Tibetan
་ཐོས་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་ནས་སློབ་དཔོན་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་དུ་སེམས་མི་བསྐྱེད་པར་རང་ཉིད་གཅིག་པུ་སངས་རྒྱས་སུ་འདོད་པའོ། །དགོས་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྲིང་ཐོབ་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་དགྲ་བཅོམ་གཉིས་སོ། །དབྱེ་ན་ནེ་ཙོ་ལྟར་ཁྱུས་འཚོ་བ་དང་། བསེ་རུ་ལྟར་གཅིག་པུར་གནས་པ་གཉིས་ལས། ནེ་ཙོ་ལྟ་བུ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་བསྒོམ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་ནས་རུས་པ་མཐོང་མ་ཐག་ཡིད་བྱུང་ནས། ཀྱེ་མ་རུས་པ་འདི་དག་ཅི་ལས་བྱུང་། རྒ་ཤི་ལས་བྱུང་། རྒ་ཤི་ཅི་ལས་བྱུང་སོགས་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་དུ་བརྟགས་པའི་མཐར། འདི་ལས་ཇི་ལྟར་ཐར་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལས། ཡང་མ་རིག་པ་འགགས་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་ འགག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག་རྩ་བ་ཆོད། བདག་མེད་ཕྱེད་དང་གཉིས་རྟོགས་པ་གཞིར་བྱས་ཏེ། སྦྱོར་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་བསྒོམ་ལམ་གྱི་མཐར་ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་དུ་བསྒོམས་པས། ཁམས་གསུམ་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ལས་འདུ་བྱེད། དེ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་ལ་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤེས་ནས། ལྟ་བ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། ཆོས་བདག་གི་ཕྱེད་ཕྱི་བཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་བཅས་དང་ཆ་མེད་གཉིས་ཀ་མེད་པར། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་མེད་ཅིང་མ་སྐྱེས་པར་རྟོགས་པའོ། །དེའང་ཆོས་བདག་ལ་ཕྱི་གཟུང་བ་དང་། ནང་གཉེན་པོར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ལ་སྤང་བྱའི་ཤེས་པར་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱའོ། །འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་མ་རྟོགས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱེད་ཕྱི་གཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་། ནང་འཛིན་པ་མེད་པར་མ་རྟོགས་སོ། །དེའི་རང་བཞིན་གོ་བདེ་བར་བརྗོད་ན། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། །འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། འཛིན་
Chinese
于未闻之世间出生，不依止上师，于有边际之生显现之方便，乃证悟二分之一个无我之自性者。定义为不为众多有情发心，而欲独自成佛者。必要为获得脱离轮回之中等菩提。果为二阿罗汉。分则有如鹦鹉般群居，如犀牛般独居二者。如鹦鹉者，乃修习缘起逆转，往赴尸林，甫见骨骸，心生厌恶，心想：唉！此等骨骸从何而来？从老死而来。老死从何而来等等，于缘起顺生详加观察之后，心想：当如何从此中解脱？复又无明灭尽乃至老死之间灭尽之缘起逆转根本断除。以证悟二分之一个无我为基础，加行道等道之证悟自然于自相续中生起，于修道之尽头，现前证得尽灭及知不生之二智慧，而获得阿罗汉。如犀牛者，以四谛所摄之诸法为所缘境，修习十二缘起顺生，欲断除三界一切微细增益。彼亦由无明之因生起行，由彼生起识乃至老死之间，了知前后为因果，见解于人我及法我之半之外境执著，有分微尘及无分二者皆无，如影像般自性无有体性且不生。彼亦于法我之外境执著，及内能执著之二种识执为真实，人我则为以五蕴所摄之法执为所应断除之识及我，是为人我及法我。圣声闻虽证悟人我，然未证悟法我。独觉于彼之上，虽证悟法我之半之外境执著，然未证悟内执著。若以易解之自性言之，所取法无我者，乃修习一切外境无有自性。能取法无我者，乃能
English
Born in a world without hearing, without relying on a teacher, the means to manifest the ultimate existence is the nature of realizing two halves of selflessness. The definition is to desire to become a Buddha alone without generating the mind for the sake of many sentient beings. The necessity is to obtain the intermediate Bodhi that liberates from samsara. The result is two Arhats. The divisions are two types: living in groups like parrots and living alone like rhinoceroses. The parrot-like one meditates on the reverse order of dependent origination, goes to the charnel ground, and as soon as he sees the bones, he becomes disgusted and thinks: Alas! Where did these bones come from? They came from old age and death. Where did old age and death come from, etc.? After thoroughly examining the arising of dependent origination, he thinks: How can I be liberated from this? Again, the root of the reverse order of dependent origination, from the cessation of ignorance to the cessation of old age and death, is cut off. Based on the realization