Tibetan
་ཕལ་ཆེར་བལ་པོས་བྲིས་པས་བལ་བྲིས་ཞེས་དར་སྲོལ་ཆེ་ཞིང་། ཕྱི་ནས་མཁས་པ་བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་པོ་ལ། སློབ་མ་རང་ལས་མཁས་པ་ལྷོ་བྲག་སྨན་ཐང་པ་སྨན་བླ་དོན་གྲུབ་ཞེས་སྒྲ་སྙན་སྡེབ་སྦྱོར་ཡིག་རིགས་སོགས་མཐར་སོན་པ་དེ་རང་གི་ཆུང་མས་ཡིད་དབྱུང་ནས་ཡུལ་འཁྱམས་ཏེ་ཐོན་པ་ན། ཡར་འཕྲོག་སྟག་ལུང་དུ་པིར་སྣོད་བྲིས་དཔེ་དང་བཅས་པ་ཞིག་སྙེད་པས་ལྷ་བྲིས་ལ་ཡིད་ཕྱོགས་ཏེ་མཁས་པ་བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་པོར་བསྟན་ཅིང་། སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་སད་དེ་ལྡན་ལུགས་ཀྱི་རི་མོ་བྲི་ཚུལ་ཐུགས་ལ་བཀྲ་ལམ་གྱིས་ཤར། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་སྡོམ་འབྱུང་རྩ་འགྲེལ་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཚད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཤད་པ། མི་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞུང་དགག་པ། །ཚད་དང་མི་ལྡན་པའི་སྐྱོན་བཤད་པ། །་ཚད་ལྡན་གྱི་གཞུང་དགོད་པ། །ཚད་དང་ལྡན་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ། །ལྷ་བཟོ་དང་སྦྱིན་བདག་གི་མཚན་ཉིད། །ལག་ཏུ་བླང་བའི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་སྟེ་བདུན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབས་པ་དང་། ཡང་གོང་དཀར་སྒང་སྟོད་ནས་མཁྱེན་བརྩེ་ཆེན་མོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་གཉིས་སོ་སོའི་ལུགས་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བས་མཁྱེན་ལུགས་དང་། ཡང་སྟོད་དུ་སྐུ་འཁྲུངས་པ་ཤོག་དཔེ་དང་བྱད་ཤིང་འབྲལ་མེད་དུ་འཆང་ཞིང་བྲིས་ རྒྱུན་ལེགས་པ་དང་བྲིས་དཔེ་ལེགས་པ་འཚོལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་ཉུལ་བ་ཞིག་བྱུང་བར་བརྟེན་སྤྲུལ་སྐུ་བྱེ་འུ་པར་གྲགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྔ་མ་གཉིས་དང་ཅུང་ཟད་མི་མཐུན་པ་སོགས་དར་རྒྱས་སུ་བྱུང་བར་ཐོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འཇལ་བྱེད་དང་། གཞལ་བྱའི་ཚད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་སོར་གྱི་བརྒྱད་ཆ་ལ་ནས་དང་ནས་གཉིས་ལ་རྐང་པ། རྐང་པ་བཞི་ལ་སོར་གང་ངམ། ཆ་ཆུང་ངམ། ཆ་ཕྲན་དང་། དེ་ཕྱེད་དང་བཅུ་གསུམ་མམ་བཅུ་གཉིས་སྐབས་སུ་གང་བབས་ཀྱིས་གདོང་ངམ། ཞལ་ལམ། ཐལ་མོའམ་མཐོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་དུ་འཇལ་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་ཕམ་པས། སྐུ་ནི་ནྱ་གྲོ་དྷ་ལྟར་ཆུ་ཞེང་གབ། ཅེས་གསུངས་པའི་དོན། འདིར་སྟོན་པ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞེངས་སྟབས་སུ་མཛད་པ་ཞིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་དཔེར་བརྗོད་ན། དབུའི་གཙུག་ཏོར་དང་བཅས་པ་ལ་སོར་མོ་བརྒྱ་ཉེར་ལྔ་པ་ཆུ་ཞེང་གབ་པ་ནི་དུས་འཁོར་ལས། རྒྱལ་བའི་བདག་པོའི་གཙུག་ཏོར་ནས་ནི་མཛོད་སྤུའི་དབུས་སུ་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་ཉི་མའི་སོར་དུ་འགྱུར། །དེ་ནས་མགྲིན་པའི་ཆུ་སྐྱེས་དེ་
Chinese
