Tibetan
་འོད་ཀྱིས་དཀྲིགས་པར་སྣང་བ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་པས། སྣང་བ་དེ་ལས་རང་ལོག་ནས་སྣོད་བཅུད་ཆུ་ཟླ་དང་། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་མཐོང་ཞིང་། རང་ལུས་འཇའ་ཚོན་ལྟར་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཟང་ཐལ་བ་ཙམ་དུ་གཞན་གྱིས་མིག་མ་དག་པས་མི་མཐོང་ཡང་། རང་གིས་མཐོང་ཞིང་དེ་ལ་སྐྱེ་འཆི་བགྲེས་རྒུད་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྐུས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡབ་ཡུམ་དང་། པཎ་ཆེན་བི་མ་ལ་ལྟ་བུའོ། །སྐུའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་དེར་གཞན་དོན་རླབས་ཆེན་མཛད་པར་མི་སྤྲོ་ན། འཇུག་པ་ལ་དབང་བས་ནང་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་ཏེ། སླར་ཡང་ཆོས་ཉིད་ནང་གསལ་དུ་བཞུགས་པའི་གདངས་ཕྱིར་གསལ་དུ་བཞེངས་ནས། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་གཞན་དོན་འཁོར་བ་མ་སྟོང་གི་བར་དུ་མཛད་ནུས་ཏེ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཛད་སྤྱོད་ལྟ་བུའོ། །ལམ་གཞན་དང་ཁྲེགས་ཆོད་ལ་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་དང་། སེམས་ཆོས་ཉིད་དུ་དེངས་ནས་ཀ་དག་ཏུ་གྲོལ་བ་ཙམ་ལས་མེད་ལ། དེ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲན་དུ་དེངས་པ་འོད་དུ་གསལ་བས་སྐྱེ་འཇུག་གཉིས་ཀ་ལ་དབང་བ་ནི་ཐོད་རྒལ་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་སོ། །དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་སྣང་བ་བཞིའི་ཚད་ཟིན་པས། །སོ་སོའི་ས་མཚམས་ཕྱེད་ཅིང་མཐར་ཐུག་ཆོས་ཟད་ཀྱི་སྣང་བ་མཐོང་བས་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་དུ་དེ་ལྟར་མ་ཟད་པས་ལྷག་མེད་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཡང་། རྒྱུད་ལས། དེ་ལྟར་ལུས་འབྱུང་རྒྱུན་ཆད་ནས། །ཟག་བཅས་ཕུང་པོ་མི་སྣང་བར། །འདི་ལ་མངོན་པར་འཚང་རྒྱའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཉིད་ཟད་པར་མ་གྱུར་ན། །ལྷག་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མིན། །ཞེས་སོ།། མཐའ་རྟེན་བཞིའི་གོམས་ཚུལ་བཤད་པ། མི་འགུལ་བ་གསུམ་ལ་གཞི་བཅའ་བ། གཉིས་པ་མཐའ་རྟེན་བཞིས་གོམས་ཚུལ་བཤད་པ་ནི། ཀློང་གསལ་ལས། མཐའ་རྟེན་མན་ངག་རྣམ་པ་བཞི། །གོང་མའི་རྒྱབ་ཏུ་མེད་ཐབས་མེད། ཅེས་དོན་གྱི་ས་ཟིན་མེད་ཀྱང་གོང་མ་སྟེ། སྣང་བ་བཞིའི་རྒྱབ་ཏུ་དགོས་པ་ལ། གཞི་བཅའ། ཚད་གཟུང་། གཟེར་གདབ། གྲོལ་ཚད་དང་བཞིའོ། དེ་ལ་དང་པོ་མི་འགུལ་བ་གསུམ་ལ་གཞི་བཅའ་བ་ནི། ལུས་བཞུགས་སྟངས་གསུམ་ལས་མི་འགུལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ལུས་མི་འགུལ་བས་རྩ། དེ་མ་འགུལ་བས་རླུང་། དེ་མ་འགུལ་བས་སེམས། དེ་མ་འགུལ་བས་འགྱུ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་རྒྱུན་ཆད་ནས་རིག་པ་ལ་གནས་པ་དང་། མིག་གཟིགས་སྟངས་ལས་མི་འགུལ་བར་བྱ་སྟེ། རིག་པའི་གནད་རྩ། དེའི་གནད་སྒོ། དེའི་གནད་སྒྲོན་མ་ཡིན་པས་རྩ་མ་འགུལ་ན་མིག དེ་མ་འགུལ་ན་སྒྲོན་མ་མི་འགུལ་བས་སྣང་བའི་འཕེལ་འཛིན། དབྱིངས་རིག་འདུ་འབྲལ་མེད། རླུང་སེམས་བཟོ་མེད་ལས་མི་འགུལ་བར་བྱ་སྟེ། དེས་རྣམ་རྟོག་མི་འབྱུང་ཞིང་། ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ། དབྱིངས་རིག་ཟུང་དུ་ཆུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྩ་རྒྱུད་ལས། དེ་ལ་མཐའ་རྟེན་ཡིད་ཆེས་བྱ། །མི་འགུལ་གསུམ་ལ་གཞི་བཅས་ནས། །རླུང་སེམས་གནད་ལ་ཕེབས་པའོ། །ཞེས་སོ། ། སྡོད་པ་གསུམ་གྱིས་ཚད་བཟུང་བ། གཉིས་པ་སྡོད་པ་གསུམ་གྱིས་ཚད་བཟུང་བ་ནི། ཕྱི་སྣང་བ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཟད་པས་དབྱིངས་རིག་འགྲོ་འོང་མེད་པར་སྡོད། དེ་སྡོད་པས་ཞིང་ཁམས་ཚད་ལ་ཕེབས་པར་བྱེད། ནང་ཕུང་པོ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཟད་པས་ལུས་གཡོ་འགུལ་མེད་པར་སྡོད། དེ་སྡོད་པས་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་རྟོག་དངས་བར་བྱེད། །གསང་བ་རྟོག་པ་སྐྱོད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་ཟད་པས་རྣམ་རྟོག་མི་འགྱུ་བར་སྡོད། དེ་སྡོད་པས་སེམས་རྣམ་རྟོག་གཡོ་བའི་རྐྱེན་ཟད། དེའི་ཚེ་ཚད་རྨི་ལམ་གྱིས་སྟོན་པ་དང་། རྟགས་སྒོ་གསུམ་ལ་འཆར་བ་གཉིས་འོང་སྟེ། ཐོག་མར་ཚད་རྨི་ལམ་གྱིས་འཛིན་པ་ནི། དབང་རྣོན་བརྩོན་འགྲུས་རབ་རྣམས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པས་གཉིད་དག་པ་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་འཆར་ཏེ། དེ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲེལ་ཆོད་པས་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་འོད་ལུས་འགྲུབ་སྟེ་འཚང་རྒྱ་བའི་རྟགས་དང་། འབྲིང་རྨི་ལམ་དུ་ཤེས་ཤིང་སྤྲུལ་བསྒྱུར་ལ་གོམས་པས་ངེས་པར་བར་དོ་ངོས་ཟིན་ནས་གྲོལ་བའི་རྟགས་དང་། ཐ་མས་བག་ཆགས་ངན་པའི་རྨི་ལམ་རྒྱུན་ཟད་ནས་བཟང་པོ་ཤ་སྟག་རྨི་བར་འགྱུར་ཏེ་རང་བཞིན་སྤྲུལ་པར་དབུགས་འབྱིན་པའི་རྟགས་སོ། །རྟགས་སྒོ་གསུམ་ལ་འཆར་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་བ་མཐོང་བའི་རྟགས་སུ། ལུས་བྱ་རྩོལ་ལ་མི་གནས་ཏེ་རྩ་དལ་བས་རུས་སྦལ་འཁར་གཞོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟར་གཡོ་འགུལ་མེད། ངག་བརྗོད་གཞི་དག་པས་ལྐུགས་པ་ལྟར་སྨྲ་སྙིང་མི་འདོད། སེམས་འཛིན་མེད་རང་གྲོལ་དུ་རྟོགས་པས་མཁའ་འགྲོ་སྙི་ལ་ཚུད་པ་ལྟར་གར་གཏད་དུ་སྡོད་པའོ། །ཉམས་གོང་འཕེལ་གྱི་སྣང་བ་མཐོང་བའི་རྟགས་སུ་རླུང་དབུ་མར་ཐིམ་ནས་བཟང་ངན་དུ་རྟོག་པ་མེད་པས་ལུས་སྐྱེས་བུ་ནད་ཀྱིས་གདུང་བ་ལྟར་བྱི་དོར་དང་རྒྱན་གྱིས་ཚུལ་འཆོས་མི་བྱེད། ངག་དགག་སྒྲུབ་ལས་འདས་པས་སྨྱོན་པ་རང་ཚིག་བརྡོལ་བ་བཞིན་ཅལ་ཅོལ་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྨྲ། སེམས་རྟོག་ཚོགས་རང་སར་གྲོལ་བས་སྐྱེས་བུ་རྩི་དུག་གིས་ལན་བདུན་མྱོས་ཏེ་འཆི་ངེས་སུ་ཤེས་པ་ལྟར་དྲན་སེམས་སླར་འཁོར་བར
Chinese
当将觉知专注于显现的光芒时，从那显现中自身回转，将外器内情视为水月和梦境。自身之身显现如彩虹，无自性，仅为空明，虽他人因眼未净而不能见，然自身能见，且于此无生老病死，能以金刚之身利益众生，如大导师父母和班禅比玛拉（Vimalamitra）等。若彼时彼刻不乐于行广大之利他事业，则因已得入定之自在，而融入内虚空。复又从法性内明中显现之光明中苏醒，以身与智慧无二之事业，利益众生直至轮回未空，如释迦牟尼佛三身任运成就之事业。于其他道和直断道中，身体化为微尘，心融入法性，仅于本来清净中解脱而已。如是化为微尘，于光明中显现，而能自在出入生死二者，乃是顿超独有之特点。如是，当暂时证得四相之量时，各自之界限分明，且因见证最终之法尽之相，而能于无余蕴中成佛。反之，若未能如是穷尽，则亦不能于无余中成就。经续中云：如是身之生起断绝后，有漏之蕴不显现，于此现前成正觉。又云：若法性未穷尽，则不能于无余中成就。如是等等。 四种边际的修习之法。 于不动摇之三者上立基。 第二，讲述四种边际的修习之法。克朗萨尔（Klong gsal）中云：四种边际之口诀，于前者之后不可或缺。虽未把握意义之要点，然于前者，即四种显现之后是需要的。立基、量持、钉橛、解脱之量，此四者。其中第一，于不动摇之三者上立基，即于身之安住方式三者中，做到不动摇。即身体不动摇，则脉不动摇；脉不动摇，则气不动摇；气不动摇，则心不动摇；心不动摇，则动摇之分别念断绝，而安住于觉性之中。又于眼之观看方式中，做到不动摇。以觉性之要害为脉，彼之要害为门，彼之要害为灯，故脉不摇
English
