Tibetan
དོན་འབའ་ཞིག་མཛད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤངས་པས་རང་དོན་བྱ་མི་དགོས། ས་དགུ་པ་དང་བཅུ་པ་མི་སློབ་ལམ་ཡིན་ཏེ། སློབ་ལམ་གྱིས་གནས་སྐབས་སྤངས་པ་ལ་བཤད་དོ། །ཡུམ་ལས། རྟོག་པ་དང་བཅས་ཟླ ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ། རྟོག་པ་མེད་ལ་སྤྱོད་པ་ཙམ་དང་བཅས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ། རྟོག་པ་ཡང་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་མེད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ། དགའ་བ་སྡུད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །ཞེས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟག་མེད་སྤེལ་ཞིང་རིམ་པ་ལྔར་བསྒོམས་ན་མི་ཆེ་བ་སོགས་གཙང་གནས་ལྔར་སྐྱེའོ། །དེ་ཡང་། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་བཞི་པ་སྤེལ་བ་ཆུང་ངུ་། དང་པོ་དང་གཉིས་པ་བསྡམས་པ་ལས་བཞི་པ་སྤེལ་བ་འབྲིང་། དང་པོ་དང་གཉིས་པ་གསུམ་པ། དེ་དང་གསུམ་པ་བཞི་པ་སྤེལ་བ་ཆེན་པོ། ་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་ནང་ཚན་རེ་རེ་ཞིང་བཞི་པ་དང་སྤེལ་བ་ཆེན་པོ། དེ་དག་ཐོད་རྒལ་དུ་བསྒོམས་པས་མཆོག་ཏུ་ཆེན་པོའོ། །ཐོད་རྒལ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པོའི་ལམ་དོར་བས་ན་འཕྱོངས་པའི་བར་དུ་སྒོམ་པ་སྟེ། མས་ཡར་རིམ་དང་། རིམ་མིན་དུ་གཅིག་ནས་གསུམ་གྱི་བར་ནས། ཡས་མར་སོང་བའི་བར་དུ་བཞིས་བསྒོམ་པའོ། །གོ་མྱོང་གཉིས་པོ་གང་ཡིན་ཀྱང་སོ་སྐྱེའི་སྒོམ་པའི་བསམ་གཏན་ཡིན་པ་ལ། རིམ་གྱིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལྟ་ཚུལ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོ་མན་ཆད་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི། སྙོམས་འཇུག་དགུ་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པའི་ལྷག་མཐོང་ཉིད་དོ། །བསམ་གཟུགས་འགོག་བཅས་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ཡི་ཏིང་འཛིན་སྐྱེ་ལུགས་ནི། མཉམ་པར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་བཅས་ཤིང་གང་དུའང་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པའི་གསལ་སྟོང་དེ་ལ་དྲན་རྩིས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བས་དངོས་གཞི་མི་རྟོག་པར་སྐྱེ་ཞིང་། ཐུན་མཚམས་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་འཛིན་ཡིན་ནོ། །དེའི་དྭངས་ཆ་ལས་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་ཅུང་ཟད་འཆར་རོ། །ཡང་སྔ་མ་དེའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་ཉེར་བསྡོགས་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང་བཅས་པ་ནི་སྦྱོར་བ། དེའང་གསལ་སྟོང་དུ་ཤེས་པའི་དྲན་རྟོག་ཕྲ་མོའང་མེད་ཀྱང་ཉམས་མྱོང་གི་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་གསལ་སྟོང་སྐྱེས་པ་ནི་དངོས་གཞི་སྟེ། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཏིང་འཛིན་ནོ། །ཡང་དེའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ལས་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་སྟོང་
Chinese
唯作利他事， 断除烦恼及其种子，无需为自己做事。第九地和第十地是非学道，学道是指暂时断除。出自《母经》：有寻有伺者为初禅，无寻唯伺者为二禅，无寻亦无伺之作意为三禅，摄乐作意为四禅。如是。于四禅，以圣者之智慧增益无漏，次第修习五次，则生于无小等五净居天。即，初禅与四禅相合为小，初禅与二禅相合，由彼增益四禅为中，初禅与二禅三禅，彼与三禅四禅相合为大，四禅内部各自与四禅相合为大，彼等超越次第修习则为极甚大。超越次第是指舍弃四禅之道，故于穷尽之间修习，下以上升次第，非次第则从一至三之间，上向下行之间以四修习。无论二者中何者，皆是凡夫所修之禅定。 若依次第而言，则从心之住法见解开始，直至大一境性以下。圣者之无分别智慧，乃是了知九种等持无自性之胜观。有色无色灭尽定等九种等持之生起方式为：以能入定之智慧，于任何处皆不分别而安住之明空，以具足忆念算数观察之加行，则生起真实之无分别，间断之时则具足寻伺，乃是初禅之等持。从彼之清净分中，眼等与现量稍微显现。又，先前彼之心之真实稳固之近取，无寻唯伺乃是加行。彼亦于明空中了知，纵然无有细微之忆念分别，然生起具足经验执持之明空乃是真实，即二禅之等持。又，彼之心之真实稳固之近取，从寻伺二者皆无之空
English
Only do things for the benefit of others, Having abandoned afflictions and their seeds, there is no need to do things for oneself. The ninth and tenth bhumis are the paths of no more learning, the path of learning refers to temporary abandonment. From the Mother Sutra: "With investigation and analysis is the first dhyana, without investigation but only analysis is the second dhyana, without investigation and without analysis, the mental activity is the third dhyana, gathering joy, the mental activity is the fourth dhyana." Thus it is. In the fourth dhyana, the noble wisdom increases the uncontaminated, and if practiced five times in succession, one will be born in the five pure abodes such as not great. That is, the combination of the first and fourth dhyanas is small, the combination of the first and second dhyanas, and the increase of the fourth dhyana