据说大部分是尼泊尔人所画，因此“尼泊尔画”非常流行。后来，学者扎西坚赞（བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་པོ་）有一个比自己还聪明的学生，名叫洛扎·曼唐巴·曼拉顿珠（ལྷོ་བྲག་སྨན་ཐང་པ་སྨན་བླ་དོན་གྲུབ་），精通音韵、诗歌和写作等。因为他的妻子让他心灰意冷，他便离家出走。在雅隆·达隆（ཡར་འཕྲོག་སྟག་ལུང་）找到了一套画笔和画作样本，于是他对绘画产生了兴趣，并向学者扎西坚赞请教。唤醒了以前的习惯，登鲁画派（ལྡན་ལུགས་）的绘画方法清晰地浮现在他的脑海中。他遵循《时轮金刚》和《集密根本续》的注释，创作了《身像度量论·如意宝》（སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཚད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་），其中阐述了如来（དེ་བཞིན་གཤེགས་པ）的名号和相好，驳斥了不符合度量标准的观点，阐述了不符合度量标准的过失，确立了符合度量标准的理论，阐述了符合度量标准的功德，以及对画师和施主的要求，详细阐述了实践的步骤，并通过七个方面进行了确定。此外，还有从贡嘎岗托（གོང་དཀར་སྒང་སྟོད་）传出的“钦哲钦莫”（མཁྱེན་བརྩེ་ཆེན་མོ་），这两种画派的风格略有不同，因此被称为钦派（མཁྱེན་ལུགས་）。还有一位出生在托地的画家，总是带着画稿和木尺，为了寻找好的绘画传统和好的画作样本，他四处游历，因此被称为“珠古杰乌巴”（སྤྲུལ་སྐུ་བྱེ་འུ་པར་གྲགས་པ་）。据说，他的风格与前两种略有不同，并得到了发展。
English
It is said that most of them were painted by Nepalese, so "Nepalese painting" became very popular. Later, the scholar Tashi Gyalpo (བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་པོ་) had a student who was more intelligent than himself, named Lhodrak Mentangpa Menla Dondrup (ལྷོ་བྲག་སྨན་ཐང་པ་སྨན་བླ་དོན་གྲུབ་), who was proficient in phonetics, poetry, and writing. Because his wife discouraged him, he left home and wandered around. In Yarlung Taklung (ཡར་འཕྲོག་སྟག་ལུང་), he found a set of brushes and painting samples, so he became interested in painting and consulted the scholar Tashi Gyalpo. Awakening his previous habits, the painting method of the Denluk style (ལྡན་ལུགས་) clearly emerged in his mind. He followed the commentaries on the Kalachakra and the Root Tantra of Samvara, and created the "Treatise on the Measurement of Body Images: The Wish-Fulfilling Jewel" (སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ཚད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་), which explains the names and marks of the Tathagata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པ), refutes views that do not conform to the standard, elaborates on the faults of not conforming to the standard, establishes theories that conform to the standard, elaborates on the merits of conforming to the standard, and the requirements for painters and patrons, and elaborates on the steps of practice, and it was determined through seven aspects. In addition, there is also the "Khyentse Chenmo" (མཁྱེན་བརྩེ་ཆེན་མོ་) that came from Gongkar Gangto (གོང་དཀར་སྒང་སྟོད་), and the styles of these two schools are slightly different, so it is called Khyen style (མཁྱེན་ལུགས་). There was also a painter who was born in Tod, who always carried paper samples and wooden rulers, and traveled around to find good painting traditions and good painting samples, so he was called "Tulku Jheu Par" (སྤྲུལ་སྐུ་བྱེ་འུ་པར་གྲགས་པ་). It is said that his style is slightly different from the previous two and has been developed.
