Tibetan
སྟོང་པ་དང་བློས་བྱས་ཀྱི་སྟོང་པ་ལ་ནོར་ས་ཡོད། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ཆད་ལྟ་ལ་ནོར་ས་ཡོད། ཉམས་མྱོང་དང་རྟོགས་པ་ལ་ནོར་ས་ཡོད། བཙུན་པོ་དང་ཚུལ་འཆོས་ལ་ནོར་ས་ཡོད། འཁྲུལ་ཞིག་དང་བདུད་ཁྱེར་ལ་ནོར་ས་ཡོད། གྲུབ་ཐོབ་དང་ཟོག་པོ་ལ་ནོར་ས་ཡོད། གཞན་དོན་བྱེད་པ་དང་རང་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནོར་ས་ཡོད། ཐབས་མཁས་པ་དང་གཡོ་སྒྱུ་ལ་ནོར་ས་ཡོད། དེ་ནི་འདྲ་མིན་གྱི་ནོར་ས་བཅུའོ། ༈ ། ༄། །མ་ནོར་བའི་ཆོས་བཅུ། མ་ནོར་བའི་ཆོས་བཅུ་ནི། དངོས་པོ་གང་ 2-11-7a ལ་ཡང་མ་ཆགས་པར་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། བླ་མ་དམ་པ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མགོ་ལ་ཐོད་བཞིན་དུ་ཁུར་བ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། ཆོས་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ཕྲུག་མར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། ལྟ་བ་མཐོ་ལ་སྤྱོད་པ་དམའ་བ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། བློ་ཡངས་ལ་དམ་བཅའ་དོག་པ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཆེ་ལ་ང་རྒྱལ་ཆུང་བ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། གདམས་ངག་ཕྱུག་ལ་ཉམས་ལེན་ལ་བརྩོན་པ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། ཉམས་རྟོགས་བཟང་ལ་རློམ་སེམས་མེད་པ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། གཅིག་པུར་སྡོད་ཚུགས་ལ་ཚོགས་སུ་ཡན་ཐུབ་པ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། རང་དོན་གྱི་འཁྲི་བ་མེད་ལ་གཞན་དོན་གྱི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནི་མ་ནོར་བ་ཡིན། དེ་ནི་མ་ནོར་བའི་ཆོས་བཅུ་ཡིན་ནོ། ༈ ། ༄། །དོན་མེད་པའི་ཆོས་བཅུ་བཞི། དོན་མེད་པའི་ཆོས་བཅུ་བཞི་ནི། མི་ལུས་ཐོབ་ནས་དམ་པའི་ཆོས་མི་དྲན་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་ནས་སྟོང་ལོག་བྱས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཆོས་སྒོར་ཞུགས་ནས་ཁྱིམ་ཐབ་བྱེད་པ་ནི་ཕྱེ་མ་ལེབ་མར་མེ་ལ་མཆོང་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། དད་མེད་ཆོས་མཛད་ཀྱི་དྲུང་ན་གནས་པ་ 2-11-7b ནི་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་དུ་སྐོམ་གྲིར་ཤི་བ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། རྩ་བ་བཞི་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་མ་སོང་བའི་ཆོས་ནི་སྟ་རེ་དང་སྡོང་པོ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞག་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མ་སོང་བའི་མན་ངག་ནི་ནད་པས་སྨན་རྐྱལ་ཐོགས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་མ་ཁེལ་བའི་ཐ་སྙད་ལ་ལྕེ་སྦྱངས་པ་ནི་ནེ་ཙོས་ཁ་ཏོན་བྱས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། རྐུ་ཕྲོག་གཡོ་སྒྱུས་མ་བྱིན་པར་བླངས་ནས་སྦྱིན་པ་བྱེད་པ་ནི་སློག་པ་ཆུར་བཅུག་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ་ནས་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ནི་བུའི་ཤ་བཅད་ནས་མ་ལ་སྟེར་བ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཚེ་འདིའི་རང་འདོད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚུལ་འཆོས་དང་བཟོད་པ་དང་དུ་ལེན་པ་ནི་བྱི་ལས་བྱི་བ་ལ་འཇབ་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཚེ་འདིའི་གྲགས་སྙན་དང་བསྙེན་བཀུར་འདོད་པས་དགེ་བ་རླབས་ཆེན་བྱེད་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བིལ་བ་རྡོག་པོ་གཅིག་གམ། སྤང་ཟན་རྡོག་པོ་གཅིག་གམ། ཟན་རྡོ
Chinese
混淆空性与臆想的空性，容易出错。 混淆法界与断见，容易出错。 混淆体验与证悟，容易出错。 混淆僧侣与伪装者，容易出错。 混淆解脱与被魔控制，容易出错。 混淆成就者与骗子，容易出错。 混淆利他与利己，容易出错。 混淆善巧方便与狡诈，容易出错。 这便是十种容易混淆之处。 不谬之法十则： 对于任何事物都不执着，从家庭出家，是为不谬。 将殊胜的上师、善知识视为头顶的帽子般珍视，是为不谬。 以闻、思、修三者作为修持之本，是为不谬。 见地高远而行为谦逊，是为不谬。 心胸宽广而誓言坚定，是为不谬。 智慧广大而我慢微小，是为不谬。 拥有丰富的教言并勤于实修，是为不谬。 拥有良好的体验和证悟而不骄傲自满，是为不谬。 能够安住于独处，也能融入群体，是为不谬。 没有自私的牵绊，且善于利他的方法，是为不谬。 这便是十种不谬之法。 十四种无意义之法： 获得人身却不忆念正法，如同进入珍宝岛却空手而归，毫无意义。 进入佛门却仍旧操持家务，如同飞蛾扑火，毫无意义。 依止于没有信仰的说法者，如同身处大海边却渴死，毫无意义。 不能成为四根本和执着的对治的法，如同斧头和树干放在一起，毫无意义。 不能成为烦恼对治的诀窍，如同病人拿着药囊，毫无意义。 不能融入自心的语言学习，如同鹦鹉念经，毫无意义。 通过偷盗、欺骗等不正当手段获取财物并进行布施，如同将脏衣服放入水中清洗，毫无意义。 伤害众生后供养三宝，如同割儿子的肉给母亲吃，毫无意义。 为了今生的私欲而伪装和忍耐，如同猫窥视老鼠，毫无意义。 为了今生的名声和恭敬而行持伟大的善行，如同用如意宝换取一个木苹果，一个草根，或者一个糌粑。
English
It is easy to mistake emptiness for fabricated emptiness. It is easy to mistake the Dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་, *chos kyi dbyings*, realm of phenomena) for nihilistic views. It is easy to mistake experience for realization. It is easy to mistake a monk for a pretender. It is easy to mistake liberation for being possessed by demons. It is easy to mistake an accomplished one for a fraud. It is easy to mistake altruism for selfishness. It is easy to mistake skillful means for deceit. These are the ten places where mistakes are easily made. Ten Unmistaken Dharmas: To renounce the world and go forth from home to homelessness without attachment to anything is unmistaken. To cherish the holy lama, the virtuous spiritual friend, like a crown on one's head is unmistaken. To make the three, hearing, thinking, and meditating on the Dharma, one's primary practice is unmistaken. To have a high view and low conduct is unmistaken. To have a broad mind and narrow vows is unmistaken. To have great wisdom and little pride is unmistaken. To be rich in instructions and diligent in practice is unmistaken. To have good experiences and realizations and no arrogance is unmistaken. To be able to stay alone and also join gatherings is unmistaken. To have no ties of self-interest and be skilled in methods for the benefit of others is unmistaken. These are the ten unmistaken dharmas. Fourteen Meaningless Dharmas: Having obtained a human body and not remembering the holy Dharma is like going to a treasure island and returning empty-handed, it is meaningless. Entering the Dharma gate and still engaging in household affairs is like a moth jumping into a flame, it is meaningless. Staying with a Dharma teacher who has no faith is like dying of thirst at the edge of the ocean, it is meaningless. Dharma that does not become an antidote to the four roots and clinging to self is like placing an axe and a tree trunk together, it is meaningless. Instructions that do not become an antidote to afflictions are like a sick person carrying a medicine bag, it is meaningless. Verbal learning that does not penetrate one's being is like a parrot reciting, it is meaningless. Giving alms with things taken without permission through theft, robbery, or deceit is like putting dirty clothes in water, it is meaningless. Making offerings to the Three Jewels after harming sentient beings is like cutting off one's son's flesh to give to one's mother, it is meaningless. Taking on pretense and tolerance for the sake of one's own desires in this life is like a cat stalking a mouse, it is meaningless. Doing great virtuous deeds desiring fame and honor in this life is like exchanging a wish-fulfilling jewel for a single wood apple, a single blade of grass, or a single lump of tsampa. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ག་པོ་གཅིག་དང་བརྗེས་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། མང་དུ་ཐོས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་སྦྲམ་བོར་ལུས་པ་ནི་སྨན་པ་གཅོང་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད་པ་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། 2-11-8a གདམས་ངག་མཁས་པ་ཉམས་མྱོང་མེད་པ་ནི་ཕྱུག་པོའི་བང་མཛོད་ཀྱི་ལྡེ་མིག་མེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པར་གཞན་ལ་བཤད་པ་ནི་ལོང་བས་ལོང་བ་ཁྲིད་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་ཉམས་མྱོང་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མི་འཚོལ་བ་ནི་ར་གལ་ལ་གསེར་དུ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ་དོན་མེད། དེ་ནི་དོན་མེད་པའི་ཆོས་བཅུ་བཞི་ཡིན་ནོ། ༈ ། ༄། །ཆོས་པའི་མཚང་བཅོ་བརྒྱད། ཆོས་པའི་མཚང་བཅོ་བརྒྱད་ནི། དབེན་པར་བསྡད་ནས་ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས་སྒྲུབ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཚོགས་བརྩོན་བྱས་ནས་རང་འདོད་སྒྲུབ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཆོས་མཁས་ལ་སྡིག་ལ་མི་འཛེམ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གདམས་ངག་ཆེ་ལ་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བཙུན་ལ་འདོད་པ་ཆེ་བ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཉམས་རྟོགས་བཟང་ལ་རང་རྒྱུད་མ་ཐུལ་བ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཆོས་སྒོར་ཞུགས་ནས་མི་ཆོས་ཀྱི་ཆགས་སྡང་མ་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། མི་ཆོས་བཤོལ་ཏེ་ལྷ་ 2-11-8b ཆོས་བྱས་ནས་སོ་ནམ་གྱི་བྱ་བ་བློས་མ་ཐོངས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། དོན་གོ་རྙེད་ནས་ཉམས་སུ་མི་ལེན་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ཉམས་ལེན་གྱི་དམ་བཅའ་བྱས་ནས་སྡོད་མི་ཚུགས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། བྱ་རྒྱུ་ཆོས་ལས་མེད་ཀྱང་སྤྱོད་པ་སོ་མི་ཐུབ་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། ལྟོ་རྒྱབ་ཤུགས་ལས་འབྱུང་ཡང་སེམས་འཚོལ་འཕྲོ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། དགེ་སྦྱོར་གྱི་ནུས་པ་ནད་པ་དང་སྲིའུ་ལ་སྤྲུག་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གདམས་ངག་ཟབ་མོ་ཟས་ནོར་གྱི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། བདག་ལ་ཐབས་ཀྱིས་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྨོད་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གདམས་ངག་གཞན་ལ་བཤད་ཅིང་རང་རྒྱུད་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། གཅིག་པུར་སྡོད་མི་ཚུགས་པར་མི་དང་འགྲོགས་མི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། སྐྱིད་མི་ཐུབ་ཅིང་སྡུག་མི་ཐེག་པ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་། དེ་ནི་ཆོས་པའི་མཚང་བཅོ་བརྒྱད་དོ། ༈ ། ༄། །མེད་ཐབས་མེད་པའི་ཆོས་བཅུ་གཉིས། མེད་ཐབས་མེད་པའི་ཆོས་བཅུ་གཉིས་ནི། དང་པོ་སྐྱེ་ཤིས་གཏིང་ནས་འཇིགས་པའི་དད་པ་ཞིག་མེད་ཐབས་མེད། ཐར་པའི་ལམ་སྣ་འདྲེན་པའི་བླ་མ་དམ་པ་ཞིག་མེད་ཐབས་མེད། རྒྱུད་ལ་དོན་གོ་ལོན་པའི་ཤེས་རབ་ཅིག་མེད་ 2-11-9a ཐབས་མེད། གོ་ཆ་དང་སྙིང་སྟོབས་སུ་ལྡན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཤིག་མེད་ཐབས་མེད། བསླབ་གསུམ་དང་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ཆོག་པ་མེད་པའི་བསགས་པ་ཞིག་མེད་ཐབས་མེད། ཤེས་བྱའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཞིག་མེད
Chinese
就像用一颗鹅卵石换取一颗鹅卵石一样毫无意义。听闻再多，如果自己的相续（梵文：saṃtāna，心相续，指心识的连续不断）仍像个哑巴一样，就如同医生被慢性病缠身一样毫无意义。 没有经验的诀窍大师，就像富人的仓库没有钥匙一样毫无意义。自己没有领悟佛法的真谛却为他人讲解，就像盲人带领盲人一样毫无意义。过分看重从方便法门中获得的体验，而不去寻求实相的真谛，就像把雌黄当成黄金一样毫无意义。以上就是十四种毫无意义的佛法。 以下是修行者的十八种过失： 隐居却为了今生的名利而努力是修行者的过失。聚集僧众却为了满足自己的私欲是修行者的过失。精通佛法却不畏惧罪恶是修行者的过失。拥有殊胜的诀窍，自己的相续却停留在凡庸是修行者的过失。持守严谨的戒律，欲望却很大是修行者的过失。拥有良好的证悟，却无法调伏自心是修行者的过失。进入佛门，却无法放下对世俗之事的贪恋和嗔恨是修行者的过失。放弃世俗之事， 修习佛法，却无法放下农耕之事是修行者的过失。领悟了佛法的真谛，却不去实修是修行者的过失。立下修行的誓言，却无法坚持是修行者的过失。明明除了佛法之外别无他事可做，行为却无法约束是修行者的过失。生活依靠他人供养，心思却放在追求享乐之上是修行者的过失。将行善的力量用于为病人和鬼魂驱邪是修行者的过失。为了食物和财富而传授深奥的诀窍是修行者的过失。用手段赞美自己，用手段贬低他人是修行者的过失。为他人讲解诀窍，自己的相续却与佛法相违背是修行者的过失。无法独自修行，也不善于与人相处是修行者的过失。无法享受快乐，也无法承受痛苦是修行者的过失。以上就是修行者的十八种过失。 以下是十二种不可或缺的佛法： 首先，必须具备对轮回从内心深处感到恐惧的坚定信仰。必须具备一位能够引导解脱道的具德上师。必须具备能够领悟佛法真谛的智慧。 必须具备充满盔甲般勇气和力量的精进。必须具备永不满足的通过三学（戒定慧）和二资粮（福德资粮和智慧资粮）的积累。必须具备能够证悟万法实相的见地。
