Tibetan
ག་བསྔལ་ལས་གཏན་ཐར་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པ་ལ། རང་གིས་དེ་ཐོབ་དགོས་པར་ཤེས་ནས། མ་བརྒལ་བ་བསྒྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དམ་འཆའ་བ་སྨོན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། སངས་རྒྱས་ལ་སེམས་བསྐྱེད་ན་སངས་རྒྱས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མ་ངེས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་མི་རྒྱ་བ་ཡིན། འོ་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་བསྐྱེད་པ་དོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། བུདྡྷའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་བསྐྱེད་པས་དོན་ཡོད། སྐྱེ་ཡང་སྐྱེ། འོ་ན་ཡིན་ནས་སྒོམ་ན་ནི་སྒོམ་ཅི་དགོས། མིན་ན་བསྒོམས་པས་ཅི་ཕན་སྙམ་ན། ཡིན་ནས་སྒོམ་སྟེ། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཁྱད་མེད། རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མཉམ། མཛད་པ་ཆོས་གསུང་བ་ལ་སོགས་པར་མཉམ་པས། ཤཱི་ལ་དག་པ་དང་ལྡན་པས་བོ་དྷི་རུ་བསྐྱེད། བསླབ་བྱ་མ་ཉམས་པ་དང་ལྡན་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་མཉམ་གསུངས། དམ་བཅའི་ཚིག་མ་བརྒལ་བ་བསྒྲལ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་དོན་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཞི་དང་སྦྱར་ཏེ། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཐོབ་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་བརྒལ། ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཕལ་ཆེར་ལས་གྲོལ། ཕྱིར་མི་འོང་བ་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་དབུགས་འབྱིན། དགྲ་བཅོམ་པ་མྱ་ངན་གྱི་གནས་ལྟ་བུའི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལྟར་ན་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ཙ་ན་འཇིག་རྟེན་བརྒལ། ས་བདུན་པ་ཐོབ་པ་ན་མཚན་མའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ། འབྲས་བུའི་ས་གསུམ་ལས་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་དབུགས་བྱིན། སངས་རྒྱས་ས་ན་མྱ་ངན་གྱི་གནས་ལྟ་བུའི་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་དགོས། དེ་ལ་རིགས་ཅན་གསུམ་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་འགོད་དགོས་པས་སོ་གསུངས་ཤིང༌། ཆོ་ག་གཞན་ནི་ལས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚེ་ཤེས་པར་འགྱུར་གསུངས། གསུམ་པ། རྗེས་དེའི་བསླབ་བྱ་བཤད་པ་ལ། པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། གདམས་ངག་ལས་སྦྱང་བ་སྔོན་དུ་བྱུང་ཡང་སྔོན་དུ་བཤད་པ་ནི་བཤད་པའི་རིམ་པ་ཟེར་བ་དེ་ཤེད་ཡིན་ནམ། གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཤ་ར་བ་ཆེན་པོས། དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པས་བསླབ་བྱ་ལྔ་ལ་བསླབ་སྟེ། དུས་རྟག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་བ་ལ་བསླབ་པ་དང༌། སྦྱོང་སྙིང་འདོད་པའི་དོན་དུ་དུས་རྟག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་སྒོམ་པ་དང༌། སེམས་དེ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེས་པ་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ལས་ལ་འ
Chinese
为了将众生安置于从痛苦中永远解脱的佛果，自己必须知道能够获得它。因此，以“度未度者”等方式，发誓要证得遍知一切果位的智慧，这就是发愿菩提心。对此，博朵瓦尊者说：“如果对佛发菩提心，就能成佛；对菩萨则不一定；对凡夫则不会增长。”那么，对凡夫发菩提心岂不是没有意义吗？并非如此，通过观修佛陀的形象并发菩提心，是有意义的，而且会增长。那么，如果是真实的，修与不修又有什么区别呢？如果不是真实的，修了又有什么用呢？实际上，修习是必要的，因为自性与法性没有差别，菩提心的因是相同的，事业如说法等方面也是相同的。因此，以清净的戒律生起菩提心，如果具备不退失的学处，就与不退转菩萨相同。” 关于誓言“度未度者”等四句的意义，可以与声闻的四果相联系：获得入流果时，就超越了世间；获得一来果时，就从欲界的绝大部分烦恼中解脱；获得不来果时，就断除了所有的烦恼，从而得以喘息；获得阿罗汉果时，就超越了如涅槃之地的三界所有烦恼。按照大乘的观点，获得见道时，就超越了世间；获得七地菩萨果位时，就从相的束缚中解脱；从果位的三个阶段来看，从无相中自然成就，从而得以喘息；在佛地，就超越了如涅槃之地的所有应断之法。因此，必须利益所有的菩萨。对此，据说三种根器的人应该被安置于三种乘中。其他的仪轨，在经历业果时自然会明白。 第三，讲述之后的学处。博朵瓦尊者说：“虽然从诀窍上来说，修习在前，但先讲说，这就是所谓的讲说次第吗？”正如他所说的那样，霞惹瓦大师说：“如此发菩提心后，要学习五种学处：一、要学习恒时修习菩提心；二、为了渴望修习的精髓，要恒时思维菩提心的利益；三、为了使未生起的菩提心生起，已生起的菩提心不退失且增长，要致力于积累二资粮的
English
To place beings in the state of Buddhahood, which is permanent liberation from suffering, one must know that one needs to attain it oneself. Therefore, vowing to attain the wisdom that knows all fruits by means of "ferrying across those who have not been ferried across," etc., is the generation of aspirational bodhicitta. Regarding this, Potowa said, "If you generate bodhicitta towards a Buddha, you will become a Buddha. It is not certain for a Bodhisattva. It does not increase for an ordinary being." Then, one might think, is it meaningless to generate it towards an ordinary being? It is not so. It is meaningful to generate it after meditating on the concept of Buddha, and it will also increase. Then, if it is real, what is the need to meditate? If it is not real, what is the benefit of meditating? In reality, meditation is necessary because there is no difference between self-nature and the nature of reality. The cause, the mind of enlightenment, is the same. The activities, such as teaching the Dharma, are the same. Therefore, generate bodhi with pure morality. If you have precepts that are not diminished, it is said to be the same as non-retrogression. The meaning of the four vows, such as "ferrying across those who have not been ferried across," is related to the four fruits of the Hearers: When one attains the Stream-enterer, one transcends the world. When one attains the Once-returner, one is liberated from most of the afflictions of the desire realm. When one attains the Non-returner, one abandons all those afflictions and thus breathes out. When one attains Arhatship, one transcends all the afflictions of the three realms, which are like a place of sorrow. According to the Great Vehicle, when one attains the Path of Seeing, one transcends the world. When one attains the seventh bhumi, one is liberated from the bonds of signs. From the three stages of fruition, accomplishment is spontaneous from the absence of signs, and thus one breathes out. In the Buddha-ground, one transcends all that should be abandoned, which is like a place of sorrow. Therefore, one must benefit all Bodhisattvas. Regarding this, it is said that the three types of individuals should be placed in the three vehicles. Other rituals will become clear when one experiences the results of karma. Third, explaining the precepts after that. Potowa said, "Although practice comes before from the instructions, is speaking first what is called the order of speaking?" As he said, Sharawa the Great said, "Having generated bodhicitta in this way, one should train in five precepts: First, to train in constantly training the mind of enlightenment. Second, for the sake of desiring the essence of training, to constantly contemplate the benefits of the mind of enlightenment. Third, in order to generate the mind that has not arisen, and to prevent the mind that has arisen from diminishing and to increase it, to engage in the activities of accumulating the two accumulations.