Tibetan
ང༌། །སྒོག་སྐྱའི་རང་བཞིན་དྲི་ང་མི་འདོར་ལྟར། །རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་མང་པོ་རབ་བསླབས་ཀྱང༌། །རང་བཞིན་ངན་པའི་མཚན་ཉིད་འདོར་མི་སྲིད། །དམ་པའི་བུ་ལ་གདོང་ན་པདྨ་མེད། །སྨད་འཚོང་བུ་ལ་གླད་ནས་རྭ་མ་སྐྱེས། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལོག་པར་བྱེད་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ནལ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །ཁ་ནས་སྨྲས་པའི་ཚིག་གཞན་ལ། །ཡིད་ལ་སེམས་པའི་བསམ་པ་གཞན། །ཀྱེ་མ་ཡོན་པའི་བློ་གྲོས་ཅན། །འདི་ཡི་རང་བཞིན་སུ་ཡིས་སྦྲུལ། །འབད་པས་སྐྱིན་ནི་ལེན་པར་བྱེད། །ཡོན་ཏན་རྟག་ཏུ་སྤོང་བར་བྱེད། །སྐྱོན་ལེན་ཡོན་ཏན་སྤོང་བ་ཡི། །སྐྱེ་བོ་ངན་པ་ཆུ་ཚགས་འདྲ། །སྐྱེ་བོ་ནང་པ་སུན་ཕྱུང་ན། །དམ་པ་ལ་ཡང་ཡིད་མི་རྟོན། །བྱིས་པ་འོ་མས་ཁ་ཚིག་ན། །ཞོ་ལའང་ཕུ་ཡིས་འདེབས་ཤིང་འཐུང༌། །མཚན་མོ་མཚོ་ནང་སྐར་མའི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལ། ངང་པ་པདྨའི་རྩ་བར་འཁྲུལ་པས་སུན་ཕྱུང་བ། །ཉིན་མོ་པད་རྩ་མངོན་སུམ་མཐོང་ཡང་ཟ་མི་བྱེད། །བརྫུན་སྨྲས་སུན་ཕྱུང་བདེན་པ་ལ་ཡང་དོགས་པ་སྐྱེ། །བུད་མེད་ཟས་ནི་ཉིས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡི་གཡོ་སྒྱུ་བཞི་འགྱུར་རོ། །ངོ་ཚ་དག་ནི་དྲུག་འགྱུར་རོ། །འདོད་ཆགས་བརྒྱད་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྦྱིན་པས་མ་ཡིན་རིམ་གྲོས་མིན། །མཆོད་པས་མ་ཡིན་བསྙེན་བཀུར་མིན། །བརྟན་པས་མ་ཡིན་བརྩོན་པས་མིན། །ཀུན་དུ་མི་བཟད་བུད་མེད་ཡིན། །མཁའ་ལྡིང་དབང་པོས་ཁྱེར་བའི་ཚེ། །པད་དཀར་ཀླུ་ཡིས་སྨྲས་པ་ནི། །གསང་ཚིག་བུད་མེད་ལ་སྨྲ་བ། །དེ་ཡི་སྲོག་ནི་དེ་ཟད་འགྱུར། །དོན་དང་ཆོས་ནི་རྣམ་པར་ཉམས་བྱེད་ཅིང༌། །མཐོ་རིས་དག་དང་ཐར་པའི་གེགས་བྱེད་ལ། །གནོད་པ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཉིད་གྱུར་པས། །དེ་བས་གཞན་གྱི་བུད་མེད་རྟག་ཏུ་སྤང༌། །གང་གིས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཙམ་ཞིག །བླ་མས་ སློབ་མ་ལ་བྱིན་ན། །གང་ཞིག་བཏང་ནས་ཤོག་བཏང་འགྱུར། །རྫས་དེ་ས་སྟེང་ཡོད་མ་ཡིན། །འདུ་འཛི་ཀུན་དུ་སྤང་བར་གྱིས། །གལ་ཏེ་དེ་སྤོང་མ་ནུས་ན། །དམ་པ་དག་དང་འདྲེ་བར་གྱིས། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་སྨན་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ཀུན་དུ་སྤང་བར་གྱིས། །གལ་ཏེ་སྤོང་བར་མ་ནུས་ན། །ཐར་པ་དག་ལ་འདོད་པར་གྱིས། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་སྨན་ཡིན་ནོ། །ཕན་མེད་གཉེན་དང་གཞན་ཡིན་ཏེ། །ཕ་རོལ་ཡིན་ཡང་གང་ཕན་གཉེན། །ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བཱི་ལུས་སོགས་ནད། །ཕན་བྱེད་དགོད་པའི་སྨན་བཞིན་ནོ། །འབད་པ་ཡིས་ནི་བཟུང་བ་ཡི། །བུམ་པ་ཡི་ནི་ཆུ་ཕྱེད་བཞིན། །སྤྱི་བོ་ལ་ནི་བཀུར་བྱས་ན། །སྐྱེ་བོ་ནང་པ་ཁྲོ་བར་བྱེད། །གང་ཞིག་ཡིད་ད
Chinese
如蒜之本性，臭气不舍弃，纵然广学诸多理智之论典，亦不可能舍弃恶劣之本性。 圣者之子，脸上无莲花，妓女之子，头顶不生角。 无论如何作伪，皆是糠秕之本性。 口中说出其他之语，心中所想其他之念。 唉呀！愚笨之智者，此之本性谁能改变？ 努力以赴而索债，功德恒常而舍弃，取过失、舍功德者，恶劣之人如漏斗。 若驳斥善良之人，对圣者亦不信任。 孩童因牛奶烫伤口，对酸奶亦吹气而饮用。 夜晚湖中显现星辰之倒影，天鹅误以为是莲藕而加以驳斥，白日莲藕明明可见亦不食用。 谎言说出遭到驳斥，对真实之语亦生怀疑。 女人饮食为双倍，其之狡诈为四倍，羞耻之心为六倍，贪欲则说是八倍。 非布施，非侍奉，非供养，非恭敬，非稳重，非精进，总而言之，不堪忍受是女人。 当被妙翅鸟挟持之时，白莲龙王所说之言：将秘密之语告知女人，彼之性命即因此而终结。 令正法与世间法衰退，成为通往天界与解脱之障碍，是诸般损害之根本，因此，应恒常舍弃他人之妻。 仅仅一个偈颂，上师赐予弟子，以何物偿还方能偿还？此物世间并不存在。 应当完全舍弃喧嚣，若不能舍弃，则与圣者交往，此即为彼之良药。 应当完全舍弃欲望，若不能舍弃，则对解脱生起欲望，此即为彼之良药。 无益之亲友与他人无异，纵然是外人，若有益即是亲友。 伴随而生之疾病，如风湿等，如同令人欢笑之良药。 犹如以努力持握之，瓶中一半之水，若于头顶加以尊敬，则内心之人会愤怒。 何人心中