When awareness is focused on the appearance of light, it turns back from that appearance, and the outer world and inner beings are seen as water moons and dreams. One's own body appears like a rainbow, without inherent existence, just empty and clear. Although others cannot see it because their eyes are not purified, one sees it oneself, and in that state there is no birth, death, aging, or decay. One can benefit sentient beings with a vajra-like body, like the great teacher father and mother and the great scholar Vimalamitra. If one does not wish to engage in great altruistic activities at that time, one enters the inner space because one has mastery over entering into samadhi. Then, one awakens again from the radiance that dwells in the inner clarity of dharmata, and with the activity of body and wisdom inseparable, one can benefit beings until samsara is empty, like the spontaneously accomplished activities of the three kayas of Shakyamuni Buddha. In other paths and in trekchö, the body dissolves into atoms and the mind dissolves into dharmata, and one is liberated in primordial purity. Dissolving into atoms and appearing in light, and having mastery over both birth and death, is a unique characteristic of tögal alone. Thus, when the measure of the four visions is temporarily attained, the boundaries of each are distinguished, and by seeing the ultimate vision of the exhaustion of phenomena, one becomes a Buddha in the state of no residue. Conversely, if one does not exhaust them in this way, one will not attain the state of no residue. As it says in the tantras: 'When the arising of the body is thus cut off, and the contaminated aggregates do not appear, one attains perfect enlightenment in this life.' And: 'If dharmata is not exhausted, one will not attain the state of no residue.' And so forth. Explanation of the practice of the four supports. Establishing the foundation on the three immovables. Secondly, the explanation of the practice of the four supports. In Klongsal it says: 'The four supports are essential instructions, indispensable behind the former.' Although the essential point of the meaning is not grasped, it is needed behind the former, that is, the four visions. These are: establishing the foundation, measuring, pegging, and the measure of liberation. Among these, the first is establishing the foundation on the three immovables, which means not moving from the three ways of sitting. That is, if the body does not move, the channels do not move; if the channels do not move, the prana does not move; if the prana does not move, the mind does not move; if the mind does not move, the discursive thoughts that agitate cease, and one abides in awareness. Also, one should not move from the way of looking with the eyes. Because the essential point of awareness is the channel, its essential point is the door, and its essential point is the lamp, the channel does not move.
