Tibetan
ཆོས་སྐུ་ལས། །གཞན་ཞིག་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག །དེ་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་དེ། །སྟོང་ཉིད་ལས་ནི་སྟོང་ཉིད་འཕྲོ། །ཆོས་སྐུ་ལས་ནི་ཆོས་སྐུ་འཕྲོ། །ཟུང་འཇུག་ལས་ནི་ཟུང་འཇུག་འཕྲོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བཞེད་པའི་ལྟ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་དོན་མཐར་ཐུག་པ་ནི་བཏགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་ཞེས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ༈ །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པ། མདོ་ཀུན་བཏུས་དང་། རིགས་ཚོགས་དྲུག་མཛད། དེ་ལ་འགྲེལ་པ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱན་སྣང་ལས། འཕགས་པ་གསལ་བའི་བློ་མངའ་དེས་ནི་རྒྱལ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཞུས་ནས། ཞེས་པའི་དོན་འཕགས་པ་གྲོལ་སྡེ་དེ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དོན་ཐེ་ཚོམ་དང་སོམ་ཉི་སྤངས་པའི་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་གྲོལ་སྡེ། གཉིས་པ་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་དེ་རྩོམ་པའི་ རྒྱུ་གསུམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། མན་ངག་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གནང་བ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཁན་པོ་རྣམ་སྣང་མཛད་ལ་རྗེ་བཙུན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞུས་ནས་བསྒྲུབས་པས། ཤར་ཕྱོགས་ཁ་སརླ་ཎིར་སྤྲིན་གསེབས་ནས་རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཞལ་གཟིགས་པར་ཁྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་ལ་འགྲེལ་པ་དུ་མ་ཞིག་སྣང་བས་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞུས་པས། ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་རྟོགས་ལ་དོན་འདྲིལ་བའི་འགྲེལ་པ་རྩོམས་ཤིག །ཅེས་གསུང་གི་གནང་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། བཤད་བྱ་རྩ་བའི་མདོ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་མདོ་སྡུད་པ་དང་བཞི། འཆད་བྱེད་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྒྱན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡི་ཉན་ཐོས་ཞི་བ་སོགས་ཀྱི་དོན། གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས། ཉེར་ཞིར་འཁྲིད་ཚུལ་འཆད་པ་ལ་རྐང་པ་དང་པོ་གསུངས། ལམ་ཤེས་ཀྱི་དོན་འཆད་ཚུལ་བརྗོད་པས་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་ཚུལ་འཆད་པ་ལ་རྐང་པ་གཉིས་པ་གསུངས། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་དེ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ཚུལ་འཆད་པ་ལ་རྐང་པ་གསུམ་པ་གསུངས། འཕགས་བཞིའི་ཡུམ་བྱེད་ཚུལ་འཆད་པ་ལ་བཞི་པ་གསུངས་སོ། །དོན་ནི། རྗེ་བཙུན་གྱིས་རྩོམ་པའི་ཐོག་མར་མཁྱེན་གསུམ་ལ་བསྟོད་ཕྱག་མཛད་དེ། རྟེན་གྱི་གང་ ཟག་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་སྡུག་ཀུན་ཉེ་བར་ཞི་བ་འཚོལ་བ་རྣམས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ལྷག་མ་ཡོད་མེད་ཉེར་ཞིར་འཁྲིད་མཛད་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདུད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལམ་ཤེས་
Chinese
法身中，不要想有其他。因此，生起的分别念，是从空性中生起空性，从法身中生起法身，从双运中生起双运。如是说。 圣父子所许的见解，大手印的究竟意义就是这个假立唯名。 圣者龙树亲示空性的次第，造《经集》和《理聚六论》。对此作注释，如《庄严经释》中说：圣者具有明智，曾向胜者请示。这句话的意思是，圣者解脱部是对于《般若经》的意义，断除了怀疑和犹豫的大乘圣者解脱部。第二位论师僧贤，他写作的 三个因缘圆满，即口诀传承未断，精通论典的意义，以及亲见本尊并获得加持。也就是，堪布遍照造请问了至尊的修法后进行修持，在东方卡斯拉尼的云层中，至尊显现真容，说你的论典有很多注释，你跟随哪一个呢？回答说，全部都很好地理解，请您著写一个意义融会贯通的注释。因此，获得了（文殊菩萨）开许的缘故。所讲的根本经是广、中、略三部《经》，加上《摄经》共四部。能讲的是《现观庄严论》。 如是说。其中的声闻寂灭等意义，讲述了基智的功德，为了讲解引导至寂灭的方法，说了第一句。讲述道智的意义，为了讲述成就三类有情的方法，说了第二句。讲述遍智的功德，为了讲解转法轮的方法，说了第三句。为了讲解成为四圣之母的方法，说了第四句。 意义是，至尊在写作之初，首先对三智作了赞颂和顶礼，所依的补特伽罗是声闻和，独觉寻求一切痛苦的寂灭者们，以了知蕴、界、处一切补特伽罗无我之性，从而引导至有余或无余寂灭之果，顶礼于彼。所依的补特伽罗是利益有情的菩萨道智
English
From the Dharmakaya, do not think there is something else. Therefore, the arising of conceptual thoughts, arises from emptiness, from Dharmakaya arises Dharmakaya, from union arises union. Thus it is said. The ultimate meaning of Mahamudra, the view accepted by the Holy Father and Sons, is this mere designation. The Holy Nagarjuna directly taught the stages of emptiness, composing the Sutra Collection and the Six Collections of Reasoning. There are commentaries on this, as it is said in the Ornament of Realization: The Holy One with clear intelligence directly asked the Victorious One. The