English
Just as garlic does not abandon its inherent foul smell, even if one learns many philosophical treatises, it is impossible to abandon the characteristics of a bad nature. A holy person's son does not have a lotus on his face, and a prostitute's son does not grow horns on his head. However one may pretend, it is the nature of chaff. The words spoken from the mouth are different, and the thoughts in the mind are different. Alas! A foolish wise person, who can change this nature? One strives to collect debts, and always abandons virtues. Taking faults and abandoning virtues, a bad person is like a sieve. If one refutes a good person, one will not trust even a holy person. If a child burns his mouth with milk, he will blow on yogurt before drinking it. At night, the reflection of stars appears in the lake, and a swan mistakes them for lotus roots and rejects them. During the day, even though the lotus roots are clearly visible, it does not eat them. Having been refuted for telling lies, one becomes suspicious even of the truth. A woman's food is doubled, her deceit is quadrupled, her shame is sextupled, and her desire is said to be octupled. Not giving, not serving, not offering, not respecting, not being stable, not being diligent, in short, unbearable is a woman. When carried away by Garuda, the White Lotus Naga said: Telling secret words to a woman, her life will end because of that. Causing the decline of Dharma and worldly affairs, becoming an obstacle to heaven and liberation, being the root of all harms, therefore, one should always abandon another's wife. If a guru gives even a single verse to a disciple, what can be given to repay it? That thing does not exist in this world. One should completely abandon busyness, and if one cannot abandon it, then associate with holy people, that is its medicine. One should completely abandon desire, and if one cannot abandon it, then generate desire for liberation, that is its medicine. Useless relatives are no different from others, even if they are outsiders, if they are beneficial, they are relatives. Diseases that arise together, such as rheumatism, are like laughing medicine. Like half the water in a pot held with effort, if one is honored on the head, the person inside will be angry. Whoever in his heart
Tibetan
