Tibetan
ཞིང་། དེའང་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཤར་བ་ཡིན་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གནད་གཅིག་ཏུ་གོ་བར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེའང་མངོན་པའི་གཞུང་ནས་བཤད་པ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། དེ་ནི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟེང་ནས་འཇོག་པས་རྒྱུན་འཆད་པ་སྲིད་ལ། འདིར་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ལང་གཤེགས་ལས་འཆད་ལྟར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞིང་། དེས་ན་མངོན་པ་ནས་ཟག་བཅས་ཀྱི་སྟེང་ནས་འཇོག་པ་ཁོ་ནར་བསམས་ནས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཟག་མེད་དུ་སྨྲ་བ་འགལ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་གནད་འདི་མ་རྟོགས་པའོ།། ༈ །།བྱང་བ་མཆོད་གནས་པའི་དྲིས་ལན་ལས། རིག་གཏེར་དུ་རང་རྒྱལ་སློབ་པ་མེད་པར་བཤད་པ་དང་། དགོངས་གསལ་དུ་དེའི་ལམ་ལྔ་བཤད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། སྔ་མ་འདུལ་མཛོད་ ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ། རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་ཅན་ཞིག་གིས་དྲོད་ནས་བཟུང་ནས་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་བར་སྟན་ཐོག་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཚེ། ལམ་སྔ་མ་སྐྱེས་ནས། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པའི་བར་ལ། སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་ལམ་པ་རྣམས་དོན་གྱིས་ཐོབ་ཀྱང་། ལམ་འཇུག་པ་མྱུར་བས་དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་མ་གསུངས་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པས་རང་རྒྱལ་སློབ་པའི་རྣམ་གཞག་མི་བྱེད་དོ། ཕྱི་མ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་ཞིག་གིས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་དེའི་ཐ་སྙད་གཞག་པ་ཡིན་པས་མི་འགལ་ལོ།། ༈ །།གླེགས་བམ་ལས་མངོན་རྟོགས་ཚུལ་བཅོ་ལྔ་གསུངས་པ་ནི། ཟླ་ཟེར་ལས་དག་ལྡན་དུ། མན་ངག་ལུགས་ཀྱི་མངོན་རྟོགས་ཚུལ་བཅུ་བཞི་དང་། མ་སྦས་པ་མི་ཐུབ་ཟླ་བའི་ལུགས་ཀྱི་འཁྲུགས་ཅན་ཏེ་བཅོ་ལྔའམ། ཡང་བདག་མེད་མའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ཚུལ་བཅོ་ལྔར་བགྲངས་པའང་འཐད་ལ། རང་ལུགས་དག་ལྡན་ལས་གསུངས་པའི་མན་ངག་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་བཅུ་གསུམ་ལ། རྟོགས་པ་དམན་པས་སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཕྱི་དཀྱིལ་རྐྱང་པ་བསྒོམ་པ་དང་། རྟོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་དེ་ཉིད་ལུས་དཀྱིལ་དང་མ་འབྲེལ་བར་བསྒོམ་དུ་མི་རུང་བས་བཅོ་ལྔའོ། །སྙམ་མོ། །དེའི་ཕྱིར་གླེགས་བམ་ལས། དེའང་ཞིབ་པར་དབྱེ་ན་བཅོ་ལྔར་སྣང་མོད། ཅེས་པས་གསལ་ལོ།། ༈ །།སྦས་པའི་རྩ་ལྔའི་བཤད་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ལོ་ཙཱ་བ་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱི་དྲིས་ལན་དུ་ཡོད། ཞིབ་པར་བརྗོད་དུ་མི་བཏུབ་བོ། །ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆ་ནས་ལྟ་བར་བཞག་པའི་ཚེ་མདོ་སྔགས་གཉིས་མཉམ་ལ། དེ་རྟོགས་བྱེད
Chinese
如是。因為自性離戲的體性就那樣顯現，所以一切都要理解為一個要點。然而，阿賴耶識也不像經部所說的那樣承認，因為那是從業的體性上安立的，所以有可能斷滅。這裡不可能斷滅，如果那樣認為，就與《楞伽經》中所說的相違。因此，認為經部只是從有漏的角度安立，說阿賴耶識無漏是相違的，這是沒有領悟到這個要點。 ༈ །།在降巴卻內（Byang ba mchod gnas pa）的答問中說，在《理藏》（Rig gter）中說沒有自證的學道，而在《句義明鏡》（dgongs gsal）中說它的五道是相違的，這並不相違。前者是 অনুসরণ《律藏》（'dul mdzod）的說法，如果一個自證種性的人，從暖位開始，到知曉窮盡和不生之間，在一個座墊上現證，前道生起，後道未生之間，加行道、見道、修道等實際上已經獲得，但因為入道迅速，所以沒有說那樣的詞語，而且在沒有現證自證之前，不使用自證的詞語，所以不作自證學道的安立。後者是指一個自證種性的人，在沒有獲得菩提的階段，為了獲得它而修道，對此安立了它的詞語，所以不相違。 ༈ །།《書函》（Glegs bam）中說了十五種現觀的方式，在《月光》（zla zer）的清淨具足（dag ldan）中，有密訣派的十四種現觀方式，以及未隱藏的無能勝月派（ma sbas pa mi thub zla ba）的混亂者，即十五種。或者，將無我母（bdag med ma）的現觀計算為十五種方式也是合理的。自宗清淨具足中所說的密訣派的十三種方式中，因為證悟低下，所以觀修剎那生起的外壇城單獨一個，而證悟極其殊勝者，不能將其與身壇城無關聯地觀修，所以是十五種。我這樣認為。因此，《書函》中說： 如果詳細區分，似乎有十五種。這就清楚了。 ༈ །།關於隱藏的五根本的解說，在金剛持對譯師金剛吉祥（rdo rje dpal）的答問中。詳細地說是不行的。如果從遠離戲論的角度來安立見，則顯宗和密宗是相同的，能證悟它
