Tibetan
་བར་འཁྱམས་པའི་རྒྱུ་ཡི་གཙོ་བོ་ནི། རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་བདེན་འཛིན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་ནས་ཕྱི་རོལ་པའི་བར་གྱི་སྙིང་ལ་ཞུགས་པའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་ངན་པ་དེ་བྱུང་། དེ་ལས་ཕུང་པོ་ལས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་དང་། དེ་ལས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་དང་། དེས་ལས་ངན་བསགས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་དགག་བྱ་ངོས་ཟིན་ནས། དེ་ཇི་ལྟར་འགོག་པའི་ཚུལ་ནི། རྒྱུ་མཚན་མ་རྙེད་པར། ཕུང་པོ་བདེན་ པར་མ་གྲུབ་སྙམ་དུ་བཟུང་བས་མི་ཆོག་གི །དེ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ཚད་མས་རྙེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་དག་ཅིག་དགོས་ཤིང་། །དེ་ཡང་རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པར། །། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་འབྱུང་བ་ཡི། །ལྟ་བ་མི་ཟད་མ་རུང་འབྱུང་། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྩོད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། དེ་མེད་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ན། །ལྟ་བ་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འབྱངས། །གང་གིས་དེ་ཤེས་འགྱུར་སྙམ་ན། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་ཏེ། །བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་མ་སྐྱེས་བར། །དེ་ཉིད་མཁྱེན་པ་མཆོག་གིས་གསུངས། །ཞེས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིག་པ་ཉིད་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གསུངས་ཏེ། སྣང་བས་བཏགས་པའི་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཀུན་བདེན་པར་གྲུབ་ན། རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ལའང་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཐོག་མ་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་དགོས་པ་ལ། འདི་དག་རེ་རེ་ནས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བས་ཐོག་མ་སེམས་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་པ་ནི། དེ་ལྟར་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབས་རྗེས་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཟློག་ན། །རང་བཞིན་དུ་ནི་རབ་འགྲུབ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་རིག་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན། བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་དགག་དགོས་ཏེ། གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུ
Chinese
在轮回中漂泊的主要原因，就是执着于五蕴为真实的实执，这五蕴已经变成了常断二见恶见的处所。依靠这个实执，产生了从自宗实事师到外道之间深入内心的常断二见恶见。由此产生了执着蕴为我的坏聚见，由此产生贪等烦恼，由此积累恶业，所以在轮回中漂泊。如《宝鬘论》中所说：只要有对蕴的执着，就有对它的我执。只要有我执，就有业，从业又产生了生。因此，在确定了所破之后，如何遮破的方法是：如果没有找到理由，认为蕴没有真实成立是不行的。需要一个清净的能立，通过胜义谛的理智量来找到它没有真实成立的能立。此外，《六十正理论》中说：如果承认有事物，就会产生贪嗔，产生无尽的恶见，由此产生争论。这是所有见解的根源，没有它就不会产生烦恼。因此，如果完全了解它，见解和烦恼就会完全消失。如果有人想知道如何了解它，那就是通过看到依赖而生起的事物。世尊说，了解依赖而生起的事物是不生的，这就是最殊胜的智慧。因此，缘起的理智被认为是所有理智之王。如果显现上安立的蕴等诸法都是真实成立的，那么就必须是不依赖任何因缘，从一开始就成立的。但是，这些法每一个都被看作是从因缘聚合而产生的，所以一开始就是被心识错乱的习气所迷惑的错觉，实际上在胜义谛中，没有丝毫自性成立的空性。遣除一切见解的基础是：像这样确定了无实之后，一切所缘法都是无实的，这也是不必要的。如《辩破论》中所说：如果遣除了自性，就会完全成立自性。因为会被这种理智所损害。因此，必须遮破执着无实的境的意识，不要成为具有二取显现的意识的行境。
English
The main cause of wandering in samsara is precisely this clinging to reality, which clings to the five aggregates of one's own continuum as true, which has become the place of the evil views of permanence and annihilation. Relying on this clinging to reality, the evil views of permanence and annihilation that penetrate the heart arise from the Realists of our own school to the outsiders. From this arises the view of the perishable aggregate, which clings to the aggregates as self, and from this arise afflictions such as attachment, and by this one accumulates evil deeds, and thus wanders in samsara. As it is said in the Precious Garland: As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self in them. If there is clinging to self, there is also karma, and from that also there is birth. Thus, having identified what is to be refuted, the way to prevent it is: Without finding a reason, it is not enough to assume that the aggregates are not truly established. A pure proof is needed that can be found by the discriminating wisdom that examines the ultimate truth, to prove that it is not truly established. Moreover, in the Sixty Stanzas on Reasoning, it says: If one admits things, then attachment and hatred will arise, endless evil views will arise, and from that disputes will arise. That is the cause of all views, without it afflictions do not arise. Therefore, if one fully knows it, views and afflictions will be completely eliminated. If one wonders how one will know it, it is by seeing that things arise dependently. The Subduer said that understanding that things arise dependently is unborn is the supreme knowledge. Therefore, the intelligence of dependent arising is said to be the king of all intelligences. If all these phenomena of aggregates, etc., which are imputed by appearance, are truly established, then they must be established from the beginning without depending on any cause or condition. But since each of these is seen as arising solely from the collection of causes and conditions, it is only an illusion that is tainted from the beginning by the habitual tendencies of mental confusion, and in ultimate truth, it is emptiness in which not even a particle is established by its own nature. To reverse the basis of all views: After thus establishing that there is no truth, it is also not necessary that all objective phenomena are without truth. As it says in the Refutation of Debate: If one refutes the absence of self-nature, then self-nature will be well established. Because it is harmed by this reasoning. Therefore, it is necessary to refute the mind that has as its object the holding of no truth, and not to become the object of the mind with dualistic appearances.