ང་རྗེས་མཐུན་པ། །རིང་ན་གནས་ཀྱང་ཉེ་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཡིད་ལ་བརྟན་མི་གནས། །དྲུང་ན་གནས་ཀྱང་རིང་བ་ཡིན། །དམ་པ་མིན་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་གྱུར་ཀྱང༌། །ཆུ་དང་པད་མོ་བཞིན་དུ་འདྲེས་མི་འགྱུར། །དམ་པ་ཐག་རིང་དག་ཏུ་གནས་གྱུར་ཀྱང༌། །ཟླ་བ་ཀུ་མུ་ཏ་ལྟར་དགའ་བར་བྱེད། །གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་མཛའ་འདོད་ན། །གསུམ་པོ་འདི་དག་མི་བྱ་སྟེ། །རྒྱན་པོ་འགྱེད་དང་ནོར་འབྲེལ་དང༌། །ལྐོག་ཏུ་ཆུང་མ་དང་སྨྲ་བའོ། །ཇི་ལྟར་རྭ་ལས་འོ་མ་འབྱུང༌། །འདམ་བུ་མེ་ཏོག་སྦྲང་རྩི་འཛག །གལ་ཏེ་བུད་མེད་བདེན་གྱུར་ན། །སྐམ་ས་ལས་ཀྱང་པདྨ་སྐྱེ། །བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་དམན་པའི་མིས། །ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་ཀྱང་སྤྱོད་མི་ཤེས། །གངས་ཆེན་མཚོ་ལ་ཁྱི་བཞིན་སྐོམ་ནའང་ལྕེ་ཡིས་ལྷག་པར་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ལས་བྱེད་པ། གླ་མེད་ལམ་བརྒྱགས་ཁྱེར་མི་བཏུབ། །སློང་བ་དམན་པ་མི་མངོན་པར། །ཕྱི་མའི་དུས་ན་བརྒྱ་འགྱུར་ཁྱེར། །རང་ནོར་སྤངས་ནས་འགྲོ་འགྱུར་བས། །སྐྱེས་བུ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བར་བྱེད། །ཤི་ནའང་ནོར་ནི་མི་འདོར་བས། །སྦྱིན་བྱེད་སེར་སྣ་ཅན་འདྲར་ཤེས། །སྦྱིན་ན་དབུལ་གྱུར་དོགས་པ་ཡིས། །བཀྲེན་པ་སྦྱིན་པ་གཏོང་མི་བྱེད། །ངེས་པར་འཇིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །མཁས་པས་ནོར་ནི་གཏོང་བར་བྱེད། །ཟས་ལས་ཟན་གྱི་ཕྱེད་ཙམ་ཡང༌། །སློང་བ་རྣམས་ལ་ཅིས་མི་སྟེར། །འདོད་དང་རྗེས་མཐུན་འབྱོར་བ་ཡང༌། །གང་གི་ཚེ་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ལས་ཀྱིས་འབྱོར་པ་མེད་ཀྱང་གདུང་བ་མི་སྐྱེད་ཀྱི། །འོན་ཀྱང་ཅི་འབྱོར་པ་ལ་སྦྱིན་པ་གཏང་བྱ་སྟེ། ། ལོ་མ་མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ཆུ་དང་སྨན་རྣམས་ནི། །ཐམས་ཅད་མཐའ་ཡས་བསྔོ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་མཐའ་ཡས་འགྱུར། །སྦྱིན་དང་སྤྱོད་པས་སྟོང་བ་ཡི། །ནོར་དེས་ནོར་བདག་ཡིན་ན་གོ །ནོར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཀྱང་ནི། །ནོར་གྱི་བདག་པོ་ཅིས་མ་ཡིན། ཡབ་གཅིག་འདི་ནི་ལས་ཀྱི་ས། །འདི་ནས་ཕ་རོལ་འབྲས་བུའི་ས། །འདི་ནི་གང་ཞིག་བྱས་གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་གཞན་དུ་ངེས་པར་སྤྱོད། །གཞན་འབྱོར་རིགས་དང་གཟུགས་དང་ནད་མེད་ཉིད། །མཐོང་ནས་འདིར་ནི་ཅི་ཕྱིར་གདུང་བར་བྱེད། །གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་ཁྱོད་འདོད་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ས་བོན་ལས་ནི་འབྲས་འབྱུང་མ་ཐོས་སམ། །འབྱོར་བ་ཡོད་ཀྱང་གཏོང་མེད་ན། །ཉེ་བར་འཚོ་བས་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཀིམ་པ་ཀ་ཡི་འབྲས་བུ་ནི། །ཆག་ཀྱང་ལྟོགས་ལ་ཅི་བྱར་ཡོད། །གང་ཞིག་གཞན་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་སྦྱིན་གཏོང་བ། །འདི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་སྣ་ཚོགས་ཆུ་ཡིས་མི་འཁྱེར་ཞིང༌། །མེ་ཡིས་
Chinese
