Tibetan
ཞི་ལ། འདི་ལ་དགེ་འདུན། ལྷག་མ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཉེ་བར་མ་བཞག་པར་བརྗོད་པ་དང་བྱས་སམ་མ་བྱས་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དང་། ཞེས་སོགས། འཆབ་པའི་གཞི་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་གི་ཡན་ལག་ བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྟན། ༡༢༽ ས་གཞན་ན་གནས་པ་སྤྱོད་པའི་གཞི་ལ། ལྷག་མའི་ཕྱིར་བཅོས་དངོས་གཞི་སྤོ་མགུ་དབྱུང་གསུམ་སྟེ། སྤོ་བ་དང་མགུ་བ་བྱ་བ་སྤྱོད་པ་དག་གིས། དགེ་སློང་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ལ་མངོན་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཕྱག་དང་། སྔོན་དུ་ལྡང་བ་དང་། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་དང་། གུས་པའི་ལས་དག་བདག་གིར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་གཞན་ན་གནས་པའི་དབྱེ་བསྡུ། གྲལ། བསླབ་བྱ། སྒྲ་དོན་སོགས་བཤད། ༡༣༽ ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་གཞི་ལ། མ་གྲགས་པ་ནི་གཞི་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི། ཡུལ་གང་ལ། གང་ཟག་གང་གིས་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུས། དངོས་པོ་གང་གིས། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ། ཆོ་ག་གང་གིས། དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་དགུས་བསྟན། ༡༤༽ ལས་ཕྱེ་བའི་གཞི་ལ། དགེ་འདུན་ཐ་དད་དུ་གནས་པ་ལ་མི་འདོད་པར་གླེང་བ་དང་། གླེང་བར་བྱེད་པ་ན་ལོག་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་གཞི་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཞི་བྱ། དགེ་འདུན་བྱེ་བའི་རྒྱུ་སྤང་པ། གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱེ་བ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་བཤད། ༡༽ འཁོར་ལོའི་དབྱེན་ནི། དགེ་འདུན་གྱི་དགེ་འདུན་ནི་ཆོས་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་གསོལ་བས་སམ་དོན་དེས་ཚུལ་ཤིང་ལེན་དུ་གཞུག་པས་སོ། །ཞེས་སོགས་གཞི་བསམ་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་ཉེས་དམིགས་གནས་ཚད་གླིང་གང་ན་ ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བྱ་དང་ཞི་བྱེད་བསྟན། ༡༦༽ །རྩོད་པའི་གཞི་ལ། འཁྲུགས་ལོང་གི་རྒྱུ་བཞིའོ། །ཞེས་སོགས་ངོ་བོ་རྒྱུ་དབྱེ་བ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཞི་བྱ་དང་ཞི་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཞི་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞི་བྱེད་བསྟན་ནོ། ༡༧༽ །གནས་མལ་གྱི་གཞི་ལ། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པས་མཆོག་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཕྱག་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བ་དང་མི་བྱ་བའི་ཚུལ། གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིགས་པའི་ཆོ་ག་ཞར་བྱུང་དང་བཅས་པ། གཙུག་ལག་ཁང་བསྐྱང་བའི་ཆོ་ག །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཇི་ལྟར་བྱ་ཚུལ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པ། དེ་ཡང་གླེང་གཞི་རྣམས་མེད་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་ལུང་སྡེ་བཞིའི་བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་ཚང་ལ་མ་ནོར་བར་བཞུགས་ཤིང་། ལུང་གི་བར་སྡོམ་ནས་བྱུང་བ་དང་མཚུངས་ཀྱང་། དེ་དང་གོ་རིམ་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་ཙམ་ཡོད་དོ། །སྡོམ་
Chinese
