English
All things can be used as metaphors, but the fruit of this is the essence. Just as one eats something sweet, In the cycle of existence without essence, if one can be free from the prison of afflictions, its fruit is the Buddha, becoming the nectar of all sentient beings. As it is said, clinging only to emptiness is also showing only the temporary ultimate meaning. The necessity is to abandon the five faults: to be timid, to despise inferior sentient beings, not to cling to the Dharmadhatu, not to cling to the true body, and any fault of clinging to duality. In order to abandon these, this path is taught. So it is said. If someone thinks that the three natures are taught here, so it is the Mind-Only school, it is not so. Generally speaking, in the treatises of the Yogacara school, it is believed that the basis of emptiness is other-powered, what is to be refuted is the completely imputed, and the completely imputed is the perfected nature of emptiness. In the Ratnagotravibhāga and other scriptures, it is said that the Dharmata of the perfected nature is empty of what is to be refuted, the completely imputed. Moreover, in the Condensed Meaning of the Eight Thousand Verses of the Prajnaparamita, it is said: The Prajnaparamita truly abides in the three teachings, namely, the completely imputed, the other-powered, and the completely perfected. So it is. Similarly, for the accusations of others, one should also refute them with pure scriptural and logical proofs. There are many such ways, but here it is temporarily established in the Middle Way. In short, the completely imputed has no characteristic nature, the other-powered has no nature of arising, and the perfected has no ultimate nature. As it is said, the former two are momentary, empty of the nature of clinging to form. If viewed from the nature of the latter, it is empty of the distinctions of defilements and faults. Since it originally has its own nature, the appearance aspect can manifest all bodies and pure lands, and the emptiness aspect is completely endowed with all the qualities of the Dharmakaya, so it is not empty of qualities. As the Ratnagotravibhāga says: The nature with distinctions, the realm is empty of momentary purity, the nature without distinctions, is not the emptiness of the supreme Dharma. So it is. Thus, the stages of the view of the Mahayana Madhyamaka school, the Svatantrika school is held by Khenpo Shantarakshita and Acharya Kamalashila, etc., and the Prasangika school is the unique view of Acharya Nagarjuna, explained by Acharya Chandrakirti, etc. The subtle inner Madhyamaka is the Praise of the Dharmadhatu by Acharya Nagarjuna, etc., and the Victorious One
Tibetan
མས་པའི་ཆོས་ལྔ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་སུ་བསྟན་པས་སློབ་དཔོན་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་མི་འགལ་བར་སློབ་དཔོན་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བའི་ཞབས་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་དེ། དེའི་མཛད་པའི་དབུ་མ་རྒྱན་ལས། བྱམས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བསྟན་ཅིང་། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་བཞེད་པ་ཡི། ། ཚད་མ་ལུང་དང་ལྡན་གྱུར་པའི། །བདེན་པ་གཉིས་པོ་འདིར་བཤད་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་ཀྱང་སྔ་མ་གཉིས་ནི་འཁོར་ལོ་བར་པའི་དངོས་བསྟན་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ནི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ། ལངྐར་གཤེགས་པ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ། །མྱང་འདས། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྟར་བཀྲལ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཐལ་རང་གཉིས་པོའི་བསམས་བྱུང་གིས་དཔྱད་ཅིང་བཙལ་བའི་ཚེ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པས་དྲངས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི། གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ལ་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་དང་། ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པར་བཞེད་དེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་པྲ་ཛྙཱ་རསྨིས། གང་ཤར་སེམས་དང་སེམས་ཉིད་རང་ལུས་ཀྱི། །ཕྱི་ནང་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་འཚོལ་བ་ན། །བཙལ་བས་མ་རྙེད་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་སོགས། །གནས་སྐབས་ཤིན་ཏུ་ལྟ་བར་འདོད་ན་ཡང་། །བློས་བྱས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་བའི། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིས། །ཤེས་པ་གསལ་དྭངས་རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྒྲུབ་བརྒྱུད་ཀུན་གྱི་བསྟན་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་པ་འཛིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པས་ནི། འདི་ལྟར་ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང་། ནང་འཛིན་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ལ་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱར་བཞག་ནས། གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་སྔ་མ་ཡོད་པ་མཚན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་སྒོམ་པ་ཉམས་མྱོང་གིས་གཏན་ལ་འབེབས་སྐབས་གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བའི་ཉམས་ལེན་དང་མཐུན་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བཞེད་པ་ཡོད་དོ། །འདི་གཉིས་ཐོས་བསམ་དང་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ལ་དགོངས་གཞི་དང་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡོད་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་མི་འདུ་ལ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྒྱུད་ལ་བསྟར་བའི་ཚུལ་ནི། སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་མོ
Chinese
在《显扬圣教论》的五法和圣者无著的《释论》中都有阐述，因此两位论师的观点并不矛盾，导师宝生寂静足等也是这样认为的。在他的著作《中观庄严论》中说：慈氏无著所宣说，龙树也曾赞同的，具有正量与圣教，二谛之理在此说。文中这样说到。这些之中，前两者是第二法轮的直接阐述，如广、中、略三部般若经等；后者是第三法轮的了义经典，如《楞伽经》、《解深密经》、《不退转法轮经》、《涅槃经》、《宝积经》等，应当理解为是按照这些经典的观点来解释的。第二，菩萨的修习也有两种：即应成派和自续派两种，在以思择所生的智慧进行观察和寻觅时，对于什么也没有找到的那个状态，以那样的定解引导而修习空性，即认为对于什么也没有见到就是见到法性，对于什么也不修就是修习空性。一切智智吉祥光尊者说：无论显现为何，心与心性自身之，内外一切处所作寻觅时，寻觅不得境及智慧等，若欲暂时观待极深处，离于分别所作能取所取，本初俱生智慧自现前，明朗无念觉性之智慧，乃是诸传承之命脉也。这样说到。奉持第三法轮观点的瑜伽行中观派则认为：如此这般，对于外在所取的对境不作分别，内在所执的无根之识则以修习来使其体验，从而如实地见到实相，这就是各自如实证知的胜观，有两种观点。其中，前者是为了遣除有实宗的增益，后者在以修习体验来确定见解时，与密宗的续部等的见修行相符，因此认为是特别殊胜的。这二者在闻思和修习时，因为有各自不同的意图和必要，因此不认为是互相矛盾的。那么，如何在相续中次第修习呢？首先是安乐地跏趺
English
It is stated in the five dharmas of the *Abhisamayalankara* and the commentary of the noble Asanga, so the views of the two teachers are not contradictory, and teachers such as Ratnakara Shanti also hold this view. In his work, the *Madhyamakalankara*, it says: What Maitreya Asanga taught, And Nagarjuna also approved, Possessing valid measure and scripture, The two truths will be explained here. It says so. Among these, the former two are the direct teachings of the intermediate wheel, such as the three versions of the Perfection of Wisdom Sutra, long, medium, and short; the latter is the definitive meaning sutras of the final wheel, such as the *Lankavatara Sutra*, the *Samdhinirmocana Sutra*, the *Sutra of the Wheel of Non-Regression*, the *Nirvana Sutra*, the *Ratnakuta Sutra*, etc., and it should be understood that they are explained according to the views of these sutras. Second, there are also two types of bodhisattva meditation: When examining and searching with the wisdom arising from thought of both Prasangika and Svatantrika, meditating on emptiness by being led by the certainty of not finding anything, is to see the nature of reality in not seeing anything, and to meditate on emptiness in not meditating on anything. Sarvajna Prajnarashmi said: Whatever arises, mind and mind itself, In all outer and inner places, when searching, Not finding the object and wisdom, etc., If you want to temporarily look at the very deep place, Free from all elaborations of grasping and grasper, By the self-recognition of innate wisdom, Clear and non-conceptual wisdom, Is the main teaching of all lineages. So it is said. The Yogacara Madhyamikas who hold the view of the final wheel, However, they do not conceptually think about the external objects to be grasped, and they regard the internal mind, which is without foundation and rootless, as something to be experienced through meditation. Thus, seeing the nature of reality as it is, is considered to be the superior insight of individually and correctly knowing. There are two views. The former is to eliminate the imputation of substantialists, and the latter is considered particularly excellent because it is in accordance with the practice of the view of the tantric systems when establishing the view through meditative experience. These two are not considered contradictory because they have different intentions and necessities when distinguishing between hearing, thinking, and meditating. So, how is it practiced sequentially in the continuum? First, sit comfortably in the lotus position.
