Tibetan
ས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པར། དེ་ལྟར་གང་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་དངོས་པོ་ནི། གང་གིས་མི་ཤེས་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟེན་བྱ་བ། །ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་སྟོང་ཉིད་ཡོད། །ཕུང་པོ་འདི་དག་ལ་ནི་འབའ་ཞིག་དང་། །འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །ང་དང་བདག་ཅེས་ཇི་ལྟར་སྟོན་པ་ལྟར། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། །མེད་པ་དྲང་པའི་དོན་ནི་སྟོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འོད་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་སྤངས་པའི་རང་རིག་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་རྟོགས་པས་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དག་སྤངས་པའི་དབུ་མ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་རྟོགས་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སྒོ་འདོགས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་ཀྱིས་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད། བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས་རིག་པ། དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་རྟོག་གེ་སྐམ་པོ་འབའ་ཞིག་བྱིས་པའི་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པའི་སྐལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ཉིད་ཡང་འདིར་རྟོག་གེ་ངན་པས་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་སྐད་དུའང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རང་བཞིན་མ་ཡིན་བརྟགས་པ་མིན། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཀུན་གཞི་མིན། །གང་ལ་བྱིས་པའི་རྟོག་པས་བརྟགས། །རྟོག་གེ་ངན་པ་རོ་དང་འདྲ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་གེ་སྐམ་པོ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་སོ། །འདི་པཎྜི་ཏ་ཀ་ལྱཱ་ཎ་བརྨ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཛྙཱ་ནཱ་ཀ་ར་མཚུར་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། ༈ །།སློབ་དཔོན་བཛྲ་པཱ་ཎིས་མཛད་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བར། །དགའ་བ་དང་པོ་འགྲོ་བ་སྟེ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བའང་འགྲོ་བ་ཉིད། །དགའ་བྲལ་དགའ་བ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གསུམ་མི་དམིགས། །ཞེས་དང་། རང་རིག་པ་ཡི་ཡེ་ཤེས་འདི། །ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ་ལས་འདས། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིག་པ་གང་། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་བཞིན། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི། །ཨེ་ཝཾ་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་གནས། །གཅིག་པུའི་རྣམ་པའི་བདེ་ཆེན་པོ། །ཡང་དག་དབང་བསྐུར་ལས་ཤེས་བྱ། །ཞེས་དང་། ཨེ་ཡི་ཆ་བྱད་བཟང་པོ་གང་། །དབུས་སུ་ཝཾ་གྱིས་རྣམ་པས་བརྒྱན། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་དཀོན་མ
Chinese
诸有地者。如是云云。《入中论》中说：如是何故极深之事物，何人不了知，彼当极依止。阿赖耶识有且补特伽罗空，于此等蕴唯独及，坏聚见已断之佛，如其云何示我与我所，如是事物一切自性，无有正直之义乃开示。如是云云。光明者，自性离垢之自证，以极智慧自性了知，断除增益与诽谤，了知极不住之无自性。以智慧则为断除增益之故，以方便则为断除诽谤之故。如是云云。双运即是真如之体性，以殊胜上师之口诀而知，彼即是空性，与大悲无别，是胜义菩提心之体性。如是云云。又说，唯独干枯之理智非是孩童之对境，以其无有知彼真实之分故。彼 真实亦于此处以恶分别而宣说。如是世尊亦云：自性非有，分别非有，事物非有，阿赖耶识非有，何为孩童以分别而分别，恶分别如毒。如是云云。是故亦非是理智之行境。断除干枯之理智。如是云云。如是云云。此乃班智达吉祥铠与译师智藏所译也。 ༈ 导师金刚手所造之《金刚句》中说： 初喜乃行，胜喜亦乃行，离喜之喜乃行，俱生三者不可得。 如是云云。自证之智慧此，超离语言之行境道，加持之觉性为何，一切智智彼乃自性。 如是云云。一切佛之总持者，ཨེ་ཝཾ། （藏文：ཨེ་ཝཾ，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是）种种善安住，唯一之相大乐者，当从真实灌顶而知。 如是云云。ཨེ་（藏文：ཨེ་，梵文天城体：ए，梵文罗马拟音：e，汉语字面意思：唉）之好相为何，中央以ཝཾ（藏文：ཝཾ，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vaṃ，汉语字面意思：വം）而善庄严，一切安乐生起之处，珍宝佛宝
English
