Tibetan
་ནུས་ཏེ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏ་རེ། ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ། ཚད་མ་རྣམས་ནི་མི་འཇུག་པར། །མེད་ལ་མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན། །གཏན་ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས། །འགའ་ཞིག་མེད་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔར་གྱི་ཚིག་ཟུར་དང་པོ་ངའམ་སོགས་ཀྱིས་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པས་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པ་མེད་དེ། དེ་སྣང་རུང་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གིས་སོགས་ཕྱི་མས་མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་ཚད་མས་མེད་པར་ཡང་མ་ངེས། མངོན་སུམ་དང་ལུང་སོགས་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་བསྐལ་དོན་དེ་ལྟར་གྱུར་པས་ ཡོད་ངེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མི་འཇུག་པ་སྟེ། སྤྱིར་ཡོད་སྲིད་ཀྱང་གང་ཟག་དེའི་མངོན་རྗེས་ཚད་མས་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གོང་དུ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་སྟེ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལེའུ་གཉིས་པའི་འཇུག་ཏུ། མེད་ན་མི་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་རྟེན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་རིག་པ་འདི་སྔོན་ཚེ་ལོ་༢༠༠༠༠པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལའང་བྱུང་བར་གྲགས་ཤིང་། རང་ལུགས་བསྟན་པ་འདི་ལ་བསྟན་བཅོས་རྩོད་གྲུབ་ལས་སྔ་བར་བྱུང་བར་མ་མངོན་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་མ་མཛད་རྒྱ་གར་དུ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཞིར་སྣང་ནའང་། དོན་དུ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཅུང་དེས་ནི་མིན་པར་སེམས་ཤིང་། མངོན་པ་སྡེ་བདུན་གྱི། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དབྱིག་བཤེས་ཀྱིས། ཞེས་བཤད་པ་དེས་མཛད་དམ་སྙམ་ལ། ཕྱི་རོལ་པའི་རྟོག་གེ་ནི་ཐོག་མར་དྲང་སྲོང་ཕུར་བུས་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས། དེ་རྗེས་ཛམ་གླིང་དུ་དྲང་སྲོང་འཇིག་རྟེན་མིག་ཅེས་བྱ་བས་ཚད་མའི་མདོ་བྱས། དེའི་འགྲེལ་པ་དྲང་སྲོང་འཇུག་སྟོབས་ཅན་ཞེས་པས་བྱས་ནས་འཕེལ་བར་གྲགས་པའི་ཚུལ་འགྲེལ་བ་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ལས་བཤད། རྟག་པར་སྨྲ་བ་ནི་སེར་སྐྱ་པའི་གཞུང་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སྟོན་པའི་ བསྟན་བཅོས་སོ། །དེ་དག་ཚད་མ་མདོར། གང་ཞིག་རྟོག་གེའི་ལམ་ནས་ཆོས་ཉིད་ལ་འཁྲིད་ན། །དེ་ནི་ཐུབ་པའི་བསྟན་ལས་ཆེས་བསྲིངས་ཉམས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས། །གལ་ཏེ་གཞན་དུ་གྱུར་ན་དཔྱད་པར་བྱ་བའི་རིགས། ཞེས་དང་
Chinese
说如果不能，就会退失啊。又，《释量论》中说：“量不缘，无亦不缘有果。观待特殊之因，知少分无亦有果。”等等，显示了未见的因。其中，之前的词句“我”等，显示了能见未见的因。例如，没有瓶子的处所没有瓶子，因为它是能见，但量未见。之后，“人”等，显示了不可见未见的因。所要成立的，也不能确定为量所无。由于现象和教证等标志不能成立存在的极隐蔽的劫义是如此，所以 不能安立确定存在的名言符合意义，一般而言，虽然可能存在，但因为那个人以现象之后量未能成立有无任何一种，所以在上面成立了周遍。具有无则不生的体性的标志是比量的所依，如《释量论》第二品末尾说：“具有无则不生体性，标志是比量的所依。”如此的量理，据说在过去两万年时，也出现在了佛陀迦叶波的教法中。而自宗的教法，没有显现出比论著《诤论成立》更早出现的。而且，世亲论师是否造作，在印度也显现为怀疑的基础，但实际上认为是无著的弟弟所造。在《阿毗达磨俱舍论》中说：“造者为世亲。”想必就是他造的吧。外道的论理，最初是仙人富兰那著造了没有前后世的论典。之后，在赡部洲，名为仙人世间眼者造了《量经》。其注释，名为仙人入强者所造，据说由此而发展，这是从《观世音菩萨律仪》中所说。常论者是数论派的论典，是宣说二十五谛的 论典。这些在《量经》中说：“如果以论理之路引导法性，那是最为损毁能仁教法的。即使如此，如来之法的体性，如果变成其他，也是应当观察的。”
English
It is said that if it cannot, it will be lost. Also, in the Pramāṇavārttika, it says, "A valid cognition does not apprehend, nor does it apprehend the absence of a result. Depending on a specific reason, knowing a small part as absent also has a result." etc., showing the unseen reason. Among them, the previous words "I" etc., show the visible unseen reason. For example, a place devoid of a pot has no pot, because it is visible, but the valid cognition does not see it. Afterwards, "person" etc., shows the invisible unseen reason. What is to be established cannot be determined as absent by valid cognition. Since the extremely hidden aeon meaning, which cannot be established as existent by phenomena and scriptures etc., is like that, therefore, the term "definitely existent" does not apply to the meaning. In general, although it may exist, because that person's subsequent valid cognition does not establish either existence or non-existence, the pervasion is established above. A sign with the characteristic of not arising if absent is the basis of inference, as the end of the second chapter of the Pramāṇavārttika says: "A sign with the characteristic of not arising if absent is the basis of inference." Such epistemology is said to have appeared in the teachings of Buddha Kāśyapa 20,000 years ago. And the teachings of our own school do not appear to have arisen earlier than the treatise Vādavidhi. Moreover, whether Master Vasubandhu composed it or not appears as a basis for doubt in India, but in reality it is thought to have been composed by the younger brother of Asaṅga. In the Abhidharmakośa it is said, "The composer is Vasubandhu." I wonder if he composed it. The logic of the outsiders, initially the sage Pūraṇa composed a treatise without former and later lives. Afterwards, in Jambudvīpa, one called Sage World-Eye composed the Pramāṇasūtra. Its commentary, composed by one called Sage Entering-Power, is said to have developed from this, as stated in the Avalokiteśvara-vrata. The proponents of permanence are the Sāṃkhya school's treatises, which expound the twenty-five principles of reality. These are stated in the Pramāṇasūtra: "If one leads the nature of reality through the path of logic, that is the most destructive of the Sugata's teachings. Even so, the characteristics of the Tathāgata's Dharma, if they become different, are worthy of investigation."