Tibetan
གྱི་ན་ཐ་སྙད་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། དངོས་སུ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། ཕྱིའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང༌། ནང་གི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཕྱེ་སྟེ་གསུངས་པས་སེམས་དང་ཡུལ་གཉི་ག་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་མངོན་ནོ། །མདོ་དག་ལས། ཡུལ་མེད་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་ངོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི་ཡུལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པ་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་དང༌། རྡུལ་མང་པོ་འདུས་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་དང༌། རིལ་བོར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་གཉེན་པོར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་དུ་ཟད་དེ། འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བའི་བདག་ཏུ་བརྗོད་པ་སྣ་ཚོགས་དང༌། ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་འདོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དངོས་སུ་ཡོད་པ་ལ་འདོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བདག་ལ་སོགས་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡོད་ པར་བལྟས་པས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལས་བདག་དང་ཆོས་སུ་སྣང་ངོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བས་ཡུལ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་གོང་བུར་སྣང་བ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་འདུས་པ་ཡིན་ལ། གོང་བུར་རྩོམ་པའི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ནི་ཕྱོགས་དྲུག་གི་ཆ་ཡོད་པས། རྡུལ་ཕྲ་མོར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པར་མངོན་ཏེ། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་སྐྲ་ཤད་འཛིངས་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བཞིན་ནོ། །ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཁམས་གསུམ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་འབྱུང༌། སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་དངོས་སུ། །གཟུང་དང་འཛིན་པར་སྣང་བ་སྟེ། བུམ་པ་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པའི། །ཡུལ་ནི་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཕྱི་ཡི་དངོས་པོ་མེད་པར་ཡང༌། །སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བས། ཕྱིའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་ངོ༌། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། རྒྱུན་གྱི་རྟག་པ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་ཡང་ཡོད་དེ། གནས་གྱུར་པའི་དུས་ན་ཡང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་ལས་དབེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དབུ་མ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྔོན་གྱི་དབུ་མའི་མཁན་པོ་ཨཱ་ཙཱརྻ་ནཱ་གཱ་རྫུ་ན་དང༌། ཨཱརྻ་དེ་ཝས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པར་ཟད་དེ། རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ཡང་མེད། དེའི་འོག་ཏུ་ཨཱ་ཙཱརྻ་ཨ་སཾ་ག་དང༌། བ་སུ་བན་དྷུས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བར་བསྒྲུབས་ཤིང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡང་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལ་ཕྱིས་དབུ་མའི་མཁན་པོ་བྷ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ཨཱ་ཙཱརྻ་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནའི་ལུས་ཀྱི་མན་ངག་ཡོད་པས་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཞིག་བཞུགས་པས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་སུན་ཕྱུང་སྟེ། ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་དང༌། དེ་ལས་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་ མས་ཀྱང་ཡོད་པར་གྲུབ་ལ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཀྱང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དང༌། དེ་དག་གི་ཡུལ་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་དང༌། དེ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་དང་མ་རིག་པ་ནི་དགག་ཏུ་རུང་ལ། དེ་འགགས་ན་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་འགགས་པར་མཐོང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང༌། ལུགས་དང་མི་མཐུན་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕྱོགས་རྟོགས་པས། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་བྱུང་སྟེ་རྣམ་པར་བྱང་བ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་ནས། བདག་འབའ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བ་སྤྱོད་ཅིང་སྙིང་རྗེ་ཆུང་སྟེ། སེམས་ཅན་མང་པོའི་དོན་མི་བྱེད་པར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ནི་འཕགས་པ་བྷི་བྷ་ཤ་ན་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་མཐོང་བ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་རྟོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་བོ་ཨཱ་ཙཱརྻའི་ཊཱི་ཀ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་དུས་ན་ཡང་སློབ་དཔོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པར་ནུས་ཏེ། དབང་པོ་རྣོ་བ་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་དོན་དམ་པར་ད
Chinese
仅仅是安立了名言而已。实际上并非如此，因为世尊也分开了外在的缘起和内在的缘起而宣说，所以显现出心和境二者在胜义中存在。经部中说：“无境之心显现为境。”这并不是说要否定一切境，而是说为了对治对事物无常、众多微尘聚合的错乱分别所作的观察，以及执持为整体，而宣说的对治法。唯识宗说，色等外境并不存在，只是显现为识而已。世间上流传的，以及论典中出现的各种关于我的言说，以及各种法的安立，都是识的变异。这些并不是安立在真实存在的事物上，而是因为从无始以来，对我和色等法进行分别的习气存在于阿赖耶识中。因此，观察到从阿赖耶识中显现出我和法，所以产生分别，认为没有境。如何理解呢？显现为整体的事物是微尘的聚合，而组成整体的微尘有六方的分，因此，为了成立微尘，就显现出没有境，比如有眼翳的人看到虚空中头发交错等景象一样。《十地经》中也说：“善哉佛子，三界唯是心。”《密集经》中也说：“心有二相实，所取与能取显现，瓶布等，境皆无所有。”《楞伽经》中说：“无有外物时，心现二种相。”等等。因此，外境并不存在，只是显现为识而已。识是缘起，是常恒的，所以在胜义中也是存在的。即使在转依的时候，也存在着远离所取、能取和业的无二智慧，完全如实地成就。他们是这样解释的。中观二
English
