Tibetan
ས་ནས་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་སྤྱོད། །དབང་པོ་རབ་ཏུ་གྱུར་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལ་དམིགས་ཤིང་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་སྤྱོད། །དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་ན་རང་གི་དོན་ལ་དམིགས་ཤིང་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་སྤྱོད། །དབང་པོ་ཐ་མར་གྱུར་ན་འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་རྐྱེན་ཟློག་དོན་དུ་དམིགས་ཤིང་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་སྤྱོད། །མངའ་བདག་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཡིན་པས། །འདུས་བྱས་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཆོས་སྤྱོད་དོ། །སངས་རྒྱས་ཐེག་པར་བགྲང་བ་མིན། །རེ་དོགས་གོལ་སམ་ཆོད་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་དེ། །སྐྱོན་གྱི་རྩ་བར་མ་ཤེས་ཤིང༌། །ནང་གི་བླ་མ་ཆེན་པོ་དང༌། །ཡང་དང་ཡང་དུ་མ་མཇལ་ན། །བུདྡྷ་གཞན་ནས་བཙལ་བས་རྙེད་པར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མ་གསུངས་སོ། །ཡང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བག་ཆགས་བསྟན་པ་ནི། །བླ་མ་ཆེན་པོའི་གདམས་ངག་རང་རིག་རང་ལ་ཤར། །རྒྱུད་དང་ལུང་དང་བླ་མའི་གདམས་ངག་དང༌། །རང་གི་རིག་པ་བཞི་རུ་གྱོལ་འགྲུས་མེད་མཐུན་ན། །གང་དུ་བསྟན་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་པོ་ལ། །རེ་དོགས་མེད་པར་རིག་པ་ནང་ནས་ཤར། །གཏིང་གསལ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་དེ། །ཆེ་དཀར་མ་བཙལ་ཤུགས་ལས་དྲན་པའི་ཚེ། །མི་བཅོས་མི་བསླད་མ་བཅོས་སོ་མར་གཞག །དེ་ཡང་མངའ་བདག་ཆེན་པོ་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་མདའ་རྩལ་ཅན་གྱི་དང་ཞྭ་ལ། །ཕང་པ་གང་བ་བཀང་ཡང་གཏད་ས་མདེའུ་རྩེ་གང༌། །དེ་བཞིན་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །འཁྲུལ་ བ་རྩད་ནས་བཅད་ཅིང་ཐེག་སྒོ་མང་བསྟན་ཡང༌། །ཡང་དག་དོན་ལ་ལྟ་བ་སྒོམ་པ་གཉིས། །སྤྱད་པ་འབྲས་བུ་བཞི་རུ་འདུས། །བཞི་པོ་རང་ཡང་དོན་ཆེན་གཅིག་ཏུ་འདུས། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ། །ཆོས་སྐུ་ཁ་དོག་དབྱིབས་ལྡན་དེ། །ཆེ་དཀར་མ་བཙལ་ཤུགས་ལས་དྲན་ན་ལྟ་བ་ཡིན། །དེ་ལ་མ་བཅོས་གནས་ན་སྒོམ་པ་ཡིན། །གཏིང་གསལ་ཡེངས་བ་མེད་ན་སྤྱོད་པ་ཡིན། །གཏིང་གསལ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་དེ། །སངས་རྒྱས་སྒོམ་སྟེམ་མཛད་ལ། །སེམས་ཅན་སྒྲིན་ཏེ་མ་བཅོས་སོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བློ་ལས་འདས་པ་དེ། །དཔེར་ན་སྒོག་སྐྱའི་དྲི་བཞིན་དུ། །ཡེ་ནས་རང་ཆས་ཡོད་པར་རང་གི་རིག་པ་དེ། །འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན། །བཙལ་བ་མེད་པར་དབྱིངས་དང་མཇལ་བ་ཡིན། །སྒྲུབ་པ་མེད་པར་དོན་ཆེན་གྲུབ་པ་ཡིན། །བགྲོད་པ་མེད་པར་ས་ཆེན་ནོན་པ་ཡིན། །རྟག་ན་རྟག་ཏུ་བས་ཏེ་ཆོས་སྐུ་རྟག་པ་ཡིན། །ཆད་ན་ཆད་དུ་བས་ཏེ་རྣམ་རྟོག་ཆད་པ་ཡིན། །བྲལ་ན་བྲལ་དུ་བས་ཏེ་བློ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། །
Chinese
从地上行持成为大行持。如果根器上等，则缘于他利而行持成为大行持。如果根器中等，则缘于自利而行持成为大行持。如果根器下等，则缘于遣除此世的违缘而行持成为大行持。大自在主是这样的：过患的根本是能取所取二者。缘于有为法的能取所取是行持法，不算在佛陀的乘中。希望、疑惑、歧途、决断，能取所取二者，如果不认识是过患的根本，并且没有屡次会见内在的大上师，那么金刚萨埵没有说过从其他地方寻找佛陀能够找到。又是开示大智慧的习气：大上师的窍诀，自明在自心中显现。传承、教言、上师的窍诀，和自己的觉性四者没有错谬地一致时，无论在何处开示的四种智慧，都无有希望和疑惑地从觉性中显现。深邃明澈的自性，不需寻找奇特之物，自然而然忆起之时，不改造、不伪装，如实安住。也应当这样了解大自在主。譬如，一个擅长射箭的人，即使箭袋装满了箭，瞄准的也只是箭尖。同样，对于显现和存在的诸法，即使从根本上断除了错乱，并且开示了许多乘的门径，但对于真实的意义，见和修二者，行持包含在四种果之中。四者本身也包含在一个大意义之中。也应当这样了解。法身具有颜色和形状，不需寻找奇特之物，自然而然忆起就是见。安住于此不改造就是修。深邃明澈没有散乱就是行。深邃明澈的自性，佛陀不做作地修持，众生自然而然地安住。超越众生心识的，譬如大蒜的气味一样，本来就具有的自性，自己的觉性，不需寻找伟大的果，自然成就。无需寻找而与法界相遇。无需修行而成就大义。无需前往而占据大地。恒常则恒常地安住，法身是恒常的。断灭则断灭地安住，分别念是断灭的。分离则分离地安住，与分别念是分离的。