of two halves of selflessness, the realization of the path, such as the path of joining, arises naturally in one's own mind-stream, and at the end of the path of meditation, one manifests the two wisdoms of exhaustion and knowledge of non-arising, and attains Arhatship. The rhinoceros-like one meditates on the twelve links of dependent origination in the order of arising, with the dharmas included in the four truths as the object of focus, desiring to abandon all subtle proliferations of the three realms. That is, from the cause of ignorance arises action; from that arises consciousness, and so on until old age and death, knowing the former and latter as cause and effect. The view is that both the atom with parts and the atom without parts, which are the external objects of attachment to half of the self of the person and the self of the dharma, are non-existent. Like an image, they are realized to be without essence and unborn by nature. That is, attachment to the external object of the self of the dharma and the two kinds of consciousness that hold the internal antidote are fabricated as true. The self of the person is the dharma included in the five aggregates, which is held as the consciousness and I that should be abandoned. This is called the self of the person and the self of the dharma. The noble Hearer realizes the selflessness of the person but does not realize the selflessness of the dharma. The Solitary Buddha, on top of that, realizes the non-existence of the external object of attachment to half of the self of the dharma, but does not realize the internal attachment. If we express its nature in an easy-to-understand way, the object of grasping, the selflessness of dharma, is to meditate on all external objects as being without self-nature. The subject of grasping, the selflessness of dharma, is the ability to
Tibetan
བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཕྱི་མ་འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཉན་རང་གིས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ཕྱེད་སྒྲ་ ཞུགས་པའོ། །རང་སངས་རྒྱས་རིགས་གཉིས་ཀའང་ལུས་ཀྱི་བརྡའི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་གྱིས། ངག་གི་སྒོ་ནས་མི་སྟོན་པའོ། །དེ་ཡང་ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་མཐོང་བའི་ས་ལ་སོགས་པ་དམན་པའི་ས་བརྒྱད་བཤད་དེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང་། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་སྟེ། རེ་རེ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། གནས་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་རིམ་པ་བརྒྱད་དམ་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་ཅེས་ཀྱང་གྲགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུ་ལའང་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་བཞི་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལ་སོགས་ནི་རྒྱལ་བ་གཉིས་པའི་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལྡན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞེ་ན་ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཉན་རང་གི་དགྲ་བཅོམ་དེ་དག་ལྷག་མེད་དུ་འདས་ནས་འགོག་པའི་དབྱིངས་ལ་བཞུགས་པ་ཉིད། རང་གི་ལུགས་ལ་རྟག་པར་མི་གཡོ་བར་འདོད་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་པས་ཡས་གཞལ་ན། སྔར་ཚོགས་ཇི་ཙམ་བསགས་པའི་ཡུན་དུ་བློའི་འཇུག་པ་ཞི་བར་ཐིམ་ཡང་། དེ་ནས་བདེ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་དག་ཞིང་དུ་པདྨོའི་སྦུབས་སུ་སྐྱེ་བ་བཟུང་ནས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོའི་མཐུས་ལོ་བདུན་དུ་པདྨོ་ཁ་ཟུམ་ནས་གནས་པ་ལ། ཞིང་དེའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེའི་མཐུས་པདྨོ་ཁ་འབྱེད་ཅིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བསླང་བས། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པའི་སྤྲོ་བ་སྐྱེས་ནས་ལམ་བསྒོམ་པས་སྐུ་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་འཚང་རྒྱ་བ་ནི། པདྨ་དཀར་པོ་ལས། ཉན་ཐོས་དེ་དག་ཇི་སྲིད་དུ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་ བསྐུལ་བ། །དེ་སྲིད་ཡེ་ཤེས་ལུས་གཅིག་གིས། །ཏིང་འཛིན་མྱོས་པས་བརྒྱལ་ཏེ་གནས། །བསྐུལ་ནས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། །སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཆགས་འབྱུང་ཞིང་། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་བསགས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་བར་ཆད་དུ་གྱུར་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ལུང་མ་བསྟན་པ་བཅུ་བཞིར་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། རྟག་པ་ཡང་ཡིན། མི་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་པ་དང་
Chinese
能作的识，是远离生、灭、住三者的无生空性。后者由大乘所证悟，因此声闻、缘觉未能证悟，所以在法的无我上加入了一点声音。 两种缘觉也以身体的表示来宣说佛法，而不是通过语言来宣说。对于声闻、缘觉二者，也宣说了白净遍处等低劣的八地。依靠这些，而有入流果、一来果、不来果、阿罗汉。每一个又分为入和住两种，所以被称为八大人或四双八士。对于菩萨来说，在极喜地等十地上也有四种沙门果的说法，这些都是对第二佛陀教法的如是安立。所谓阿罗汉，是具有二种智慧的果位，即知晓漏尽和不生。如此，声闻、缘觉的阿罗汉们，在无余涅槃后，安住于灭尽定中。虽然自宗认为这是恒常不变的，但以大乘来衡量，虽然先前积累资粮的时间内，心的作用会寂灭消融，但之后在极乐世界等净土中，于莲花苞中受生，由于无明的习气和细微的所知障的力量，七年中莲花闭合。由于该净土的佛陀的慈悲力，莲花开放，从该禅定中醒来，生起进入大乘的欢喜，通过修道，在当世证得菩提。如《白莲花经》所说：声闻诸弟子，乃至诸佛未 劝请。尔时以一智，于定醉卧住。劝请已种种，形相于有情，为利乐发起。福慧资粮积，乃得成佛道。与此相符，《楞伽经》中也有宣说。如此获得涅槃的障碍，在世间被称为十四无记，即：世间是常、世间是无常、亦常亦无常
English
The knowing of the agent is the unborn emptiness that is free from the three aspects of arising, ceasing, and abiding. This latter is realized by the Great Vehicle, and since it is not realized by the Hearers and Solitary Realizers, a slight sound is added to the selflessness of phenomena. Both types of Solitary Realizers teach the Dharma through bodily gestures, not through speech. For both Hearers and Solitary Realizers, eight inferior grounds, such as the white kasina, are taught. Based on these, there are Stream Enterers, Once Returners, Non-Returners, and Arhats. Each is divided into two, entering and abiding, so they are also known as the eight great persons or the four pairs and eight individuals. For Bodhisattvas, it is said that there are also four fruits of the ascetic on the ten grounds, such as the Joyful Ground. These are the ways in which the system of the Second Buddha is established. The term Arhat refers to the fruit of possessing two wisdoms, namely, knowing the exhaustion of defilements and the non-arising of phenomena. Thus, when the Arhats of the Hearers and Solitary Realizers pass into nirvana without remainder, they abide in the realm of cessation. Although our own system considers this to be constant and unchanging, according to the Great Vehicle, although the activity of the mind dissolves into peace for as long as the accumulations of merit have been gathered, they then take birth in the lotus womb in pure lands such as Sukhavati. Due to the power of the habits of ignorance and subtle obscurations of knowledge, the lotus remains closed for seven years. Through the compassion of the Buddhas of that land, the lotus opens, and they are awakened from that samadhi. They develop a desire to enter the Great Vehicle, and by meditating on the path, they attain enlightenment in that very lifetime. As stated in the White Lotus Sutra: "The Hearers, until the Buddhas do not encourage them, remain intoxicated and unconscious in samadhi with a single body of wisdom. Once encouraged, they arise with various forms, desiring to benefit sentient beings. They accumulate merit and wisdom, and attain Buddhahood." This is in accordance with what is also taught in the Lankavatara Sutra. Such obstacles to attaining nirvana are said to be the fourteen unanswerable questions in the world, such as: the world is permanent, the world is impermanent, the world is both permanent and impermanent.