Of those who have land. Thus and so on. In the Madhyamakavatara, it says: Therefore, why is the extremely profound object, which is not understood by anyone, to be relied upon? The alaya-vijnana exists and the person is empty. Only in these aggregates, and the Buddha who has abandoned the view of the perishable collection, how does he show 'I' and 'mine'? Likewise, all things by their very nature, show the meaning of being non-existent is straightforward. Thus and so on. That which is called clear light is the self-awareness that is naturally free from defilements. By realizing the nature of supreme wisdom, one realizes the non-abiding Madhyamaka that has abandoned imputation and slander. Wisdom is for abandoning imputation, and means is for abandoning slander. Thus and so on. Union is the nature of suchness, known by the oral instructions of the noble guru. That is emptiness, inseparable from compassion, which is the characteristic of ultimate bodhicitta. Thus and so on. Furthermore, mere dry reasoning is not the object of children, because they do not have the capacity to know that very reality. That very reality is also taught here as bad reasoning. As the Bhagavan also said: There is no nature, there is no investigation, there is no object, there is no alaya-vijnana. What do children investigate with investigation? Bad reasoning is like poison. Thus and so on. Therefore, it is not the object of reasoning either. Abandon dry reasoning. Thus and so on. Thus and so on. This was translated by Pandit Kalyanavarman and the translator Jnanakara of Tsur. ༈ In the Vajra Words composed by the teacher Vajrapani, it says: The first joy is going, the supreme joy is also going, the joy of separation from joy is going, the three born together are not seen. Thus and so on. This wisdom of self-awareness transcends the path of the realm of speech. What is the blessed awareness? That omniscient wisdom is the nature. Thus and so on. The summary of all Buddhas is ཨེ་ཝཾ། (Tibetan: ཨེ་ཝཾ，Devanagari: एवं，IAST: evaṃ, Literal meaning: Thus), abiding in various ways. The great bliss of the single form is to be known from the true empowerment. Thus and so on. What is the good aspect of ཨེ་（藏文：ཨེ་，梵文天城体：ए，IAST: e，Literal meaning: e）? In the center, it is well adorned with ཝཾ（藏文：ཝཾ，梵文天城体：वं，IAST: vaṃ，Literal meaning: vam）. The place where all bliss arises, the precious Buddha jewel.
Tibetan
ཆོག །ཟ་མ་ཏོག །ཅེས་སོ། །སློབ་དཔོན་དེ་ ཉིད་དང་། མཚུར་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །ཇི་ལྟར་དྲི་མེད་སྦྲང་རྩིའི་བཅུད། །བཏུང་བས་མྱོས་པའི་བུང་བ་བཞིན། །ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རོས་ཚིམས་པའི། །རྣལ་འབྱོར་མཆོག་གི་ཚུལ་འདིའོ། །ཤུ་བྷ་མསྡུ་སརྦ་ཛ་ག་ཏཱམ།། ༈ །།སློབ་དཔོན་བྷི་དྷི་ཀརྨས་མཛད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་༢ ༣གཏན་ལ་དབབ་པའི་འགྲེལ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་སྙེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ནི་མི་འདའ་བའི་དོན་ཏོ། །དཔེ་དང་། ཡོད་པ་དང་། ཡིན་པས་མི་འདའ་བའོ། །དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་། གྱད་ཀྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བརྟུལ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་ནི་ལས་དང་ཆོས་དང་དམ་ཚིག་དང་གསུམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཟླ ཡང་ཡིན་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། །ཞེས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འབྲས་བུར་བཞག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་ན། རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྒྲོ་སྐུར་གྱིས་དབེན་པ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་ཝཱ པ་ནི། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། རྣམ་པར་ཉེད་པའི་གནས་སྐབས་གསུམ་ནི་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དགག་སྒྲུབ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་དྲི་མ་དབེན་པའོ། །འོ་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རེ་བ་བཅད་པ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ། ཞེས་པ་སྟེ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྣམས་སོ། ། སོགས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་རགས་པ་སྤོང་སླ་བ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །སྤངས་པ་ནི་སེར་སྣའི་གཉེན་པོར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སྤོང་འདོད་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་རེ་བ་མེད་པའོ། །བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱིས་སྦྱངས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ཞིག་ཐོབ་སྙམ་པ་མེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རེ་བ་མེད་པའོ། །འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞིག་གུད་ན་ཐོབ་པའི་བློ་མེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་སློང་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྒོམ་དུ་མེད་པ་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ལྔ་ལྡན་ཏེ། སྟོན་ཀའི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལྟར་དྲི་མ་མེད་པ། ཞེས་པས་བསྟན། དེ་ལ་སྟོན་ཀའི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ནི་སྤྲིན་དང་། འཇའ་ཚོན་དང་། ན་བུན་དང་། ཁུག་སྣ་དང་། རླུང་གིས་མ་དཀྲུགས་བདག་ནི་མ་སྐྱེས་ཤིང་། རང་བཞིན་མེད་པ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་ཁྱབ་པ་དང་། གདོད་མ་ནས་མི་
Chinese
好。扎玛朵。如是说。由那位上师和措翻译的。犹如饮用无垢蜂蜜的精华，如陶醉的蜜蜂。以纯正智慧之味而满足，此乃瑜伽士之殊胜行持。舒巴玛斯度萨尔瓦扎嘎达姆（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，利益一切众生）。 由上师比地噶玛所著的《确立四手印之释·珍宝穗》中说：手印是不退转之义。以譬喻、存在和是，故不退转。即如虚空一般，如巨人之宝珠一般，如以痛苦击打一般。伟大是因为事业、佛法和誓言这三者中最为殊胜，并且是“是”，所以是大手印。又问，大手印被安立为果的原因是什么？答：自性无有之体性远离增益和损减。所谓自性无有者，即形形色色、成熟和寻觅这三种状态是具有垢染的，是它们的自性无有。如是之体性，是远离了破立、增益和损减之垢染的。那么，大手印本身是怎样的呢？是断绝希望，舍弃所知等障碍。所谓所知障，即是烦恼习气极其微细者。等等，也包括了除此之外容易舍弃的粗大障碍。舍弃，即是以悭吝之对治——布施等方式来舍弃，对于舍弃不希求，即是对对治不抱希望。通过生起次第和圆满次第的修习，不认为会获得一个果，即是对其本性不抱希望。不认为在别处能获得一个圆满的佛果，即是对果不抱希望。而且，能将烦恼转化为道用，一切法的真如是不可修习的，并且具有大乐自性的缘故。它具有五种功德，如秋日正午的晴空般无垢，如是宣说。其中，秋日正午的晴空，是没有云、彩虹、雾霭、尘埃和风扰动的，自我是不生的，无自性的，遍及过去、未来和现在的，从本初以来不
English
Okay. Zama Tok. Thus it is said. Translated by that teacher and Tsur. Just as the essence of immaculate honey is drunk, like a bee intoxicated. Satisfied with the taste of perfect wisdom, this is the conduct of the supreme yogi. Shubhamastu sarva jagatām (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanized, May all beings be benefited). From the commentary "The Jewel Spike: Establishing the Four Mudras," composed by the teacher Bhidikarma: Mudra means non-regression. It is non-regressing through example, existence, and being. That is, it is like the sky, like a giant's jewel, like being struck by suffering. Great because it is the most supreme of the three: action, dharma, and samaya, and because it is "is," therefore it is the Great Mudra. Furthermore, what is the reason why the Great Mudra is established as the result? The answer: the nature of selflessness is devoid of superimposition and depreciation. What is meant by selflessness is that the three states of various forms, maturation, and seeking are with defilements; it is their selflessness. Such a nature is devoid of the defilements of negation and affirmation, superimposition and depreciation. So, what is the Great Mudra itself like? It is the cutting off of hope, abandoning the obscurations of knowable objects, etc. The obscuration of knowable objects is the extremely subtle latent afflictions. And so on, also including the coarser obstacles that are easier to abandon. Abandoning is to abandon through means such as generosity, which is the antidote to miserliness; not desiring to abandon, which is not having hope in the antidote. Through the practice of the generation and completion stages, not thinking that a result will be obtained is not having hope in that very nature. Not thinking that a complete Buddhahood will be obtained elsewhere is not having hope in the result. Moreover, it is because of transforming afflictions into the path, the suchness of all dharmas is not to be meditated upon, and because of the nature of great bliss. It possesses five qualities, as taught by "immaculate like the autumn midday sky." Among them, the autumn midday sky is without clouds, rainbows, mist, dust, and wind disturbance, the self is unborn, without self-nature, pervading past, future, and present times, and from the beginning not