Tibetan
བཞིན་སྙིང་ག་དང་ནི་དེ་ནས་ལྟེ་གསང་ཆུ་སྐྱེས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་དང་རྗེ་ངར་བརླ་དང་དཔྱི་ཡང་མ་ནུ་དེ་ཉིད་རིག་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། །ཀྲོ་བ་བྱེད་ཕྱེད་བཅས་ཉི་མའི་རང་དབང་དཔུང་ ལག་རྣམས་ནི་མཁའ་མིག་རྒྱལ་པོ་ཉི་མའི་ཚད་ཀྱིས་སོ། །ཉི་གུང་ལ་ལག་པའི་བརྒྱ་ཕྲག་གང་ཞིག་དུས་དང་དགུ་ཡི་མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་འཇིག་རྟེན་ཚད། །རིག་བྱེད་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་བཞི་དང་ཆུ་གཏེར་ཆུ་གཏེར་ཕྱེད་པས་བཅས་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི། །གཙུག་ཏོར་མགོ་བོའི་འོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་རྒྱལ་བས་བདག་པོ་དཔལ་ལ་དཔལ་བ་དག་དང་ཤངས་དང་ནི། །ཤངས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཀོས་ཀོའི་མཐའ་དང་དེ་ནས་མགྲིན་པ་དག་སྟེ་མགྲིན་པའི་རྩ་བའི་ཆུ་སྐྱེས་དབུས། །དེ་ནས་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་གསང་བར་མིའི་བདག་པོ་ཕྱེད་བཅས་ཉི་མ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པས་ས། །གསང་བའི་ཆུ་སྐྱེས་ལྟེ་བའི་རྩ་བར་རྡོ་རྗེ་དག་ཀྱང་ཐུབ་པ་ཡི་ནི་སྟེང་གི་གཙུག་ཏོར་ཉིད། །ཞེས་པའི་དོན་སྐུ་གཟུགས་མཐོ་བཅུ་པར་བྱས་པའི་མཐོ་རེ་ལ་སོར་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་བཅུ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་༡༣འདིར་རགས་པ་ཙམ་བཤད་ན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུའི་གཙུག་ཏོར་གྱི་དཔངས་ལ་སོར་བཞི། དེ་ནས་སྐྲ་མཚམས་བར་སོར་ཕྱེད་དང་ལྔ། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པར་མཛོད་སྤུ་དང་། ཤངས་ལ་རྩེ་སོར་བཞི་རེ། ཀོས་ཀོ་ཕྱེད་ལྔ། མགྲིན་པར་བཞི། ཐུགས་ཀ་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་གནས་རྣམས་སུ་ཞལ་རེ་སྟེ། སྐུའི་ཕྱེད་ཚད་ལ་ཆ་ཕྲན་ཕྱེད་དང་བཅས་པའི་རེ་གཉིས་དང་། དཔྱི་ལ་སོར་བཞི། བརླ་ཞལ་དོ། པུས་མོ་སོར་བཞི། རྗེ་ངར་ཞལ་དོ། ཞབས་དཔངས་སོར་ཕྱེད་དང་ལྔ་ སྟེ་ཕྱེད་ཚད་ཕྱེད་བཅས་རེ་གཉིས་རྣམས་བསྒྲིལ་བ་ཆུར་སོར་མོ་བརྒྱ་ཉེར་ལྔ་དང་། ཞེང་ལ་ཚངས་ལོག་ནས་མཆན་ཁུང་བར་ཞལ་གང་། དེ་བཞིན་དུ་དཔུང་ལྷུ་སོར་ཉི་ཤུ། ཕྱག་དར་བཅུ་དྲུག །གུང་མོའི་རྩེའི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱག་ལ་སོར་བཅུ་གཉིས། གྲུ་མོ་དང་མཁྲིག་མའི་མཚམས་སུ་སོར་རེ་སྟེ་ཕྱེད་ཚད་ལ་སོར་མོ་ཕྱེད་བཅས་ཏེ་གཉིས་རྣམས་དྲིལ་བས་སོར་མོ་བརྒྱ་ཉེར་ལྔར་འབྱུང་ངོ་། །ཡང་རྒྱུད་སྡོམས་པ་འབྱུང་བ་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སུམ་ཅུ་པ་ལས། མཐིལ་ལམ་ཐལ་མོ་བཅུ་གཅིག་པ་ལྷ་ཡི་གཟུགས་ནི་བྲི་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། ཟབ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ལྷ། །ཤིན་ཏུ་ཡིད་དང་མཐུན་པ་བྲི། །ཞེས་ཆ་བཅུ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་གདན་དང་ཐོར་ཚུགས་ཞལ་རེ་བསྡམས་པའི་ཞལ་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་མ་གཏོགས་པ་སྐུ་ཚད་དངོས་གཞི་ལ་མཐོ་བཅུ་པ་སྲིད་ཞེང་སྔར་དང་མཚུངས་མོད། འདིར་ཞལ་བཅུ་གཉིས་ཆ་
Chinese
臉、心口，然後是肚臍和秘密處的蓮花。腳底、脛骨、大腿和臀部，這些也是通過學問來衡量的。包括四分之一在內，太陽的自主權，手臂，都是天空、眼睛、國王、太陽的尺度。中午時分，手的一百個部分，時間和九個人們的世界尺度。包括四分之一在內的學問的四和水藏，包括四分之一在內的水藏的學問。頂髻在頭的下方轉動，勝利者是主人，光榮具有光榮，鼻子和。鼻子下方是顴骨的邊緣，然後是喉嚨，喉嚨根部的蓮花中央。然後是心口、肚臍、秘密處，人們的主人，以包括四分之一在內的太陽的順序。秘密處的蓮花，肚臍的根部，金剛，也是能仁之上的頂髻。以上意義，將身像做成高十個單位，每個高度做成包括二分之一在內的十二個單位，這裡大概說一下。如來佛的頭頂髻的高度是四個指頭。然後到髮際線是五又二分之一個指頭。同樣，依次是眉間白毫。鼻子尖端各四個指頭。顴骨五又二分之一個指頭。喉嚨四個指頭。心口、肚臍和秘密處各一個臉的寬度。身體的一半尺寸是包括四分之一在內的六十二個單位。臀部四個指頭。大腿一個臉的寬度。膝蓋四個指頭。脛骨一個臉的寬度。腳的高度是五又二分之一個指頭。 也就是說，一半尺寸加上四分之一的六十二個單位加起來是一百二十五個指頭。寬度上，從乳房到腋窩是一個臉的寬度。同樣，手臂二十個指頭。手掌十六個指頭。中指尖端到達的手是十二個指頭。肘部和手腕之間各一個指頭，也就是說，一半尺寸加上二分之一個指頭的兩個單位加起來是一百二十五個指頭。另外，續部《總集經》中，將生起次第分為三十個部分，其中說：「腳底或手掌十一個單位，應當繪製天神的形象。」以及「深奧的金剛持之神。應當繪製非常符合心意的形象。」說到十二個部分，除了將坐墊和髮髻算作一個臉的寬度，變成十二個臉的寬度之外，身體尺寸的實際高度十個單位，寬度與之前相同。這裡十二個臉的寬度部分