Chinese
动则为眼，不动则灯不摇，乃是显现之增持。法界智慧无有分离。风心从无造作而不动，由此不生分别念，顿然解脱同时。必须通达法界智慧双运，如根本续云：于此当生坚定信，以不动三为基础，风心方能达要处。如是说。 以三住衡量。 第二，以三住衡量，外在显现之动摇风息灭，故法界智慧无有来去而住。如是安住，能使净土达于衡量。内在五蕴动摇风息灭，故身无摇动而住。如是安住，能使轮回之错觉清净。秘密念头动摇风息灭，故分别念不流动而住。如是安住，能使心分别念动摇之因息灭。此时，有以梦境显示衡量，以及三种征相显现两种情况。首先，以梦境执持衡量，利根精进者，梦境融入法界，故清净睡眠显现光明。此乃习气之关联断绝，故此生即能成就光身而成佛之征相。中根者，于梦中了知且习惯幻化，故必能认知中阴而解脱之征相。下根者，恶习之梦境断绝，仅梦见善妙之梦，乃是自性化身出气之征相。三种征相显现，乃是见法性现前显现之征相，身不耽著于事务，脉搏缓慢，如龟置于壳中般不动。语因言说之基础清净，如哑巴般不欲言说。心了悟无执自解脱，如空行母入于禅定般安住。见证体验增长之显现，乃是风融入中脉，故无有善恶之分别念，身如病人受苦般，不事梳洗与装饰。语超越是非，如疯子自言自语般，胡言乱语。心念之分别于自处解脱，如人服毒七次，知必死无疑般，念头不再轮回。
English
When moving, it is the eye; when not moving, the lamp does not flicker, thus enhancing appearances. The expanse of awareness is inseparable. Wind and mind should be made to be unmoving from non-fabrication, thereby not giving rise to conceptual thoughts, and simultaneous liberation arises. There is a need to master the union of expanse and awareness. As it is said in the Root Tantra: "Have unwavering faith in that. Based on the three immovables, the wind and mind will reach the essential point." So it is said. Measuring with the Three Abidings. Secondly, measuring with the three abidings: When the wind that moves external appearances ceases, the expanse of awareness abides without coming or going. By abiding in this way, the realms reach their measure. When the wind that moves the internal aggregates ceases, the body abides without movement. By abiding in this way, the deluded thoughts of samsara are purified. When the wind that moves secret thoughts ceases, conceptual thoughts abide without flowing. By abiding in this way, the causes of the mind's conceptual movement cease. At that time, there will be two occurrences: measurement shown by dreams, and signs appearing in the three doors. First, measuring by grasping dreams: Those of sharp faculties and great diligence, by their dreams dissolving into the expanse, pure sleep arises as clear light. This is a sign that the connections of karmic imprints have been severed, and in this very life, the light body will be accomplished and Buddhahood will be attained. Those of middling faculties, by knowing in dreams and being accustomed to transformation, will certainly recognize the bardo and be liberated—a sign of that. Those of lesser faculties, the dreams of negative karmic imprints will cease, and they will only dream good dreams—a sign of exhaling into the self-existing nirmanakaya. The signs appearing in the three doors are signs of seeing the direct appearance of dharmata: The body does not remain in activity, the pulse is slow, and it is motionless like a turtle placed in its shell. Speech, because the basis of expression is pure, does not desire to speak, like a mute person. The mind, realizing self-liberation without grasping, abides in absorption, like a dakini entering samadhi. The signs of seeing the experience of increasing realization are that the wind dissolves into the central channel, and there is no conceptual thought of good or bad, so the body, like a person afflicted by illness, does not groom or adorn itself. Speech transcends affirmation and negation, so one speaks nonsensically and spontaneously, like a madman blurting out his own words. The collection of thoughts dissolves in its own place, so the mind, like a person poisoned seven times who knows he will certainly die, does not return to remembrance.