Tibetan
་པ་དང་། ཕྲད་དུས་དགེ་ཚོགས་རིན་པོ་ཆེའི་ས་བོན་མི་འདེབས་ཤིང་བདེ་སྐྱིད་ཐམས་ཅད་དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་དྲིན་ལས་བྱུང་བའི་བྱས་པ་གཟོ་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བྱིས་པ་ཐ་ཤལ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་སངས་རྒྱས་བསོད་ནམས་མཐུ་ཡིས་ཟས་རྙེད་ཀྱང་། །དེ་ལ་བྱིས་པ་བྱས་པ་གཟོ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཟའ་བཏུང་གི་ཕུད་ནས་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་མཆོད་ཅིང་། ཆུ་ཀླུང་ངམ། ལྟེང་ཀ་དང་ཕྲད་ཀྱང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ། མུ་གེའི་མཐུས་རྒྱལ་པོའི་བང་མཛོད་སྟོངས་པར་གྱུར་པ་ན་བྲེ་གང་ལུས་པ་དེ་ཡང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་བྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཆར་བབས་པ་རྒྱལ་པོ་གསེར་མདོག་ཅན་དུ་སྐྱེས་པའི་རབས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཆོད་ཅིང་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཉིན་མཚན་འཁོར་མོའམ། དུས་དྲུག་གམ། དུས་གསུམ་མམ་ཐ་ནའང་ཉིན་མཚན་གྱི་ཆ་རེར་ལན་གཅིག་རེ་བྲན་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། བློ་ནི་གང་གོམས་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་ཉམས་ལེན་གཞན་མེད་ཀྱང་འཆི་བའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་དྲན་ནས་སྐྱབས་སུ་སོང་ན་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རབ་དང་བ་ཡིས། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་དག་གི་བསྔགས་པ་བརྗོད། །དེ་ལྟར་དེས་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བསྒོམས་པས། །ཉིན་མཚན་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་མཐོང་། །ནམ་ཞིག་དེ་ནི་ན་ཞིང་མི་བདེ་ནས། །ཤི་ལ་ཐུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ ཚོར་བྱུང་ན། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་དྲན་པ་མི་ཉམས་ཏེ། །སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བས་འཕྲོག་པར་ཡོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷས་བྱིན་དམྱལ་མེའི་ཚོར་བས་ཡོངས་སུ་གདུངས་པའི་ཚེ། སངས་རྒྱས་ལ་སྙིང་ཁོང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་པས། དེའི་མཐུས་རང་སངས་རྒྱས་རུས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་འཚང་རྒྱ་བར་ལུང་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ལ་ནི་བསྡུ་བ་ནས་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཤེས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཤེས་པ་དང་། ཁས་བླངས་པ་དང་། གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བས་སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་མཚན་ཉིད་བཞི་ག་ཚང་ཞིང་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བསྟེན་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་། དགེ་འདུན་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བསྟེན་ནས་དེའི་མཛད་སྤྱོད་ལ་བསླབ་ཅིང་ཡོན་ཏན་བརྗོད། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་མཐའ་དག་ཉན་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ། སྤྱོད་པ་བག་ཡོད་པ་འདུལ་བ། བསྒོམ་པ་བསམ་གཏན་པ་མདོ་སྡེ། ལྟ་བ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་མངོན་པ་དང་མཐུན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ལམ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡང་དག་པའོ། །འབྲས་བུའི་བསླབ་བྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བྲལ་ཐོབ་སྤངས་པའི་དབྱིངས་ལ་བྱང་ཆུབ་པས། །སྐྱོབ་དང་བསྐྱབ་བྱར་མི་འཛིན་ཐ་སྙད་ལས། །འདས་ཕྱིར་གཏོང་རྒྱུའང་བཏགས་པ་བླ་དགས་ཡིན། །དེ་ལ་སེམས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་རང་སྟོབས་ཀྱི་རིག་ནས་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། སེམས་བྱུང་དོན་ གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ནི་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་མཚུངས་པར་འཇུག་པའི་རྩལ་སྣང་དབྱིངས་ལ་ཐིམ་སྟེ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཚེ་སྐྱོབ་བྱེད་དཀོན་མཆོག་དང་། བསྐྱབ་བྱ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་ཆོ་གས་བླངས་པའི་བསླབ་བྱ་གཏང་མཚམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱིས་གདགས་པའི་ཚིག་བླ་དགས་ཙམ་དུ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གནད་འདི་མགོན་དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་འགྲོའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་རིག་པར་མི་ནུས་པས་ཐ་ཆད་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱབས་འགྲོར་འདོད་པ་ཤིན་ཏུའང་གཏི་མུག་ཅན་ནོ། །དེ་ལས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས། རྒྱུ་ཡི་གཏོང་མཚམས་སྐྱབས་འགྲོ་མཚན་ཉིད་པ། །འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པས་གཏོང་། །བསླབ་པ་ཉམས་ན་དམན་པར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། །རྨ་ཡི་བག་བཞིན་བསྒྲིམས་ཏེ་བསྲུང་བར་བྱ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་མདོ་ནས་བཤད་པའི་བསླབ་བྱ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་སྟེང་། རྒྱུན་ཆགས་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བ་དང་། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སྟེ་དྲུག་པོ་དང་འགལ་ན་གཏོང་བར་འདོད་པ་དང་། ལ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་སྤྲུལ་པ་གསུམ་ལ་བརྙས་པ་ལ་སོགས་བསྣན་ཏེ་དགུ་པོ་ཚང་ན་གཏོང་བར་འདོད་ཀྱང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་སྤངས་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་མ་ནུས་ནས་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་ནི་གཏོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་དཀོན་མཆོག་མ་བཏ
Chinese
并且，遇到时节不播种殊胜功德的种子，将一切安乐都认为是神灵的恩赐，这种不知感恩的行为是下劣孩童的行为。《定解宝王经》中说：即使依靠佛陀的福德威力获得食物，愚童也不会知恩图报。因此，在任何情况下，即使是饮食的精华也要供养神灵。即使遇到河流或水池，也要从内心深处努力供奉供品。正如饥荒导致国王的宝库空虚时，剩下的一捧粮食也布施给独觉佛，从而降下受用之雨，国王转生为金颜王的故事一样。像这样供养并忆念之后，无论是昼夜不断，还是六时、三时，甚至每天昼夜各一次，都要念诵皈依。因为心识的本性是追随习惯，即使没有其他修持，临终时也会忆念佛陀。像这样忆念并皈依，就具有重大的意义。《定解宝王经》中说：以身语意极度欢喜，恒常赞叹诸佛。像这样修习心相续，昼夜都能见到世间怙主。当他生病不适，感受到濒临死亡的痛苦时，对佛陀的忆念不会消失，痛苦的感受也无法夺走它。如经中所说。例如，天授（提婆达多）被地狱之火的感受完全折磨时，从内心深处呼喊：皈依佛陀！以此力量，他被授记将来会成为名为骨身的独觉佛。像这样的皈依方式，需要具备《摄集论》中所说的功德，即了知功德、了知差别、发誓受持、不皈依其他，这四种皈依的特征都必须具备。此外，经中还说：依止贤善之人，听闻正法，与僧团和谐相处，是皈依。如是说，应依止具有神灵本性的贤善之人，学习他的行为。
English
Furthermore, not planting the seeds of excellent merit when the time comes, and considering all happiness to be a blessing from the gods, such ungrateful behavior is the conduct of inferior children. As it says in the *Samadhiraja Sutra*: Even if one obtains food through the power of the Buddha's merit, a foolish child will not be grateful for it. Therefore, in all circumstances, even the essence of food and drink should be offered to the gods. Even when encountering rivers or ponds, one should strive from the depths of one's heart to offer worship. Just as when a famine caused the king's treasury to be emptied, the remaining handful of grain was given to a Pratyekabuddha, and a rain of enjoyment fell, as in the story of the king being born as Golden Hue. Having made offerings and remembered in this way, whether constantly day and night, or six times, three times, or at least once each day and night, one should take refuge by reciting. Because the nature of the mind is to follow what it is accustomed to, even if there is no other practice, one will remember the Buddha at the time of death. If one remembers and takes refuge in this way, it is endowed with great meaning. As it says in the *Samadhiraja Sutra*: With body, speech, and mind utterly delighted, constantly praise the Buddhas. By cultivating the mind-stream in this way, one will see the protector of the world day and night. When one is sick and uncomfortable, and feels the suffering of approaching death, the remembrance of the Buddha will not fade, and the feeling of suffering will not be able to steal it away. As it is said. For example, when Devadatta was completely tormented by the feeling of hellfire, he cried out from the depths of his heart: I take refuge in the Buddha! Through this power, he was prophesied to attain enlightenment as a Pratyekabuddha named Bone-Body. Such a way of taking refuge requires possessing the qualities mentioned in the *Compendium*, namely, knowing the qualities, knowing the distinctions, vowing to uphold, and not speaking of others, all four characteristics of having taken refuge must be complete. Furthermore, it also says in the same text: Relying on a noble person, listening to the sacred Dharma, and acting in harmony with the Sangha, are taking refuge. As it is said, one should rely on a noble person who possesses the nature of the gods and learn from his actions.