meaning of this is that the Holy Liberation Section is a Mahayana Holy Liberation Section that has abandoned doubt and hesitation about the meaning of the Prajnaparamita Sutra. The second teacher, Sengzang, had three causes for writing that were complete: the unbroken lineage of oral instructions, expertise in the meaning of the scriptures, and having received direct blessings from the deity. That is, after Khenpo Namnang Dze requested the practice method of Jetsun and practiced it, Jetsun appeared in the clouds in the east, Khasarpani, saying that there are many commentaries on your treatise, which one do you follow? He replied that he understood everything well, and asked him to write a commentary that integrates the meanings. Therefore, he received the permission of (Manjushri). The root sutras to be explained are the three sutras, extensive, medium, and concise, and the Sutra Collection, making four. The explainer is the Ornament of Realization. Thus it is said. The meaning of the Shravakas' pacification, etc., describes the qualities of the ground knowledge. The first verse is spoken to explain how to lead to pacification. The second verse is spoken to explain the meaning of the path knowledge, in order to explain how to accomplish the meaning of the three types of beings. The third verse is spoken to describe the qualities of omniscience, in order to explain how to turn the wheel of Dharma. The fourth verse is spoken to explain how to become the mother of the four noble ones. The meaning is that at the beginning of writing, Jetsun first made praises and prostrations to the three wisdoms. The basis of the individual is the Shravaka and, the solitary Buddhas who seek the pacification of all suffering, by knowing that the aggregates, elements, and sources are all without self of the individual, thereby leading to the fruit of remaining or non-remaining pacification, to that one I prostrate. The basis of the individual is the Bodhisattva who benefits beings, the path knowledge.
Tibetan
ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཐུབ་པ་ཡིན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཐབས་གང་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས། བརྗོད་བྱ་རྣམ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་རྗོད་བྱེད་སྡེ་སྣོད་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་གསུངས་བའི་བདག་རྐྱེན་རྣམ་མཁྱེན་ལ་འདུད་པའི་ཕྱིར། བཤད་བྱ་འཆད་བྱེད་མདོར་བསྟན་པ། འཆད་བྱེད་ཀྱི་རྐང་གྲངས་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ནི། །ཞེས་པ་གཉིས་ལ་བསྟན་བཅོས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གཞུང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་ནི་ཡང་དག་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་དེ་རྗོད་བྱེད་ལ་སྐབས་བརྒྱད་དང་། བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར། འཆད་བྱེད་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྐབས་བརྒྱད་ཡོད་དེ། རབ་འབྱོར་གྱི་ལེའུས་རྣམ་མཁྱེན། མཐའ་གཉིས་རྣམ་དག་གི་ལེའུས་ལམ་ཤེས། སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལེའུས་ གཞི་ཤེས། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུས་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ། བསླབ་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལེའུས་རྩེ་སྦྱོར། བསླབ་པ་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ལེའུས་མཐར་གྱིས་སྦྱོར་བ། བསླབ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ལེའུས་སྐད་ཅིག་སྦྱོར་བ། བསླབ་པའི་འབྲས་བུའི་ལེའུས་ཆོས་སྐུ་འཆད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་མཁྱེན་གསུམ། སྦྱོར་བཞི། ཆོས་སྐུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་ཤེས་ཉིད། །ཅེས་སོགས་གཉིས་ལ། མཁྱེན་གསུམ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ཡོད་དེ། སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ཆོས་བཅུ་དང་། གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ངོ་བོ། ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པའི་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་མཁྱེན་པའམ། ཐེག་དམན་གྱི་རྟོགས་རིགས་སུ་གནས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་ནི། ཐོབ་བྱ་རྣམ་མཁྱེན་དེ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་སྤྱིའི་གོ་ཡུལ་བློ་ལ་འཆར་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་མཁྱེན་ལ་དབྱེ་ན། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་དང་། ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་མཁྱེན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་དང་། རྒྱུ་འབྲས་གཙོ་བོའི་དོན་བཅུ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྣམ་ མཁྱེན་གཉིས། ས་མཚམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ནའོ། །ལམ་ཤེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དང་། རྒྱུ་ལམ་ཤེས། འབྲས་བུ་ལམ་ཤེས། དམ
Chinese
您的果实是成办三界众生的利益，并且是能者。诸佛薄伽梵以何种方便完全具备，为了顶礼具备一切所说之事的能说各种部类，是说者的因，遍知者。简要宣说所说和能说，宣说能说的支分数量之二。第一是：智慧到彼岸。这两句说明此论典，您的智慧到彼岸的广、中、略三者是正确的。因为没有颠倒地宣说，能说分为八品，所说的事物也分为八个部分来说明。能说之论，般若波罗蜜多有八品，即：善现品宣说遍知，二边清净品宣说道智，殊胜行品 宣说基智，如实性品宣说圆满次第瑜伽，学处清净品宣说顶瑜伽，次第趣入学处品宣说渐次瑜伽，学处圆满品宣说刹那瑜伽，学处果品宣说法身。第二是三智，四瑜伽，三法身。第一是：一切种智即道智。这两句等说明，三智各自有体性，发心等十法，以及基、道、一切相智的究竟智慧即是遍知的体性。以方便智慧殊胜所摄的大乘圣者的现观是道智的体性，小乘的智慧或者安住在小乘的证悟种类中，从那里区分开来的圣者相续的智慧，从那里安立为一切智的体性。如此安立遍知的体性，是为了仅仅通过指示所要获得的遍知，使心中生起对总道领域的理解。如果对遍知进行分类，有如所有性和尽所有性，以及了知所有应知事物的遍知，和现量证悟因果主要十义的遍 知二者。界限唯是佛地。道智的分类从证悟种类方面有三种，因道智，果道智，
English
Your fruit is to accomplish the benefit of the three realms of beings, and is the capable one. The Buddhas, the Bhagavat, with what means are they fully endowed? In order to prostrate to the omniscient, the cause of the speaker, who speaks of all kinds of categories that possess all that is to be said. Briefly explain what is to be said and what can be said, and explain the number of divisions of what can be said, in two parts. The first is: The Perfection of Wisdom. These two verses explain this treatise, your text, the Perfection of Wisdom, in its extensive, intermediate, and concise forms, is correct. Because it is explained without inversion, the speaker is divided into eight chapters, and the objects to be spoken of are also divided into eight parts to explain. The treatise that can be explained, the Prajnaparamita, has eight chapters, namely: The Chapter of Subhuti explains omniscience, the Chapter of the Purity of Two Extremes explains the Wisdom of the Path, the Chapter of Special Conduct explains the Base Wisdom, the Chapter of Suchness explains the Yoga of Complete Sequence, the Chapter of the Purity of Discipline explains the Peak Yoga, the Chapter of Gradual Entry into Discipline explains the Gradual Yoga, the Chapter of the Perfection of Discipline explains the Momentary Yoga, and the Chapter of the Fruit of Discipline explains the Dharmakaya. The second is the Three Wisdoms, the Four Yogas, and the Three Dharmakayas. The first is: All-Knowingness is the Wisdom of the Path. These two verses and so on explain that each of the Three Wisdoms has its own nature, the ten dharmas such as the arising of the mind, and the ultimate wisdom of the Base, Path, and All-Aspects Wisdom is the nature of omniscience. The direct realization of the Mahayana Arya, which is encompassed by the special means and wisdom, is the nature of the Wisdom of the Path, and the wisdom of the Hinayana or the wisdom of the Arya continuum that is distinguished by residing in the category of Hinayana realization, from there it is established as the nature of all-knowingness. Establishing the nature of omniscience in this way is for the sake of arousing in the mind an understanding of the general field of the path by merely indicating the omniscience to be attained. If omniscience is classified, there are suchness and all-thatness, and the omniscience that knows all knowable things, and the omniscience that directly realizes the ten main meanings of cause and effect. Two kinds of knowledge. The boundary is only the Buddha ground. The classification of the Wisdom of the Path has three aspects from the perspective of the category of realization: the Wisdom of the Path of the cause, the Wisdom of the Path of the fruit,