is medium, the first and second and third dhyanas, and the combination of the third and fourth dhyanas is large, each of the four dhyanas internally combined with the fourth dhyana is large, and if these are practiced in a transcendent order, they are extremely large. Transcendent order means abandoning the path of the four dhyanas, so practice until exhaustion, with the lower ascending order, and non-order from one to three, with the upper descending order practiced with four. Whichever of the two, they are all meditative dhyanas practiced by ordinary beings. If according to the gradual, then from the view of the abiding of the mind, up to and including great one-pointedness. The non-conceptual wisdom of the noble ones is the vipashyana that knows the nine samapattis to be without self-nature. The way the nine samapattis, including the form and formless and cessation, arise is: with the wisdom that enters into samadhi, the clarity and emptiness that abides without discriminating anything, with the application of mindfulness, calculation, and analysis, the actual non-discrimination arises, and the interval is with investigation and analysis, which is the samadhi of the first dhyana. From its pure part, the eye and direct perception appear slightly. Also, the near attainment of the stability of the previous mind, without investigation but only analysis, is the application. Also, knowing it in clarity and emptiness, even without subtle mindfulness and discrimination, the clarity and emptiness that arises with the holding of experience is the actual, which is the samadhi of the second dhyana. Also, the near attainment of the stability of that mind, from the emptiness without both investigation and analysis.
Tibetan
པ་ཁྱད་པར་ཉིད་སྐྱེས་པ་དངོས་གཞི། བསམ་གཏན་གསུམ་པའིའོ། །ཡང་སྔ་མའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་གཞི་བརྟན་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ལས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་དགའ་བདེ་སྔོན་ལས་ ཆེས་ལྷག་པར་སྐྱེ་བ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་སྟེ། དེ་རེ་རེ་ལའང་གོམས་ཚུལ་གྱི་རིམ་པས་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷའི་གནས་རིས་གསུམ་གསུམ་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་དེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་གནས་བཅུ་གཉིས་ཏེ་འབྲས་ཆེ་མན་ཆད་དོ། །འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་དགའ་བདེའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཞི་གནས་རྐྱང་པར་གོལ་ཞིང་གཏིང་གསལ་གྱི་མདངས་མ་རྙེད་ན་དབང་པོའི་ཡུལ་རྒྱུན་འགགས་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་མི་རྟོག་གཉིས་ཀའི་དྭངས་ཆ་འགག་སྟེ། གཟུགས་མེད་དུ་འཕེན་ལ། དེ་ཡང་གསལ་ཆ་འགག་པའི་ཤེས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་ལ་མ་དགག་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གོམས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེའི་ངང་ལ་གོམས་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ན་སེམས་ཙམ་པའི་གསལ་སྣང་མཐའ་ཡས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཀྱང་ཚོགས་དྲུག་གི་དྭངས་ཆ་མ་འགག་པར་བསྟན་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཚོར་བ་ཕྲ་མོ་དེའང་ནུབ་ནས་གང་དུའང་མི་མཐོང་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སེམས། དེ་ལྟར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་དེ་ཡང་ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་མི་སྟུག་པོར་འབྱམས་པ་ནི་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་སྲིད་རྩེའི་སེམས་སོ། །དེ་རྣམས་གང་ལ་གོམས་པ་དེའི་ངང་དུ་ཤི་ནས་དེར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པ་ནི། བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ ཤེས་བཀག་པས་འགོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་དང་རྟོག་ཚོགས་བརྒྱད་ཅུ་སོགས་གཏན་འགགས་པའི་རུམ་དུ་རིག་ཆའི་ཡོན་ཏན་བག་ལ་ཞ་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བློས་དཔྱད་ནས་བརྟགས་པས་འགོག་པ་དང་། རྟོག་བྲལ་གྱི་ངང་ལ་བཞག་པ་བརྟག་མིན་གྱི་འགོག་པའོ། །འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་མན་ཆད་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལམ་སྟེགས་ཙམ་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ལྷག་མཐོང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་ཟིན་ནས་གྲོལ་བ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སོ།། #div1 སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་བློ་གྲོས་འཕེལ་བ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་བློ་གྲོས་འཕེལ་བ་ལས། པདྨ་འདབ་བརྒྱད་སེར་པོ་དབུས་དཀར་པོར་བྱས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ལྷུང་བཟེད་དུ་ཤེས་རབ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་རྫས།
