Tibetan
ད་པའི། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མེད་པ་ཡི། །ཞེས་པའི་ཐད་གཟིགས་པས། སྟོང་ཉིད་གསར་དུ་རྟོགས་ཚུལ་མཛད། །གཉིས་པ་ལ། བསྟན་པའི་རྨང་བཙུགས་ཚུལ་དང་། མཁས་པའི་བྱ་བ་གསུམ་གྱིས་འཕེལ་རྒྱས་མཛད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འདུལ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་འདུལ་བ་གཙོ་བོར་ཕྱག་ལེན་དུ་བཏབ་པའོ། །འཆད་པ་ནི། མོན་མཁར་བཀྲ་ཤིས་གདོང་དུ་ཉིན་རེ་ལ་གཞུང་ལུགས་བཅོ་ལྔ་རེ་གསུངས་པས་མཚོན་པ་དང་། རྩོད་པ་ནི། བཅུ་དགུ་པར་གསང་ཕུ་སོགས་སུ་ཕར་ཕྱིན་དང་། ཕྱིས་ས་སྐྱ་རྩེ་དོང་སོགས་དཀའ་ཆེན་བཞིའི་གྲྭ་སྐོར་མཛད་པས་གཟུར་གནས་ཀྱི་སྤོབས་པ་འཕྲོག །རྩོམ་པ་ནི་ར་སྒྲེངས་སུ་ལམ་རིམ། འོ་དེ་གུང་རྒྱལ་གྱི་ལྷ་ཞོལ་བྱམས་གླིང་དུ་སྔགས་རིམ་སོགས་ཇོ་བོ་ཡབ་སྲས་དང་། རྒྱ་གར་གྱི་པཎ་གྲུབ་དུ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་མཛད་པ་སོགས་མཐའ་ཡས། རྔོག་ལོ། མང་ཐོས། གཞུང་ལུགས་མང་ཐོས་བུ་སྟོན། ངལ་བ་མང་བརྟེན་ས་པཎ་དང་ཕྱི་གཙང་། ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱིས་མི་དམན་པ་མར་མི་སྒམ་པོ་པ་སོགས། ས་པཎ། བུ་སོགས། རིག་ལམ་ལ་ངལ་བ་མང་བརྟེན། ཕྱ་བ་སོགས། ཡོན་ཏན་མི་དམན་པ་དོལ་བུ་པ་སོགས་ཀྱིས་མ་ རྟོགས་པའི་དྲང་ངེས་འབྱེད་པའི་སྤོབས་པ་ཐོབ། སློབ་མ་ལ་བླ་མ་ཆོས་འབྲེལ་གསན་པ་བཞི། སྔ་ཚར་བཞི། འཁོར་དག་པ་རྣམ་བརྒྱད། འཇམ་དབྱངས། སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་གཉིས་ཞེས། རྒྱལ་ཚབ། འདུལ་འཛིན་གཉིས། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་གསང་བདག་གསུམ། སྲས་གསུམ། ཕྲིན་ལས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་བུ་ཆེན་བཞི། བཀྲ་ཤིས་དཔལ་ལྡན། གུང་རུ་རྒྱལ་མཚན་བཟང་པོ། ཤེར་སེང་། དགེ་འདུན་གྲུབ། དབུས་གཙང་བསྟན་པའི་སྒྲོན་མེ་བཅུ། གཞན་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སེམས་དཔའ་བཅུ། མི་དབང་གཙུག་ན་མཛེས་པའི་ཏི་ཤྲཱི་གཉིས། བྱམས་ཆེན། ཆོས་རྗེ། རྒྱ་ཆེན་མང་དུ་ཐོས་པའི་དབོན་སྲས་གཉིས། སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་འཛིན་པའི་ལྕོགས་ཆེ་ཆུང་གཉིས། བསྟན་པ་ཕྱོགས་མཐར་སྤེལ་བའི་དར་ཆེན་ཤེར་བཟང་གཉིས། དྲུག་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་ལས། གཙོ་བོར། རྟོགས་ལྡན་བ་རྒྱལ་ཚབ། མཁས་གྲུབ། འཇམ་དབྱངས་ཆོས་རྗེ། བྱམས་ཆེན་པ། ཤེར་སེང་། དགེ་འདུན་གྲུབ། ཤེར་བཟང་གཉིས་སོ། །འཇམ་དབྱངས་གཙང་པ་བདུན་བརྒྱུད་ལས། མཐུ་སྟོབས་དབང་ཕྱུག་ཞྭ་ལུ་ལེགས་པ་རྒྱལ་མཚན། རྗེ་བློ་གྲོས་ཆོས་སྐྱོང་། དུས་འཁོར་ལ་མཁས། སྙན་བརྒྱུད་ཀྱི་མངའ་བདག་བ་སོ་ཆོས་རྗེ། དྭགས་པོ་གྲ་ཚང་བཏབ། མཁན་བློ་གྲོས་བརྟན་པ། འདིས་བྱམས་ཆོས་ལྔའི་ འགྲེལ་པ་སོགས་བརྩམས། རྗེ་སྨོན་ལམ་དཔལ་བ། འདི་ཞབས་མ་ཟི
Chinese
关于“依赖性不存在”之处，他观察并新证悟了空性。第二方面，有建立教法基础的方式，以及通过智者的三种行为来发展的方式。第一方面是，主要实践戒律、经和咒的戒律。讲说方面，例如在门喀扎西东（Mönkhar Tashi Dong）每天讲授十五部论典。辩论方面，十九岁时在桑浦等地辩论般若，后来在萨迦孜东（Sakya Tsedong）等地进行四大难点的辩经，夺走了公正者的勇气。写作方面，在热振（Reting）写作《菩提道次第》，在沃德贡嘉（Öde Gungyal）的拉秀绛林（Lhashöl Jampaling）写作《密宗道次第》等，受到觉沃父子和印度众多班智达的加持，所作甚多。如俄译师、芒托、精通众多论典的布顿、经历诸多辛劳的萨迦班智达和其后的藏、以功德聚不逊色的玛尔巴、冈波巴等。萨迦班智达、布顿等，在理路上经历诸多辛劳，恰巴等，以不逊色的功德，多布巴等获得了辨别未证悟的不了义和了义的勇气。弟子方面，有四位听闻上师法缘者，四位早期弟子，八位清净眷属，文殊，两位王子般的弟子，嘉擦、持律二者，特别殊胜的三位秘密主，三位王子，事业与虚空等同的四大弟子，扎西贝丹、贡如嘉灿桑布、协僧、根敦珠巴，卫藏教法的十盏明灯，为他利而自然成就的十位菩萨，顶戴人王的两位帝师，绛钦、曲杰，广闻博学的两位侄子，持有学问功德的两大车，将教法传播到四方的两位大旗协桑二者，等等，数不胜数。主要有：证悟者嘉擦、克珠、蒋扬曲杰、绛钦巴、协僧、根敦珠巴、协桑二者。从蒋扬藏巴的七世传承中，有具足威力权势的夏鲁列巴嘉灿、杰洛哲觉永，精通时轮，口耳传承的自在者巴索曲杰，建立了达波扎仓，堪布洛哲丹巴，他撰写了慈氏五论的注释等，杰蒙朗贝瓦，此人……