Tibetan
་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། དད་པ་དང་མོས་གུས་ཀྱིས་དྲངས་པས་འགྲོ་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐར་བླ་ན་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུར་སེམས་བསྐྱེད་ནས། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་བྱེད་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ཁོ་ན་བསྒོམ་པ་ལ་རག་ལས་པས། བསལ་བཞག་བྲལ་བའི་མི་རྟོག་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ནི། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་ཞི་ལྷག་ཟུང་ འཇུག་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གང་དུ་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །འདི་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། མགོན་པོ་ཞི་བ་ལྷས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་དགྲ་རྣམས་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ཏེ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་འདི་ཞེས་མཚོན་དུ་མེད་ཅིང་བློ་ཡིས་གཞལ་བྱ་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཆོས་རབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་སྟེ། གང་དག་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད་པའི་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལ་ལྷག་མཐོང་དུ་འདོད་པ་དག་གིས་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཟློམདོར་ན་རྟག་ཏུ་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་ཞིང་། དེ་ལས་ལྡང་བའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྔོ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ལྟ་བའི་ངང་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་འགགས་མེད་དུ་སྤྲོས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རེ་བ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། །ཡང་སྲིད་མི་འདོད་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །ཐམས་ཅད་ལ་ནི་བཟོད་པ་དང་། །ཡོན་ཏན་ཀུན་སྡུད་བརྩོན་འགྲུས་དང་། །དེ་བཞིན་བསམ་ གཏན་གཟུགས་མེད་མིན། །ཤེས་རབ་ཐབས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ལ། །བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་སྦྱོར། །ཞེས་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་དང་ལྡན་པ་གང་ཞིག ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བྲལ་བ། །འཁོར་གསུམ་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ། །བྱེད་ལས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་རྫོགས་བྱེད། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཆོས་བསྟན་པས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བཀྲི་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་ཅིང་། ཆགས་པ་བདུན་སྤོང་བའོ།
Chinese
总之，由信心和敬重所引导，由于一切众生都遍布着如来藏的自性，因此最终都发起了无上菩提心的果。而为了对治遮蔽它的烦恼，只能修习无分别的禅定。安住于断除取舍的无分别中，一切心和心所的戏论都寂灭，现量见到远离能取所取的智慧，这就是止观双运的体性。如《根本慧论》所说：“何处识已灭，诸戏论不戏，无分别异义，此是彼体性。”以及，圣者寂天说：“以善具止住之胜观，知能摧毁烦恼诸怨敌。”因此，这无法用“是这个”来指代，也超出了心识的度量，体验一切法的真如，就是如理辨别的真实智慧。那些认为思索和分析的连续不断就是胜观的人，并没有理解这个的意义。简而言之，要恒常修习无分别的禅定，并且从禅定中起身后的后得位中，将如同幻化的慈悲，回向给所有未证悟的众生，以世俗谛的观点，在如梦如幻的八喻中，无间断地增广福德资粮。 第三，通过六波罗蜜多圆满菩提行。如《经庄严论》所说：“无期望之布施，不欲后有之戒律，于一切忍辱，摄集一切功德之精进，如是禅定非无色，智慧具足方便力，于六波罗蜜多中，稳固者们善修习。”如此修习的体性是，具备和具备什么呢？远离不相符的方面，被不分别三轮的智慧所摄持，作用是成办他人的意愿。如此行事，通过讲经说法，将所化众生的相续引导至菩提，即具备四种殊胜的功德，并且舍弃七种贪执。
English
In short, guided by faith and reverence, since all sentient beings are pervaded by the nature of the Tathagatagarbha, ultimately generate the mind of unsurpassed Bodhi. And in order to counteract the afflictions that obscure it, one must only cultivate the non-conceptual Samadhi. Abiding in the non-conceptual that is free from acceptance and rejection, all the elaborations of mind and mental factors are pacified, and the wisdom that is free from the duality of grasper and grasped is directly seen, this is the nature of the union of Shamatha and Vipassana. As stated in the Root Wisdom, "Where consciousness is extinguished, and all elaborations are unelaborated, there is no difference in meaning without discrimination, this is its nature." And, the Lord Shantideva said, "With Vipassana that is well endowed with Shamatha, know that it destroys all the enemies of afflictions." Therefore, this cannot be indicated by "this," and it transcends the measure of the mind, experiencing the suchness of all dharmas is the true wisdom of rightly discriminating dharmas. Those who think that the continuous stream of thought and analysis is Vipassana do not understand the meaning of this. In short, one should constantly cultivate non-conceptual Samadhi, and in the post-meditation state after rising from Samadhi, dedicate the roots of virtue, like illusory compassion, to all unenlightened beings, and from the perspective of conventional truth, in the eight similes of illusion, continuously expand the accumulation of merit. Third, the practice of Bodhi is perfected through the six Paramitas. As stated in the Ornament of the Sutras, "Giving without expectation, morality without desire for rebirth, patience towards all, diligence that gathers all qualities, likewise, Samadhi is not formless, wisdom is endowed with skillful means, in the six Paramitas, the steadfast ones practice well." The nature of such practice is, what is possessed and what is possessed? Separated from incompatible aspects, held by the wisdom that does not discriminate the three spheres, and the function is to accomplish the wishes of others. By acting in this way, by teaching the Dharma, the minds of the disciples are led to Bodhi, that is, possessing four special qualities, and abandoning the seven attachments.