English
The face, the heart, and then the navel and the secret lotus. The soles of the feet, the shins, the thighs, and the buttocks, these are also measured by learning. Including one-quarter, the sun's autonomy, the arms, are all the measure of the sky, the eyes, the king, the sun. At noon, one hundred parts of the hand, the world measure of time and nine people. Four of learning including one-quarter, and the water treasury, the learning of the water treasury including one-quarter. The crown of the head turns below the head, the Victorious One is the master, glory has glory, the nose and. Below the nose is the edge of the cheekbone, and then the throat, the center of the lotus at the root of the throat. Then the heart, the navel, the secret place, the master of people, in the order of the sun including one-quarter. The lotus of the secret place, the root of the navel, the vajra, is also the crown of the head above the Sage. The above meaning, making the body image ten units high, each height making twelve units including one-half, here roughly speaking. The height of the crown of the head of the Thus Come One is four fingers. Then to the hairline is five and a half fingers. Similarly, in order, the white hair between the eyebrows. Four fingers each at the tip of the nose. Five and a half fingers for the cheekbones. Four fingers for the throat. One face width each for the heart, navel, and secret place. Half the body size is sixty-two units including one-quarter. Four fingers for the buttocks. One face width for the thighs. Four fingers for the knees. One face width for the shins. The height of the feet is five and a half fingers. That is, half the size plus sixty-two units of one-quarter adds up to one hundred and twenty-five fingers. In width, from the breast to the armpit is one face width. Similarly, twenty fingers for the arms. Sixteen fingers for the palms. The hand reaching the tip of the middle finger is twelve fingers. One finger each between the elbow and the wrist, that is, half the size plus two units of one-half finger adds up to one hundred and twenty-five fingers. Also, in the tantra "Compendium of Sutras", dividing the generation stage into thirty parts, it says: "Eleven units for the soles of the feet or palms, the image of the deity should be drawn." And "The profound Vajradhara deity. The image that is very pleasing to the mind should be drawn." Speaking of twelve parts, except for counting the cushion and the hair bun as one face width, turning into twelve face widths, the actual height of the body size is ten units, the width is the same as before. Here the part of twelve face widths