English
From the ground, practice becomes great practice. If the faculties are superior, then focusing on the benefit of others, practice becomes great practice. If the faculties are middling, then focusing on one's own benefit, practice becomes great practice. If the faculties are inferior, then focusing on averting the obstacles of this world, practice becomes great practice. The great sovereign is like this: the root of faults is the duality of grasping and being grasped. Grasping and being grasped, focusing on conditioned dharmas, is practicing dharma, but it is not counted in the Buddha's vehicle. Hope, doubt, straying, and decision, these two, grasping and being grasped, if one does not recognize them as the root of faults, and if one does not repeatedly meet the great inner guru, then Vajrasattva did not say that one can find the Buddha by searching elsewhere. Furthermore, the indication of the imprints of great wisdom: the great guru's instructions, self-awareness dawns within oneself. If the transmission, the scriptures, the guru's instructions, and one's own awareness are in accord without error, then in whatever way the four wisdoms are taught, awareness dawns from within without hope or doubt. The essence of great, profound clarity, when one remembers it effortlessly without seeking the extraordinary, one leaves it uncorrected, unadulterated, and naturally as it is. One should also understand the great sovereign in this way. For example, a skilled archer, even if his quiver is full of arrows, aims only at the tip of the arrow. Similarly, for all the phenomena of appearance and existence, even if delusion is cut off at its root and many doors of the vehicle are taught, for the true meaning, view and meditation are contained within the four fruits. The four themselves are also contained within one great meaning. One should also understand it in this way. The Dharmakaya, which has color and form, if one remembers it effortlessly without seeking the extraordinary, that is view. Remaining in that uncorrected state is meditation. Profound clarity without distraction is action. The essence of great, profound clarity, the Buddhas practice without artifice, sentient beings abide naturally. That which transcends the minds of sentient beings, like the smell of garlic, one's own awareness, which is inherently present, without seeking the great fruit, is spontaneously accomplished. Meeting the expanse without searching. Accomplishing the great meaning without practice. Occupying the great earth without going. If it is permanent, it abides permanently, the Dharmakaya is permanent. If it is cut off, it abides cut off, conceptual thought is cut off. If it is separated, it abides separated, it is separated from the mind.