与我相随者，纵远亦近在咫尺； 若心不系念，虽在身旁亦遥远。 与非贤善者共处， 亦如水与莲花，无法交融。 贤善之人纵居远方， 亦如明月照耀睡莲般令人欣喜。 若欲友谊长存， 则有三事不可为： 赌博、钱财往来， 以及背地里议论妻室。 如从牛角中挤出乳汁， 芦苇花滴落蜂蜜。 若女人能守贞， 旱地上亦能生莲花。 福德全然匮乏之人， 纵得享用亦不知如何享用。 如犬于雪山湖畔，虽渴饮却徒劳伸舌。 于此世间劳作之人， 无法无偿携带路粮。 若不显现乞丐之卑微， 来世将百倍携带。 与其舍弃自身之财而去， 不如士夫行布施。 既死亦不舍弃财物， 故知悭吝者如同施者。 因惧布施而致贫穷， 吝啬之人不行布施。 智者因其必将坏灭之故， 而将财物用于布施。 从食物中取出少许饭食， 为何不施予乞讨之人？ 如意顺遂之财富， 将于何时出现？ 纵无因业力而生之财富亦不生忧戚， 然亦当尽己所有而行布施。 树叶、鲜花、果实、清水与药材等， 一切皆因无尽回向之力而变得无尽。 若以悭吝与不享用而虚掷， 此财于财主又有何用？ 以财物本身而言， 为何不能成为财物之主人？ 此一（世界）乃是业力之地， 从此至彼乃是果报之地。 此处所作所为， 彼处必将如是受用。 见他人富裕、高种姓、美貌与无病， 于此处为何徒增忧伤？ 若欲得此一切，岂未曾听闻，福德 之种子能生出果实？ 纵有财富而不布施， 以苟且偷生又有何用？ 纵有金巴嘎之果实， 饥饿之时又有何用？ 若能不损他人而行布施， 此人之种种受用，水不能漂， 火不能焚，
English
Those who follow me, though far away, are near; If the mind does not dwell on it, though nearby, it is far. Living together with the non-virtuous, Is like water and lotus, unable to blend. Virtuous people, though dwelling far away, Bring joy like the moon shining on the water lily. If you want friendship to last, These three things should not be done: Gambling, financial dealings, And speaking secretly about wives. How can milk come from a horn? Nectar drips from reed flowers. If a woman is true, Lotuses will grow even on dry land. A person completely lacking merit, Even if they obtain enjoyment, they do not know how to enjoy it. Like a dog at a great snow lake, though thirsty, it only licks its tongue. Those who work in this world, Cannot carry provisions for the road without pay. Without showing the humility of a beggar, In the next life, they will carry a hundredfold. Rather than abandoning one's own wealth and departing, A noble person should give alms. Since wealth is not abandoned even in death, Know that a miser is like a giver. Fearing poverty from giving alms, A miser does not give. Because it is certain to perish, A wise person gives wealth. Even half a portion of food, Why not give it to those who beg? Wealth that is in accordance with desire, When will it arise? Even without wealth arising from karma, do not create sorrow, But give alms according to what you have. Leaves, flowers, fruits, water, and medicines, All become infinite through the power of endless dedication. If it is emptied by stinginess and non-use, What use is this wealth to the owner of wealth? In terms of wealth itself, Why cannot it be the master of wealth? This (world) is the place of karma, From here to the other side is the place of fruition. Whatever is done here, Will surely be experienced as such in the other place. Seeing others' wealth, high caste, beauty, and health, Why do you grieve here? If you want all of this, have you not heard that merit, The seed of virtue, produces fruit? Even if there is wealth but no giving, What use is there in barely surviving? Even if there is the fruit of the Kimpaka, What use is it when hungry? If one gives alms without harming others, This person's various enjoyments cannot be carried away by water, Nor burned by fire,