Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༡༠༡ ནས་ ༢༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༡༠༡ ནས་ ༢༠༠ བར། རྩོམ་པ་དང་། །ཐབས་ལ་མཁས་པར་གྱུར་པ་དང་། །ཡང་དག་གྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། །སངས་རྒྱས་ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཆེན་པོ་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཐེག་ཆེན་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། ཅེས་སོ། །དེར་མ་ཟད་ཐེག་དམན་གྱི་རང་སའི་མྱང་འདས་ལས་རྟག་ཏུ་མི་གཡོ་བར་འདོད་པ་དག་ཀྱང་། ལམ་འདིར་ལྟོས་ན་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཞི་བ་ཙམ་སྟེ། སྔར་ཚོགས་ཇི་ཙམ་བསགས་པ་དེ་ཙམ་གྱི་ཡུན་དུ་བློའི་འཇུག་པ་ཐེམ་མོད་ཀྱི། སླར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་ཏེ་དག་པའི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་ནས་གདོད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་འཇུག་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་རྒྱལ་ཚབ་མ་ཕམ་པས། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་འཚོལ་རྣམས་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་ཉེར་ཞིར་འཁྲིད་མཛད་གང་ཡིན་དང་། །འགྲོ་ལ་ཕན་པར་མཛད་རྣམས་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དོན་སྒྲུབ་མཛད་པ་གང་། །གང་དག་ཡང་དག་ལྡན་པས་ཐུབ་རྣམས་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་སྣ་ཚོགས་འདི་གསུངས་པ། །ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་བཅས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཡུམ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་བྱུང་སྟེ། སེམས་ཙམ་དང་། དབུ་མ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཞིག །རིག་པས་བརྟགས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བར་ དུ་གཞིགས་ཀྱང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །འོ་ན་གཟུགས་སོགས་མངོན་སུམ་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ནི་སེམས་ཉིད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལས་གྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་གསུངས་སྲིད་ནའང་། སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ཐབས་ཀྱིས་གཞུག་པའི་ཕྱིར་གཞུག་པ་ལྡེམ་དགོངས་ཙམ་མོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་འདོད་པ་འགོག་ནས། རང་གི་དགོངས་པ་བཞག་པ་ནི། གནས་ལུགས་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་བཞུགས་ཚུལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ལ། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཞེས་དགེ་མི་དགེ་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆད་པས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡུལ་ལ་མི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་རྟོག་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་མ་འགྱུར་པའི་རང་གསལ་ཅན་གང་ཡིན་པ་སྟེ། གནས་སྐབས་སུ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་འཁོར་མོར་གཡོ་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ན
Chinese
第101页至第200页。 第101页至第200页。 善于著述，精通方便，真实成就广大，佛陀事业广大，因具足七大，故确切称之为大乘。如是说。不仅如此，那些认为小乘的自地涅槃恒常不变者，若与此道相比，也只是暂时的寂静而已。先前积累了多少资粮，心识的进入就停止多久，之后又被如来语的光芒所激励，在清净刹土受生，最终必须进入大乘道。如是说。如是，法王嘉察·玛帕玛也说：声闻寻求寂静者，以一切智引导至寂灭，利益众生者，以道智成办世间利益。谁以真实具足，能仁宣说这具足一切相、种种差别的法，我向具有声闻菩萨众的佛母顶礼。如是说。 第二，如此大乘也分为两大宗派，即唯识宗和中观宗。第一，凡是认为外境存在的，若以理智分析，乃至分析到极微尘也无法显现，故不合理。若问，既然如此，色等明明显现，岂不相违？答：并非如此，因为那本身就是心识虚妄显现所成的。如果某处说外境存在，也如前所说，是为了以方便引导具有我执者，故只是随顺引导的方便之说。如是等等，遮破了先前的观点，而确立自己的观点是：实相义的阿赖耶识，如来藏自性光明的安住方式与有情界无别，作为各种习气的阿赖耶识，不属于善与非善的任何一方，故安住于无记的自性中，是不执著于对境的体性，具有无分别的特征。以及阿赖耶识，即五根识未转变的自明自显者，暂时如河流般流转，当现证金刚喻定之时，
English
Pages 101 to 200. Pages 101 to 200. Being skilled in writing, proficient in means, truly achieving greatness, and the Buddha's activities being vast, it is definitely called the Mahayana because it possesses seven great qualities. Thus it is said. Moreover, those who believe that the Nirvana of the Hinayana's own ground is eternally unmoving, even if compared to this path, it is only a temporary peace. The more accumulations that have been gathered, the longer the mind's entry is stopped, but later, stimulated by the rays of light of the Tathagata's speech, they take birth in a pure land and must eventually enter the path of the Mahayana. Thus it is said. Thus, Gyaltsap Mapam also said: Those Shravakas who seek peace, who are led to peace by omniscience, and those who benefit beings, who accomplish the world's benefit with the wisdom of the path. Whoever, endowed with truth, the Able One has spoken of this variety of all-encompassing aspects, I prostrate to the Mother of the Buddhas, together with the assembly of Shravakas and Bodhisattvas. Thus it is said. Secondly, in this way, the Mahayana is also divided into two great philosophical schools: the Mind-Only school and the Madhyamaka school. First, whatever asserts that external objects exist, if analyzed with reason, even when analyzed down to the finest particles, they cannot be seen, therefore it is not reasonable. If you ask, "If that is the case, then isn't it contradictory that forms and so on appear manifestly?" The answer is: "It is not so, because it is said that that itself is produced from the illusory appearance of the mind itself." If it is possible that somewhere it is said that external objects exist, it is as previously stated, in order to lead those who have attachment to self with skillful means, so it is only a provisional statement that is in accordance with the occasion. Thus, and so on, refuting the previous assertion, and establishing one's own view is: the basis of the reality of the way things are, the essence of the Sugata, the way of abiding of the naturally luminous, inseparable from the realm of sentient beings, as the basis of various habitual tendencies, it does not belong to either the virtuous or non-virtuous side, therefore it abides in the nature of the unindicated, it is the nature of not grasping at objects, and has the characteristic of non-conceptualization. And the Alaya-vijnana, that is, the self-luminous one that has not transformed into the five sense consciousnesses, temporarily moves in a cycle like a stream of water, but when the Vajra-like Samadhi is manifested,