English
As such. Because the nature of self-nature free from elaboration appears in that way, everything should be understood as a single key point. However, the alaya-vijñana is not accepted as explained in the scriptures of Abhidharma, because it is established from the characteristic of karma, so there is a possibility of cessation. Here, cessation is impossible. If it is thought that way, it contradicts what is explained in the Lankavatara Sutra. Therefore, thinking that Abhidharma only establishes it from the perspective of contaminated things, saying that it is contradictory to speak of the alaya-vijñana as uncontaminated is not understanding this key point. ༈ །།In the questions and answers of Jangwa Chöne (Byang ba mchod gnas pa), it is said that in the Rigter (Rig gter) it is said that there is no self-realized learning path, and in the Gongsal (dgongs gsal) it is said that its five paths are contradictory, but they are not contradictory. The former follows the Duldzö ('dul mdzod). If a person of self-realized lineage, from the heat stage to knowing exhaustion and non-arising, realizes it on a single cushion, the former path arises, and between the latter path not arising, the paths of application, seeing, and meditation are actually obtained, but because the entry into the path is rapid, such terms are not spoken, and before self-realization is realized, the term self-realization is not used, so the establishment of self-realized learning path is not made. The latter refers to a person of self-realized lineage who cultivates the path to obtain it in the stage before obtaining enlightenment, and the term is established for this, so it is not contradictory. ༈ །།The Glegbam (Glegs bam) says that there are fifteen ways of manifestation. In the Dagden (dag ldan) of the Moonlight (zla zer), there are fourteen ways of manifestation of the Mantra school, and the confused one of the Unhidden Invincible Moon school (ma sbas pa mi thub zla ba), that is, fifteen. Alternatively, it is also reasonable to count the manifestation of the Selfless Mother (bdag med ma) as fifteen ways. Among the thirteen ways of the Mantra school mentioned in the self-sect's Dagden, because the realization is low, the outer mandala is cultivated alone, arising in an instant, while those with extremely superior realization cannot cultivate it without being related to the body mandala, so there are fifteen. I think so. Therefore, the Glegbam says: If you divide it in detail, it seems that there are fifteen. This is clear. ༈ །།The explanation of the five hidden roots is in the Vajradhara's answer to the translator Dorje Pal (rdo rje dpal). It is not possible to say it in detail. If the view is established from the perspective of freedom from elaboration, then Sutra and Tantra are the same, and it can realize it.