Chinese
再者，由特殊的生起之本体，是第三禅。又，从先前心之本体稳固的近分定中，比先前更加超胜地生起乐、明、无分别的喜乐，是第四禅的本体。那每一个也以串习方式的次第，作为生于色界天之三三处的因，即各自的生处十二处，直到无云天以下。如果大果天的喜乐自性仅仅偏于止观，而没有获得深邃明澈的光彩，那么根境之流就会断绝，能分别和不能分别二者的精华都会断绝，从而投生于无色界。那也是，断绝明分之识，串习如同虚空般空旷而不遮止的自性，是空无边处生处。串习它的状态，在识的面前，虽然作意心识派的无边明相，但因为没有断绝六识的精华而宣说识无边处。像那样串习，连在那心识中知晓的微细感受也消失，任何地方都见不到，是无所有的心。像那样执着于仅仅无所有的心，那心也对于存在与不存在任何处都不成立而不作意，不稠密而散漫，是有非有非的生处，即有顶的心。那些之中串习哪一个，就在那样的状态中死去，并生于那里。 灭尽是，因为遮止苦乐的感受和想，而获得灭尽定。五十大心所和八十种分别念等，在完全断绝的子宫中，智慧部分的功德已经潜伏下去。那也是，以理智分析而考察的灭尽，以及安住于离分别状态的非考察之灭尽。大果天以下的禅定，虽然仅仅显现为智慧之路的阶梯，但如果那显现被真正的胜观无分别所摄持而解脱，则是圣者们的特点。#div1 龙树论师所著的《妙吉祥金刚修法增慧》，从龙树论师所著的《妙吉祥金刚修法增慧》中，制作八瓣黄色莲花，中央为白色。其上，在钵中放置能增进智慧的物品。
English
Moreover, the actual arising of the special is the third Dhyana. Furthermore, from the preliminary stage where the substance of the previous mind is stable, the joy and happiness of bliss, clarity, and non-conceptuality arise even more exceedingly than before, which is the substance of the fourth Dhyana. Each of those, through the gradual process of familiarization, becomes the cause for being born in the three realms of the gods of the form realm, that is, the twelve abodes of individual beings, down to Anabhraka. If the nature of joy and happiness of the Great Fruit is solely inclined towards calm abiding and does not find the radiance of profound clarity, then the stream of sense objects will be cut off, and the essence of both conceptual and non-conceptual thought will be cut off, thus being propelled into the formless realm. That is, when the consciousness of the clear aspect is cut off, familiarizing oneself with the nature of emptiness like the sky, which is not negated, is the sphere of infinite space. By familiarizing oneself with that state, in the face of consciousness, although one contemplates the infinite clear appearance of the Mind-Only school, the sphere of infinite consciousness is taught without cutting off the essence of the six aggregates. By familiarizing oneself in that way, even the subtle feeling known as Mind-Only disappears, and nothing is seen anywhere, which is the mind of nothingness. In that way, the mind that grasps only nothingness, that mind also does not consider existence or non-existence to be established in any way, and is not dense but diffuse, is the sphere of neither existence nor non-existence, which is the mind of the peak of existence. Whichever of those one familiarizes oneself with, one dies in that state and is born there. Cessation is, by blocking the feelings of pleasure and pain and perception, one obtains the Samadhi of cessation. The fifty-one mental factors and the eighty types of conceptual thoughts, etc., in the womb of complete cessation, the qualities of the wisdom aspect have subsided. That is, cessation through analysis and examination by the intellect, and non-examination cessation by abiding in a state free from conceptual thought. The Dhyanas below the Great Fruit, although they only manifest as steps on the path of wisdom, if that appearance is seized by the true Vipassana non-conceptual, then liberation is the characteristic of the noble ones. #div1 The "Increasing Wisdom, a Sadhana of Manjuvajra" composed by Master Nagarjuna. From the "Increasing Wisdom, a Sadhana of Manjuvajra" composed by Master Nagarjuna, make an eight-petaled yellow lotus with a white center. On top of that, place substances that increase wisdom in a begging bowl.