Chinese
赞颂功德。听闻所有深奥广大的佛法后，随念因和果的殊胜功德。行为以谨慎调伏，禅修以三摩地为主的经部，见解以不隐晦的俱舍论相符而修持，是随顺正道的真实皈依。果位的学处是能仁法身，在离、得、断的法界中证悟，不执著救护者和被救护者，因为超越了名言，所以舍弃的对境也只是假立的增上安立。对此，心之意义的自性如明镜般，从自力之觉性中，了悟非由他续所摄持的殊胜自性，是果位的皈依；心所意义的差别，如了知显现各种影像的自性般，是因位的皈依。如《中边分别论》所说：“于此见义及识相，彼之差别唯心所生。”如同心和心所如太阳和光芒般，在平等融入的妙力显现于法界，而息灭戏论之时，由于救护者殊胜和被救护者我执二者皆不存在，因此以仪轨所受持的学处和舍弃的界限，也只是以名言安立的虚假言辞而已。由于无法理解此要点，哪怕是胜义谛皈依的一小部分，却将低劣的皈依视为实相金刚乘的皈依，实在是愚昧至极。因此，从道位的角度来看：因位的舍弃界限是具相的皈依，由于对皈依境产生邪见而舍弃，如果学处衰损，则会堕入下劣，因此要像保护伤口一样谨慎守护。对此，有些人认为在经部中所说的前三个学处之上，加上持续皈依、即使为了生命也不舍弃、供养三宝这六个如果违背了就舍弃，有些人则在此之上加上对佛像等形象的三种不敬等，认为具备九个就舍弃。然而，对皈依境产生邪见，舍弃三宝，或者因为无法修持而放弃皈依的学处，才是舍弃的真实原因。如果不是
English
Praise of virtues. Having listened to all the profound and vast Dharma, follow and contemplate the excellent qualities of the Three Jewels of cause and effect. Discipline behavior with mindfulness, meditate on the Sutra Pitaka with samadhi, and practice the view in accordance with the Abhidharma, which is not obscured, is the true refuge of following the path. The discipline of the fruition is the Dharma body of the Able One. Having awakened in the realm of separation, attainment, and abandonment, one does not grasp at the protector and the protected. Because it transcends conventional terms, the object of abandonment is also merely a superimposed designation. In this regard, the essence of the meaning of mind is like a mirror. From the self-arising awareness, understanding the nature of the Three Jewels, which is not encompassed by other continuums, is the refuge of fruition. The distinction of the meaning of mental factors, like knowing the nature of various images appearing, is the refuge of the cause. As stated in the Madhyantavibhāga: "In this, seeing the meaning and the aspect of consciousness, their distinction arises only from mental factors." Just as mind and mental factors are like the sun and its rays, when the power of equal merging manifests in the Dharmadhatu and pacifies elaboration, since both the protecting Three Jewels and the self-grasping of the protected are absent, the precepts and boundaries of abandonment taken by ritual are merely empty words designated by conventional terms. Since one cannot understand this key point, even a small part of the ultimate refuge, it is extremely ignorant to consider the inferior refuge as the Vajrayana refuge of reality. Therefore, from the perspective of the path stage: The boundary of abandonment of the cause is the refuge with characteristics. Abandonment occurs due to the arising of wrong views towards the object of refuge. If the precepts are weakened, one will fall into inferiority, so one must guard them carefully like protecting a wound. Regarding this, some people think that on top of the first three precepts mentioned in the Sutra, adding continuous refuge, not abandoning even for life, and offering to the Three Jewels, if these six are violated, one abandons. Some add to this the three kinds of disrespect towards the images of the Buddha, etc., thinking that one abandons when all nine are complete. However, the real reason for abandoning is that wrong views arise towards the object of refuge, abandoning the Three Jewels, or giving up the precepts of refuge because one cannot practice them. If not,