Tibetan
་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཆོས་ལ་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྔོ་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་། སེམས་པས་ལས་བསགས་པ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཚོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་སུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་ 1-7-143b རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག ། ༈ དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ། གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། །སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། ། ༈ སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྒྱུ་མིན་སོགས་བཞི་དང་། འགོག་པ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་དང་། ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མ་རིག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པས་བདེ་སྡུག་ལ་བླང་དོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པ། གཉིས་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པ་སྤངས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལུས་ཏེ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཉོན་མོངས་ 1-7-144a པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ལམ་བདེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཇིག་ལྟས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། རྐྱེན་སྲེད་པ་ཡིན་པས་གཞུང་གི་སྐབས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་བ
Chinese
仅仅是法，并且经验、忆念等可以用理智分析，这必须归于法。例如，眼识对青色的认知体验，被随后的忆念意识忆起；心造作的业，被随后的感受所享受等等，都应如此理解。因此，由于补特伽罗没有经验和忆念，所以不存在某人体验而他人忆念的情况。而法的经验和忆念是不同的，因为它们是因果关系。这是他们的观点。中观应成派则认为，在世俗谛中，经验和忆念既可以归于法，也可以归于补特伽罗，但经验和忆念并非他体，因为如果是因果关系，则必定不是他体。这些对于中观和量论的宗义非常重要，希望有智慧的人牢记在心。 因此，下面讲述对治真实见。 第三部分是讲述对治真实见，分为两部分：讲述断除贪欲的对治；没有贪欲，也就不存在轮回。 讲述断除贪欲的对治。 第一部分是：通过如理作意修习十六行相（无常、苦、空、无我、不净、无乐、无常、无我、寂静、远离、灭尽、妙、离系、清净、无垢），这种真实见能够断除贪欲以及随之而来的悭吝、嫉妒等一切烦恼。因为所缘境四圣谛本身，与常等十六种颠倒之相相违背，所以能够如实证悟并修习无常等十六行相。这是普遍规律。因为对于所缘境四圣谛中的苦谛，会执著稳固的常、乐、我、我所等；对于集谛，会执著非因等四种颠倒；对于灭谛，会执著非灭等四种颠倒；对于道谛，会执著非道等四种颠倒。因此，由于无明对这十六种非真实的行相妄加执著，由此产生的贪欲会对乐和苦产生取舍。 没有贪欲，也就不存在轮回。 第二部分是：如果修行者断除了由我执产生的贪欲，即使业和身体仍然存在，也不会再受生，因为导致轮回的三种主要因素——业、烦恼和身体中，最主要的烦恼已经不存在。例如，如果没有种子，就不会有苗芽产生。这里，道谛的论典都在论证证悟空性的道是轮回的对治。轮回痛苦的根源是包含于坏聚见中的无明，以及作为助缘的贪欲，因此本论的重点也在于对治这些。
English
It is merely a dharma, and experiences, memories, etc., can be analyzed by reason, which must be attributed to dharma. For example, the cognitive experience of the eye consciousness perceiving blue is remembered by the subsequent memory consciousness; the karma accumulated by the mind is enjoyed by the subsequent feeling, and so on. Therefore, since individuals do not have experiences and memories, there is no situation where one person experiences and another remembers. However, the experiences and memories of dharmas are different because they are causal relationships. This is their view. The Prasangika Madhyamaka school believes that in conventional truth, experiences and memories can be attributed to both dharmas and individuals, but experiences and memories are not other, because if they are causal relationships, they must not be other. These are very important for the tenets of Madhyamaka and Pramana, and it is hoped that wise people will keep them in mind. Therefore, the antidote to the correct view is taught below. The third part is teaching the antidote to the correct view, which is divided into two parts: teaching the antidote to eliminate craving; without craving, there is no samsara. Teaching the antidote to eliminate craving. The first part is: By contemplating the sixteen aspects such as impermanence (無常), suffering (苦), emptiness (空), and selflessness (無我) with proper attention, this correct view can eliminate all craving and the accompanying miserliness, jealousy, and all afflictions. Because the object of focus, the Four Noble Truths themselves, contradicts the sixteen inverted aspects such as permanence, it can truly realize and cultivate the sixteen aspects such as impermanence. This is a general rule. Because for the object of focus, the Truth of Suffering among the Four Noble Truths, one clings to the stable permanence, pleasure, self, self's, etc.; for the Truth of Origin, one clings to the four inversions such as non-cause; for the Truth of Cessation, one clings to the four inversions such as non-cessation; for the Truth of the Path, one clings to the four inversions such as non-path. Therefore, because ignorance falsely imputes these sixteen non-real aspects, the craving arising from this ignorance leads to acceptance and rejection of pleasure and pain. Without craving, there is no samsara. The second part is: If a practitioner abandons the craving arising from self-grasping, even if karma and the body still exist, they will no longer be able to take rebirth, because among the three main factors leading to samsara—karma, afflictions, and body—the most important affliction no longer exists. For example, if there is no seed, there will be no sprout. Here, the treatises on the Truth of the Path are all arguing that the path of realizing emptiness is the antidote to samsara. The root of the suffering of samsara is ignorance, which is contained in the view of the aggregates, and craving as a contributing factor, so the focus of this treatise is also on counteracting these. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་ཞེས་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་འཁོར་བ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དང་། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། གསུམ་པ་ནི། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ཞེས་སོགས་སོ། །ལམ་གཞན་བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བས་བདག་ལྟ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེས་ན་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ཞེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོགས་མེད་པའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ། །གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པའི་སྐབས་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་སྲེད་པ་ 1-7-144b སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པས་འབྲས་བུ་ལོག་སྲེད་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི། ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །ཞེས་སོགས་སོ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་སྤང་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྒྲུབ་པ་སྐབས་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྐབས་སུ་བབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་བོད་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་དག །བདག་མེད་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བའི་ཚུལ། །དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤོང་། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྒྲུབ། །བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་དུ་མི་རུང་བ་དང་བཞི་ལས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་གསུམ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ 1-7-145a དུ་བསྒོམས་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ
Chinese
在修行的两种情况下，第一种是：如前所述，通过‘已说之道’表明，证悟无我具有舍弃轮回的能力。由此，从客体的角度进入实相，以及与我见和我执相违，以及我见是轮回的根本这三个方面来论证。第一方面是：‘意识执取境之法’等等。第二方面是：‘空性见与彼相违故’等等。第三方面是：‘何者见有我，则彼’等等。如果知道其他道具有我执的过患，以及观修根等为痛苦，以及了知根与我不同，以及对痛苦生起厌离心，这些都与我见和我执不相违，因此不能舍弃我见，所以不能成为轮回的对治。也就是说：‘若执著有过患’等等。所有这些的意义总结为：‘是故欲解脱，无碍者’等等的一个偈颂。 第二种是：如在能显和集起的情况中，将贪爱确立为必定产生痛苦的因。同样，如果不舍弃贪爱，就不能舍弃轮回的痛苦。经中所说的仪轨对破除我执没有帮助，因此不能舍弃作为结果的贪爱。也就是说：‘经是如是之实事’等等。证悟无我的道，通过舍弃作为原因的我执，能够舍弃作为结果的贪爱及其随行。也就是说：‘依于四谛’等等。所有这些的意义总结为：‘业与身等住立时’等等的一个偈颂。没有与烦恼的对治分开的舍弃业和身的对治。也就是说：‘业与身等非舍弃’等等。像这样，将自宗的解脱道作为主要论点，并阻止他宗的解脱道在适当的时候出现。如果不关注这一点而做藏文注释是不行的。 通过修习无我而解脱的方式，以及破除他人的争论，以及将空性证悟确立为道，以及不舍弃我执的对治不能成为道这四个方面。在最后一个方面，有不执著为我所有，以及仅仅是经中所说的仪轨，以及业和身耗尽的方法不能成为对治这三个方面。其他宗派建立了自宗的解脱道，并破斥了他宗的解脱道这两种方式。在后一种方式中，有不执著于我所，以及观修根等为痛苦，以及了知根与我不同，以及对痛苦生起厌离心。
English
In the two instances of practice, the first is: As previously stated, 'the path already spoken' demonstrates that realizing selflessness has the power to abandon samsara (cyclic existence). Thus, it is argued from three aspects: entering the reality of objects, contradicting the view of self and self-grasping, and the view of self being the root of samsara. The first aspect is: 'Consciousness grasping the nature of objects,' and so on. The second aspect is: 'Because the view of emptiness contradicts it,' and so on. The third aspect is: 'Whoever sees a self, then,' and so on. If one knows that other paths have the fault of attachment to self, and meditates on the aggregates (skandhas) as suffering, and understands that the aggregates and the self are different, and generates revulsion towards suffering, these do not contradict the view of self and self-grasping, therefore they cannot abandon the view of self, and thus cannot be an antidote to samsara. That is to say: 'If attachment has faults,' and so on. The meaning of all these is summarized in one verse: 'Therefore, those who desire liberation, without hindrance,' and so on. The second is: Just as in the instances of manifestation and arising, craving is established as the cause that definitely produces suffering. Similarly, if craving is not abandoned, the suffering of samsara cannot be abandoned. The rituals spoken of in the scriptures do not help to eliminate self-grasping, therefore they cannot abandon craving as a result. That is to say: 'The scriptures are such realities,' and so on. The path of realizing selflessness, through abandoning self-grasping as the cause, can abandon craving as the result, along with its retinue. That is to say: 'Relying on the Four Noble Truths,' and so on. The meaning of all these is summarized in one verse: 'When actions and bodies remain,' and so on. There is no antidote to abandoning actions and bodies separate from the antidote to afflictions. That is to say: 'Actions and bodies are not abandoned,' and so on. Like this, taking the path of liberation of one's own school as the main point of argument, and preventing the path of liberation of other schools from appearing at the appropriate time. It is not acceptable to make Tibetan commentaries without paying attention to this. The way to liberate through meditating on selflessness, and refuting the arguments of others, and establishing the realization of emptiness as the path, and the antidote that does not abandon self-grasping cannot become the path, these are the four aspects. In the last aspect, there are three aspects: not clinging to what is considered 'mine,' and merely the rituals spoken of in the scriptures, and the method of exhausting actions and bodies cannot become the antidote. Other schools establish the path of liberation of their own school, and refute the path of liberation of other schools, these are the two ways. In the latter way, there is not clinging to what is considered 'mine,' and meditating on the aggregates as suffering, and knowing that the aggregates and the self are different, and generating revulsion towards suffering. --------------------------------------------------------------------------------