寂静品。此中，对于僧团，以不了解剩余（戒条）的心，不放在心上而说，或者做了或没做是怎样的，无法忆念等等。通过隐瞒的根本、意乐、加行、究竟四支来阐述。12）在其他地方居住的行为之根本中，剩余的补救措施，实际是迁移、欢喜、驱逐三种。通过迁移和欢喜的行为，对于安住于比丘自性者，不应自称为证悟，不应行礼，不应先起身，不应合掌，不应将恭敬的行为据为己有。这是关于在其他地方居住的分类总结、行列、应学之处、词义等的阐述。13）在完全净化的根本中，未宣说则不是根本本身。等等。在哪个地方，由谁以怎样的意乐，以什么事物，在何时，以什么仪轨，为了什么目的，如何成就等九个方面来阐述。14）在区分事业的根本中，对于安住于僧团差别之处，不应不悦地谈论，在谈论时，不应颠倒。等等。通过根本、意乐、加行、究竟四支来寂静。阐述了通过舍弃僧团分裂之因，依止对治二者来寂静分裂的法。15）法轮的分裂是，僧团的僧团，以与法相异之事物祈请，或者以该事令其接受戒条。等等。通过根本、意乐、加行、究竟、过患、程度、在哪个洲存在等方面来阐述寂静者和寂静之法。16）争论的根本中，有四种争端的起因。等等。通过体性、原因、分类三个方面，以寂静者和寂静之法来寂静，以及通过自性寂静二者来阐述寂静之法。17）住所的根本中，以别解脱戒律对殊胜者出家者行礼。等等，阐述了应行礼和不应行礼的方式。附带地阐述了建造寺庙的仪轨，以及维护寺庙的仪轨。以及如何享用财物和物质的方式。也就是说，除了没有论题之外，四部律藏的所有内容都完整无误地存在。虽然与律藏的中间章节相似，但与它的顺序略有不同。总结。
English
The chapter on pacification. Here, regarding the Sangha, with a mind that does not understand the remaining (precepts), without keeping it in mind, saying or doing or not doing what it is like, being unable to remember, and so on. It is explained through the four branches of concealment: the basis, intention, action, and ultimate conclusion. 12) Regarding the basis of conduct when residing in another place, the remaining remedies are the actual three: moving, rejoicing, and expelling. Through the actions of moving and rejoicing, one should not claim to be enlightened to those who abide in the nature of a Bhikshu, nor should one prostrate, nor should one rise first, nor should one join palms, nor should one take respectful actions as one's own. This is an explanation of the classification, summary, precepts, meanings, etc., of residing in another place. 13) Regarding the basis of complete purification, what is not declared is not the basis itself. And so on. In which place, by whom, with what kind of intention, with what object, at what time, with what ritual, for what purpose, how to accomplish it, are explained in nine aspects. 14) Regarding the basis of dividing actions, one should not speak displeasingly to those who abide in the differences of the Sangha, and one should not be perverse when speaking. And so on. Pacification is done through the four branches of the basis, intention, action, and ultimate conclusion. It explains the Dharma that pacifies division by abandoning the cause of division in the Sangha and relying on the two antidotes. 15) The division of the wheel is that the Sangha of the Sangha is requested with something different from the Dharma, or by causing them to accept the precepts through that matter. And so on. It explains the pacifier and the method of pacification through the basis, intention, action, ultimate conclusion, faults, extent, and where it exists in which continent. 16) Regarding the basis of disputes, there are four causes of conflict. And so on. It explains the pacifier through the three aspects of nature, cause, and classification, by pacifying with the Dharma of the pacifier and the pacified, and through the two aspects of self-nature pacification. 17) Regarding the basis of dwellings, one should prostrate to the excellent ordained one with the vows of individual liberation. And so on, it explains the way of prostrating and not prostrating. Incidentally, it explains the ritual of building a monastery, and the ritual of maintaining a monastery. And how to enjoy wealth and material possessions. That is to say, except for the absence of topics, all the contents of the four Vinaya sections are present completely and without error. Although it is similar to the intermediate chapters of the Vinaya, its order is slightly different. Summary.
Tibetan
རྒྱུན་གསུམ་དང་། བཤད་རྒྱུན་ལ་སྔ་འགྱུར་གྱིས་མདོ་རྩ་དང་། ཕྱིས་སུ་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་པས་ས་པཎ་ལ་མདོ་རྩ་དང་། ཁྲོ་ཕུར་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་བཤད། ཕྱི་མ་མཁན་པོ་ཟིལ་གནོན་སེང་གེས་ཊི་ཀྲ་མཛད་པ་ལྟར་གྱི་གསུང་རྒྱུན་དང་། ཕྱིས་སུ་ཀུན་མཁྱེན་རོང་པོས་པཎ་ཆེན་ནགས་རིན་དང་བཅས་རྒྱ་དཔེ་གསར་དུ་བཅོས་ནས་རྒྱུ་གསུམ་གྱིས་བསྔགས་ཏེ་རྣམ་བཤད་ཀྱིས་ཁ་འད་རྒྱུན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནས་ཡིག་ཆ་སོགས་རྒྱ་ ཆེར་དར་ཀྱང་དེང་སང་རྒྱུན་ནུབ་བོ་སྙམ་ལ། མདོ་རྩ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་དེང་སང་ཡང་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཐོང་། འཁོར་ལོ་པར་པའི་དངོས་བསྟན་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པ་སྟོན་པ་དབུ་མ་རིག་ཚོགས་དྲུག་སོགས་ཏེ། བོད་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་དང་། པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་སྲོལ་བཏོད། སྦས་དོན་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་མདོ་སྡེ་མངོན་རྟོགས་རྒྱུན་གྱི་བཤད་སྲོལ་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོས་པཎྜི་ཏ་འབུམ་ཕྲག་གསུམ་པ་སོགས་ལས་གསན་ཏེ་དར། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཐེག་དམན་གྱི་མངོན་པར་མཛོད་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་བཤད་སྲོལ་སྔ་འགྱུར་དུས་སུ་བྱུང་ཡང་བར་སྐབས་སུ་ཆད་པ་ལ། ཕྱིས་སུ་པཎྜི་ཏ་སྨྲི་ཏིས་ཁམས་སུ་འཆད་ཉན་གྱིས་སྲོལ་བཏོད་པའི་རྒྱུན་ལས་དར་ཞིང་། མཛོད་ལ། ཁམས་བསྟན་པའི། དབང་པོ་བསྟན་པའི། འཇིག་རྟེན་བསྟན་པའི། ལས་བསྟན་པའི། ཕྲ་རྒྱས་བསྟན་པའི། ལམ་དང་གང་ཟག་བསྟན་པའི། ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའི། སྙོམས་འཇུག་བསྟན་པའི། གནས་ཏེ་བརྒྱད་དོ། །ཐེག་ཆེན་མངོན་པའི་བཤད་སྲོལ་ནི་ཆེར་མ་བྱུང་ངོ་། །ཁྱད་པར་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བཞི་དང་མཐུན་པར་བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་བཞིར་བསྟན་ལ། དེ་ཡང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་ནི་བོད་འདིར་ཆེས་མ་དར་ལ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་ པ་སྐོར་ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་སོགས་ནས་བརྒྱུད་ཅིང་མཁས་གྲུབ་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེས་རྩལ་དུ་བཏོན། བླ་མེད་ལ། ཕ་རྒྱུད་གཤེད་སྐོར་དང་གསང་འདུས། མ་རྒྱུད་བདེ་ཀྱེ་གཉིས་སོགས་ཀྱི་བཤད་སྲོལ་དང་། གཉིས་མེད་དམ་རྒྱུད་སྡེ་གཞན་དང་བཤད་སྲོལ་མི་མཐུན་པ་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སོགས་ཀྱི་སྨིན་གྲོལ་བཤད་དཀའི་རིམ་པ་ནི། མར་དཔྱལ་འབྲོག་བཤོས་མལ་དང་རྭ་ལོ་གྱི་གྱོ་སོགས་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མང་པོས་བསྒྱུར་བཤད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་བཀའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྒྱུད་བླ་མས། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་
Chinese
关于三种传承和讲授传承，早期是旧译派以《根本经》为根本，后来班禅释迦师利巴（Paṇ chen Śākyaśrīpa）为萨迦班智达（Sa-paṇ）讲授《根本经》，以及卓浦（Khro-phu）的《花鬘续》。之后，堪布息灭狮子（Khenpo Zil gnon sengge）按照所著的注释进行口头传承。后来，全知荣波（Kunmkhyen Rongpo）与班禅纳仁（Paṇ chen Nags rin）一起重新修订了汉文版本，以三种方式赞颂，并通过详细的解释使之成为永久的传统。从那时起，文献等得到了广泛的传播，但现在似乎传承已经衰落。然而，《根本经》凭借菩萨的事业，如今仍然兴盛和发展。关于法轮时期的直接教导，即阐述空性次第的中观理聚六论等。所有前期的藏人都创立了自续派，而巴擦瓦·洛扎瓦（Pa tshab lo tsā ba）则开创了应成派的先河。关于隐义显现次第的《经部现观庄严论》的讲授传统，是由俄·洛钦波（Rngog lo chen po）从班智达百万三（Paṇḍita 'bum phrag gsum pa）等人处听闻后弘扬开来的。关于最后的法轮，即《阿毗达磨藏》，小乘的《阿毗达磨俱舍论》的讲授传统在早期翻译时期出现，但在中间中断了。后来，班智达斯弥底（Paṇḍita Smṛti）在康区（khams）通过讲授和学习开创了这一传统并得以弘扬。《俱舍论》中，有界品、根品、世品、业品、随眠品、圣道品、智品、定品这八品。大乘阿毗达磨的讲授传统并不盛行。特别是密宗金刚乘，为了与四种贪欲的差别相适应，被划分为事部、行部、瑜伽部和无上瑜伽部。其中，前两部的讲授传统在藏地并不盛行。关于瑜伽部的续部注释，是由廓·洛钦（Skor lo chen）仁钦桑波（Rinchen Zangpo）等人传承，并由智者布顿仁波切（Buzton Rinpoche）发扬光大。无上瑜伽部中，父续有怖畏金刚法类和密集金刚，母续有胜乐金刚和喜金刚等的讲授传统。以及与二无别或其他续部讲授传统不一致的时轮金刚等的成熟解脱甚深次第，由玛（Mar）、哲（dpyal）、卓（'brog）、修（bshos）、麦（mal）和饶（rwa）洛等众多译师翻译讲解并最终确定，变得非常兴盛。总而言之，简而言之，佛语的特征是，《宝性论》中，凡是具有意义的