Tibetan
ར་པའི་ཕྱིར། ཞི་བ་ལྷས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་བས་ན། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་རྗེས། བདེན་མེད་དོ་སྙམ་པའི་བློ་དེའང་རང་བཞིན་གྱིས་མ་དམིགས་པའི་ཚུལ་ཤེས་པ་སྟེ། ཞི་ལྷས། ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པ་ལས། །དེ་ཡང་ཕྱིས་ནས་སྤོང་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ།། ༈ །།སྤྱིར་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཙམ་དབུ་མའི་སྐབས་སུའང་བཤད་མོད། འདིར་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ངོ་འཕྲོད་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ། ཕྱི་རོལ་པའི་བདག་ཤེས་རིག་ལྟ་བུ་རྟག་བརྟན་བདེན་གྲུབ་དང་། དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་གྱི་སྟོང་པ་དང་། ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་དང་། སྟོང་པ་ཐལ་བྱུང་དང་། ཆད་སྟོང་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པར་གཟོད་མ་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྙོག་མ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་བསམ་བརྗོད་འདས་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ལྟ་བ་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་མ་རིག་པའི་དུག་ཐོན། ལྟ་བ་དེ་ བསྒོམ་པའི་ཉམས་མྱོང་དང་འབྲེལ་བས་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆགས་རྩོལ་བའི་དུག་ཐོན། །ཉམས་མྱོང་དེ་ཡང་ལྟ་བ་ལྷག་མཐོང་གིས་ཟིན་པས་ཉམས་སྐྱོན་ཅན་གྱི་དུག་ཐོན། དུག་གསུམ་གྱིས་མ་སྦགས་པའི་ལྟ་བ་འདི་ཉམས་ལེན་གྱི་སྙིང་པོར་བཟུང་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ། གཉིས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་དང་བསྲེ་བ། གསུམ་པ་ནི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་ཚུལ་ལོ།། ༈ །།རྩ་བའི་འགྲོས་ཐིམ་སོགས་གསུངས་པ། རྩ། ཡི་གེ །བདུད་རྩི། རླུང་རྣམས་སེམས་ཉིད་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ལྡོག་ཆ་ལས་མ་འདས་པས། དེ་དང་དེར་སྣང་བའི་རིགས་པ་གློ་བུར་པའི་འགྲོས་རྣམས་ཕྲ་བ་གཉུས་མའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐིམ་པས་སྐུ་བཞིའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི། རྟེན་གནས་གྱུར་ཀྱི་སྐུ་བཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་འགྲོས་ཞེས་པ་གློ་བུར་བའི་དྲི་མ་ལ་དགོངས་སོ།། ༈ །།ཐོག་མར་ལྟ་བ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ནས། ཉམས་མྱོང་ཅི་རིགས་པ་ཤར་བ་ན་བསྐྱེད་རིམ་སོགས་ལ་འཇུག་པས་བསྐྱེད་རིམ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་སོགས་འགྱུར་ཏེ། ལུགས་ལ་འགྱུར་རྩིས་ཐེབས་པས་དངོས་པོ་གང་བཅོས་ཀྱང་གསེར་དུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ།། ༈ །།སྤྱིར་ལྟ་བ་དང་། རྟོག་པ་ཙམ་ལ་ལྟ་བར་བཞག་པ་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཐོས་བསམ་གྱིས་བསྡུས་པ་དང་། ཉམས་མྱོང་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ལ་ལྟ་བར་བཞག་པ་བུམ་དབང
Chinese
因此，寂天菩萨说：“胜义非是心识之行境，心识乃是世俗谛。”因此，从缘起的理证成立一切法无自性之后，要知道连认为“无自性”的心识，其自性也是不可得的。如寂天菩萨说：“串习一切皆无有，彼亦由是渐断除。” 总的来说，虽然在（中观）应成派的场合也讲了轮涅无别，但这里不是仅仅认识到心之法性——分别念是明空双运，而是要认识到心之法性本自光明，不是像外道所说的神我识那样的常恒实有，也不是仅仅破除对境的断灭空，也不是偏颇的空性，也不是空性太过，也不是断灭空等等，而是要体验从原始以来就远离能取所取的垢染的智慧，并且了知它是超离思议言说的。也就是说，在见解上，通过闻思断除了增益，从而解脱了无明的毒害；这个见解与修行的体验相结合，从而解脱了分别念持续不断的勤作的毒害；这个体验又被见解——胜观所摄持，从而解脱了具有过患的毒害。这个没有被三种毒害所染污的见解，必须作为修行的核心来把握。第一是，通过闻思断除增益；第二是，与止观的体验相结合；第三是，止观双运的方式。 关于“脉之运行融入”等所说，脉、（藏文：ཡི་གེ，梵文天城体：अक्षर，梵文罗马拟音：akṣara，汉语字面意思：字）、甘露、风等，没有超出心性光明空性的反体，因此，在那上面显现的道理，那些刹那生灭的运行，融入到微细本具的智慧中，从而转变成四身的体性，这被称为“依处转变的四身”。总之，“运行”指的是刹那生灭的垢染。 首先，在见解上，通过闻思断除了对轮涅无别的增益，当生起任何体验时，就进入生起次第等修法，从而使生起次第等转变为轮涅无别等等。就像在规律上加上了转变的计算，无论改造什么事物，都会显现为黄金一样。 总的来说，仅仅把见解和分别念作为见解，这是属于因位的见解，被闻思所摄持；把体验和禅定作为见解，这是瓶灌顶。