English
It is meaningless, like exchanging one pebble for another. No matter how much one hears, if one's own mindstream remains like a mute, it is meaningless, like a doctor afflicted with a chronic disease. A master of instructions without experience is meaningless, like a rich man's treasury without a key. Explaining the Dharma to others without understanding its meaning oneself is meaningless, like a blind person leading another blind person. Holding the experience arising from skillful means as supreme and not seeking the meaning of the true nature is meaningless, like mistaking orpiment for gold. These are the fourteen meaningless Dharmas. The eighteen flaws of practitioners are: Dwelling in solitude but striving for worldly gain is a flaw of practitioners. Gathering assemblies but fulfilling one's own desires is a flaw of practitioners. Being learned in the Dharma but not fearing sin is a flaw of practitioners. Having great instructions but one's own mindstream remaining ordinary is a flaw of practitioners. Maintaining strict discipline but having great desires is a flaw of practitioners. Having good realization but not taming one's own mind is a flaw of practitioners. Entering the Dharma gate but not abandoning attachment and aversion to worldly affairs is a flaw of practitioners. Abandoning worldly affairs, Practicing the Dharma but not giving up farming is a flaw of practitioners. Understanding the meaning but not putting it into practice is a flaw of practitioners. Making vows of practice but not being able to persevere is a flaw of practitioners. Having nothing to do but the Dharma, yet one's conduct cannot be restrained is a flaw of practitioners. Living off the support of others, yet one's mind is engaged in seeking pleasure is a flaw of practitioners. Using the power of virtuous deeds to exorcise diseases and spirits is a flaw of practitioners. Revealing profound instructions for the sake of food and wealth is a flaw of practitioners. Praising oneself through skillful means and disparaging others through skillful means is a flaw of practitioners. Explaining instructions to others, yet one's own mindstream is not in accordance with the Dharma is a flaw of practitioners. Being unable to stay alone and not knowing how to associate with others is a flaw of practitioners. Being unable to enjoy happiness and unable to endure suffering is a flaw of practitioners. These are the eighteen flaws of practitioners. The twelve indispensable Dharmas are: First, one must have unwavering faith that deeply fears saṃsāra (轮回). One must have a qualified guru who can guide one to the path of liberation. One must have the wisdom to understand the meaning of the Dharma. One must have diligence filled with armor-like courage and strength. One must have the accumulation of merit through the three trainings (discipline, concentration, and wisdom) and the two accumulations (accumulation of merit and accumulation of wisdom) without being satisfied. One must have the view that realizes the true nature of phenomena. --------------------------------------------------------------------------------