It is merely establishing a term. In reality, it is not like that, because the Bhagavan also separated and spoke of external dependent arising and internal dependent arising, so it is evident that both mind and object exist in the ultimate sense. In the sutras, it says, "The mind without an object appears as an object." This does not mean that all objects are to be negated, but rather it is said to be an antidote to counteract the mistaken conceptualizations about the impermanence of things, the aggregation of many particles, and the grasping as a whole. The Mind-Only school says that external objects such as form do not exist, but only the consciousness itself appears as such. The various statements about self that are prevalent in the world and appear in the scriptures, and the various establishments of dharmas, are transformations of consciousness. These are not established on things that actually exist, but because from beginningless time, the habitual tendencies of conceptualizing self and dharmas such as form exist in the alaya consciousness. Therefore, observing that self and dharmas appear from the alaya consciousness, conceptualizations arise, thinking that there is no object. How is it to be understood? The things that appear as a whole are aggregates of particles, and the particles that make up the whole have six directional parts. Therefore, in order to establish the particle, it is evident that there is no object, just as someone with cataracts sees tangled hair in the sky. The *Ten Bhumi Sutra* also says, "O sons of the Victorious One, these three realms are only mind." The *Dense Array Sutra* also says, "The mind has two aspects, the apprehended and the apprehender, appearing in reality. Objects such as pots and cloths do not exist at all." The *Lankavatara Sutra* says, "Even when there are no external objects, the mind appears in two aspects." And so on. Therefore, external objects do not exist, but only consciousness itself appears as such. Consciousness is dependent arising, and it is constant, so it also exists in the ultimate sense. Even at the time of transformation, there exists the non-dual wisdom that is devoid of the apprehended, the apprehender, and karma, completely and truly accomplished. That is how they explain it. The two Madhyamaka
Chinese
那么宗派是怎样的呢？以前的中观论师阿阇黎龙树和圣天仅仅是造了中观的论著，也没有分为两种。在那之后，阿阇黎无著和世亲造了唯识的论著，论证了没有外境的唯识本身显现为境，并且说清净的识二者无别在胜义中也是存在的，后来一位名叫婆毗的中观论师，因为有阿阇黎龙树的身体的口诀，获得成就而住世，驳斥了唯识宗，小乘宗说外境存在，所谓外境四种是指四大和从它转变而来的色等，这些通过现量也成立存在。五蕴中也有色蕴，界和处中也有有色根和它们的境，这些是四大和从它转变而来的。薄伽梵也说过蕴、界、处是存在的。四大等的自性和无明是可以破斥的，它灭尽时，能见到老死也随之灭尽。通达了随顺和不随顺缘起的流转，以及杂染和清净的方面，厌恶轮回的痛苦，心生厌离，从而现前趋向于清净，为了独自觉悟和从痛苦中解脱，行持布施等善行，但慈悲心小，不为众多有情的事情，这叫做独觉乘。独觉是圣者毗跋尸那所授记的经中说，见到甚深缘起，证悟了法界无边无中。第一位阿阇黎的注释中说，于色蕴上证悟了法无我。获得现证的时候，也能不依赖于老师而自己证悟法性，根器锐利，胜过声闻。大乘是在胜义中
English
What is the nature of the schools of thought? In the past, the Madhyamaka masters Acharya Nagarjuna and Aryadeva merely composed Madhyamaka treatises, without dividing them into two. After that, Acharya Asanga and Vasubandhu composed treatises that spoke only of consciousness, proving that consciousness itself, without an external object, appears as the object. They also stated that the pure consciousness, without duality, exists in the ultimate sense. Later, a Madhyamaka master named Bhava, who possessed the oral instructions of Acharya Nagarjuna's body and had attained accomplishment, refuted the consciousness-only school. The Hinayana school asserts the existence of external objects, referring to the four external elements, which are the four great elements and the forms that arise from them. These are established as existing even by direct perception. Among the five aggregates, there is also the aggregate of form. Among the elements and sense bases, there are also the sense faculties with form and their objects, which are the four great elements and what arises from them. The Bhagavan also said that the aggregates, elements, and sense bases exist. The self and ignorance, such as the four great elements, can be refuted. When they cease, one sees that aging and death also cease. By understanding the conforming and non-conforming arising of dependent origination, as well as the aspects of defilement and purification, one becomes weary of the suffering of samsara and turns away from it, thus directly turning towards purification. For the sake of attaining enlightenment and liberation from suffering alone, one practices generosity and other virtuous deeds, but with little compassion, not working for the benefit of many sentient beings. This is called the Pratyekabuddha Vehicle. The Pratyekabuddha is mentioned in the sutra prophesied by the noble Vipashyana, which says, "Seeing the profound dependent origination, one realizes that the realm of phenomena has no beginning, end, or middle." In the first Acharya's commentary, it says, "One realizes the absence of self in phenomena on the aggregate of form." Even at the time of attaining realization, one can realize the nature of phenomena oneself without relying on a teacher, and one's faculties are sharper and superior to those of the Shravakas. The Mahayana is in the ultimate sense