiced according to the certainty of the tantras and instructions. As a sign of meditating in this way, when earth dissolves into water, there is a mirage; when water dissolves into fire, there is smoke; when fire dissolves into wind, there is an appearance of the sky; when wind dissolves into appearance, there is a butter lamp; at the time of actual dissolution, there is emptiness; when appearance dissolves into increase, there is extreme emptiness; when increase dissolves into near attainment, there is great emptiness; when near attainment dissolves into clear light, there is all emptiness or clear light arises. Likewise, one should cherish the nature of the four joys and co-emergence arising from blazing and dripping. Afterwards, the taming of the body through searching for knots in the body, and the sequence of pressing and subduing the body, are important when related to the circumstances of time. Moreover, forcibly suppressing with violent turning of the wheel, only creates temporary qualities that are merely apparent, which is of little use, because its nature has many obstacles and is not stable.