Tibetan
་པའི་བློ་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ལ་ལྟ་བར་བཞག་པའི་ཚེ་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། དབང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྟ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་ཚུལ། ཕར་ཕྱིན་གྱི་མཐོང་ལམ་ལ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ་དབང་གོང་མའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་མ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འདུ་འཕྲོད་ལས་བདེ་ཆེན་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་ཞིང་། མཐོང་ལམ་རྐྱང་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡོད་ཀྱང་ཁྱད་ཆོས་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། ༈ །།སྤྱིར་སྨོན་སེམས་གཏོང་བ་ལ་རྩ་ལྟུང་དུ་འཇོག་ཀྱང་། ཀུན་སྤངས་པས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡོད།། ༈ །།གཞུང་བཤད་ལས་སློབ་ལམ་ས་བཅུ་གཉིས་དང་། མན་ངག་ལས་ཕྱེད་དང་བཅུ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་མས་བཅུ་གཉིས་པའི་མཇུག་དང་། བཅུ་གསུམ་པའི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ལ་དེ་དང་དེར་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། ས་བཅུ་གསུམ་པ་ཐོབ་ཟིན་པ་ཞིག་ལ་ཕྱེད་ཚལ་དུ་བཏང་ནས་སློབ་མི་སློབ་ལ་སྦྱར་བ་གཏན་མི་སྲིད། འོ་ན་མི་སློབ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་མི་སློབ་ལམ་དུ་འདོད་པ་མི་འཐད། ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ གསུམ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞི་དང་མཇུག་གི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་སོ། །ཞེས་དང་། ས་བཅུ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ།། ༈ །།འཚོ་བྱེད་ཆོས་སྐྱོང་དཔལ་བཟང་གི་དྲིས་ལན་ལས།། ༈ །།རྡོར་སེམས་བསྒོམ་བཟླས་ཐུན་མཚམས་སུ་དགོས་པ། སྔོན་འགྲོར་སྦྱར་ན་མི་འགལ་ཏེ། སྐྱབས་འགྲོ་སེམས་བསྐྱེད་རྡོར་སེམས་བསྒོམ། གསུམ་ནི་སྤྱི་ཡི་སྔོན་འགྲོ་ཡིན། ཅེས་གསུངས་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཉམས་ལེན་ཐུན་གཅིག་ལའང་སྡོམ་གསུམ་གྱི་ཉེས་ལྟུང་སོར་ཆུད་པའི་ཉམས་ལེན་རེ་སྔོན་དུ་སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་ཕྱག་ལེན། ཀྱེ་རྡོར་ལ་བླ་མ་གོང་མས་མ་བཤད་ཀྱང་། ཕྱི་མ་སྐྱེརྣམས་ཀྱིས་དུས་དང་བསྟུན་ནས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡན་ལག་གོ། ༈ །།ཤཱ་ནྱ་ཏཱའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱངས་པའི་སྟོང་པ་དེའི་ངང་ལས་སྣང་བའི་ལྡོག་ཆ་ལྷར་བསྒོམ་པ་ཡིན་གྱི། འབྲི་གུང་པ་ལྟར་ལྷ་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཞིག་བསྒོམ་པའམ། རྙིང་མ་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ལྷ་རུ་ལྟ་བ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཇམ་དབྱངས་བླ་མའི་དགག་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་། དང་པོ་མི་འཐད་དེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྲོས་ཀུན་བྲལ་ཞིང་། ཡོད་མེད་སོགས་གང་དུའང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་གཟིགས་པས་གང་དུའང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། སོ་སྐྱེའི་བློས་རྗེས་དཔག་གིས་འཆད་པའི་སྐབས་སུའང་ ཡོད་མེད་ལས་
Chinese
在将具有智慧的对境的智慧置于观察时，存在着极大的差异。因为，胜乐金刚灌顶的智慧的见解的离戏的证悟方式，甚至在波罗蜜多的见道中也没有。作为标志成立，即相续中生起真正的上部灌顶的智慧，是从内在的缘起聚合中产生大乐的形象。虽然仅仅在见道中能现量见到法性，但是没有那些特点。通常，即使舍弃愿心也会成为根本堕罪。即使是完全舍弃的人也会变成那样。经论讲说中，学道有十二地，而诀窍中说是十三地半，这是因为后者将第十二地的结尾和第十三地的加行阶段安立为那个地，仅此而已。绝对不可能将已经获得十三地的人放在半山腰，然后让他学或不学。那么，将无学道的加行认为是无学道是不合理的。如果这样认为，那也没有相违，因为，其中的最初三个发心，是从加行、正行和结尾的角度被归摄于佛地。就像在十地中宣说为佛地一样。持命护法吉祥的答复中说：金刚萨埵的观修念诵需要在座间进行。如果放在前行中也没有相违，因为皈依、发心、金刚萨埵观修这三者是共同的前行。这样说，即使在一座证悟的修法中，也要首先修持恢复三律仪的过失的修法，这是共同的前行仪轨。虽然胜乐金刚的上师没有讲说，但是后来的智者们根据时代而阐明，因此是圆满的支分。以空性咒语净化的空性中，观修显现的反体为本尊，而不是像直贡巴那样观修本尊完全存在，也不是像宁玛派那样将世俗视为本尊，因为那些是宗喀巴大师所遮破的。也就是，首先是不合理的，因为，真如是远离一切戏论的，圣者们没有见到存在与不存在等任何事物，因此没有任何需要观修的。即使在凡夫以分别念进行推测的讲述中，也超离了存在与不存在。