English
Regarding the three lineages and the teaching traditions, the early period saw the Old Translation School taking the Root Sutra as its foundation. Later, Paṇchen Śākyaśrīpa taught the Root Sutra to Sakya Paṇḍita, as well as the Garland of Flowers Tantra of Khro-phu. Subsequently, Khenpo Zil Gnon Sengge established the oral tradition based on his commentary. Later, Kunmkhyen Rongpo, together with Paṇchen Nags Rin, revised the Chinese version, praising it in three ways and establishing it as a permanent tradition through detailed explanations. From then on, documents and other materials spread widely, but now it seems the lineage has declined. However, the Root Sutra, through the deeds of the Bodhisattvas, is still flourishing and developing today. Regarding the direct teachings of the Wheel of Dharma, such as the Six Collections of Reasoning of the Madhyamaka, which explain the stages of emptiness. All early Tibetans established the Svatantrika school, while Patsab Lotsawa pioneered the Prasangika school. The teaching tradition of the Sutra of Manifest Realization, which is the stages of hidden meaning and manifest realization, was spread by Ngok Lotsawa Chenpo after hearing it from Paṇḍita Bumphrak Sumpa and others. Regarding the final Wheel of Dharma, the Abhidharma Pitaka, the teaching tradition of the Abhidharmakośa of the Hinayana appeared during the early translation period, but was interrupted in the middle. Later, Paṇḍita Smṛti established this tradition in Kham through teaching and learning, and it flourished. In the Abhidharmakośa, there are eight chapters: the Chapter on Elements, the Chapter on Faculties, the Chapter on Worlds, the Chapter on Actions, the Chapter on Latent Afflictions, the Chapter on the Path, the Chapter on Wisdom, and the Chapter on Meditative Absorptions. The teaching tradition of the Mahayana Abhidharma did not flourish much. In particular, the Secret Mantra Vajrayana is divided into four: Kriya, Carya, Yoga, and Anuttarayoga, in accordance with the four types of desires. Among these, the teaching traditions of the first two did not flourish much in Tibet. Regarding the commentaries on the Yoga Tantras, they were transmitted by Skor Lo Chen Rinchen Zangpo and others, and were greatly developed by the scholar Buton Rinpoche. In Anuttarayoga, the Father Tantras include the Yamantaka cycle and Guhyasamaja, and the Mother Tantras include Chakrasamvara and Hevajra, among others. The profound stages of maturation and liberation of the Kalachakra, which is non-dual or has a teaching tradition different from other tantras, were translated and explained by many translators such as Mar, Dpyal, Drog, Shos, Mal, and Ra Lotsawas, and became very prosperous. In short, to summarize, the characteristic of the Buddha's word is, as stated in the Uttaratantra, whatever is meaningful