English
Therefore, Shantideva said, "Ultimate reality is not the object of mental consciousness; mental consciousness is considered to be conventional truth." Therefore, after establishing that all phenomena are without inherent existence through the reasoning of dependent origination, one should understand that even the mind that thinks, "It is without inherent existence," is also naturally unfindable. As Shantideva said, "Through familiarity with the thought that nothing exists, that thought too will later be abandoned." Generally speaking, although the inseparability of samsara and nirvana is also discussed in the context of the Madhyamaka school, here it is not merely recognizing that the nature of the mind—conceptual thought—is the union of clarity and emptiness, but rather recognizing that the nature of the mind is naturally luminous. It is not like the self-consciousness of the outsiders, which is permanent, stable, and truly existent, nor is it merely the emptiness of cutting off objects of negation, nor is it a partial emptiness, nor is it an excessive emptiness, nor is it nihilistic emptiness, etc. Rather, it is experiencing the wisdom that is free from the defilements of grasping and being grasped from the very beginning, and knowing that it transcends thought and expression. That is, in terms of view, the poison of ignorance is eliminated by cutting off superimpositions through hearing and thinking; this view is combined with the experience of meditation, thereby eliminating the poison of continuous effort of conceptual thought; this experience is then held by the view—vipashyana, thereby eliminating the poison of defects in experience. This view, which is not contaminated by the three poisons, must be grasped as the essence of practice. The first is to cut off superimpositions through hearing and thinking; the second is to combine it with the experience of shamatha; the third is the way of the union of shamatha and vipashyana. Regarding what is said about "the movement of the channels dissolving," the channels, letters（藏文：ཡི་གེ，梵文天城体：अक्षर，梵文罗马拟音：akṣara，汉语字面意思：字）, nectar, and winds are not beyond the reverse side of the clarity and emptiness of mind-essence. Therefore, the reasoning that appears on them, those momentary movements, dissolve into the subtle, innate wisdom, thereby transforming into the nature of the four kayas. This is called the "four kayas of the transformed basis." In short, "movement" refers to the momentary defilements. First, in terms of view, superimpositions on the inseparability of samsara and nirvana are cut off through hearing and thinking. When any kind of experience arises, one enters into the practice of generation stage, etc., thereby transforming the generation stage, etc., into the inseparability of samsara and nirvana, etc. It is like adding the calculation of transformation to a rule, so that whatever object is transformed appears as gold. In general, merely taking view and conceptual thought as view is the view of the causal stage, which is gathered by hearing and thinking; taking experience and samadhi as view is the vase empowerment.