English
When placing the wisdom that has the object of wisdom to observe, there is a very big difference. Because the way of realizing the non-duality of the view of the wisdom of the empowerment, even in the path of seeing of the Paramita, it is not there. As a sign of establishment, that is, the true wisdom of the upper empowerment that arises in the continuum, arises in the form of great bliss from the inner interdependence aggregation. Although it is possible to directly see the Dharma nature only in the path of seeing, it does not have those characteristics. In general, even giving up the aspiration mind will become a root downfall. Even a completely abandoned person will become like that. In the explanation of the scriptures, there are twelve grounds of the path of learning, and in the key instructions, it is said to be thirteen and a half grounds, because the latter establishes the end of the twelfth ground and the stage of the practice of the thirteenth ground as that ground, that's all. It is absolutely impossible to put a person who has already obtained the thirteenth ground in the middle of the mountain and then let him learn or not learn. So, it is unreasonable to regard the practice of the path of no learning as the path of no learning. If you think so, there is no contradiction, because the first three aspirations among them are summarized in the Buddha ground from the perspective of practice, main practice, and conclusion. Just like it is explained as the Buddha ground in the tenth ground. In the answer of the life-sustaining Dharma protector Pal Zang, it is said that the Vajrasattva meditation recitation needs to be done in the session. If it is placed in the preliminary practice, there is no contradiction, because refuge, aspiration, and Vajrasattva meditation are the common preliminary practices. In this way, even in one session of the practice of realization, one must first practice the practice of restoring the faults of the three vows, which is the common preliminary practice ritual. Although the upper masters of Hevajra did not explain it, the later wise men clarified it according to the times, so it is a complete limb. In the emptiness purified by the mantra of emptiness, meditate on the reflection of appearance as the deity, not like the Drigungpa meditating on the deity completely existing, nor like the Nyingmapa viewing the conventional as the deity, because those are what Je Tsongkhapa refuted. That is, first of all, it is unreasonable, because Suchness is free from all elaborations, and the saints have not seen anything such as existence and non-existence, so there is nothing to meditate on. Even in the explanation of speculation by ordinary people, it transcends existence and non-existence.