English
Regarding "non-origination from dependence," he observed and newly realized emptiness. Secondly, there are the ways of establishing the foundation of the teachings and the ways of developing through the three activities of scholars. The first aspect is the primary practice of the Vinaya, Sutra, and Mantra. In terms of teaching, for example, he taught fifteen treatises a day in Mönkhar Tashi Dong. In terms of debate, at the age of nineteen, he debated Prajnaparamita in Sangpu and other places, and later debated the four major difficulties in Sakya Tsedong and other places, robbing the courage of the impartial. In terms of writing, he wrote the Lamrim (Stages of the Path) in Reting, and the Ngagrim (Stages of Tantra) in Lhashöl Jampaling of Öde Gungyal, blessed by Jowo and his sons and many Indian panditas, and made many other works. Such as Ngok translator, Mangthö, Butön who is proficient in many treatises, Sakya Pandita who has experienced many hardships and later Tsang, Marpa and Gampopa who are not inferior in the accumulation of merits, etc. Sakya Pandita, Butön, etc., have experienced many hardships in reasoning, Chapha, etc., with not inferior merits, Dolbupa and others have gained the courage to distinguish between the provisional and definitive meanings that have not been realized. In terms of disciples, there are four who have heard the Dharma connection with the lama, four early disciples, eight pure retinues, Manjushri, two prince-like disciples, Gyaltsap, the two Vinaya holders, three particularly supreme secret lords, three princes, four great sons whose activities are equal to space, Tashi Pelden, Gungru Gyaltsen Zangpo, Sher Seng, Gendun Drup, ten lamps of the teachings of Ü-Tsang, ten bodhisattvas who naturally accomplish the benefit of others, two Tishri who adorn the head of the king, Jangchen, Chöje, two nephews who are widely learned, two great chariots holding the merits of learning, two great banners Sher Zang who spread the teachings to all directions, and so on, countless. The main ones are: Realizer Gyaltsap, Khedrup, Jamyang Chöje, Jangchènpa, Sher Seng, Gendun Drup, and the two Sherzangs. From the seven generations of Jamyang Tsangpa, there are Shalu Lekpa Gyaltsen who possesses power and authority, Je Lodrö Chökyong, who is proficient in Kalachakra, Baso Chöje, the master of the oral transmission, established Dagpo Dratsang, Khenpo Lodrö Tenpa, who wrote commentaries on the five treatises of Maitreya, etc., Je Mönlam Pelwa, this person...