Tibetan
བྱུང་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ནི་མཐོང་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཞེན་པ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་མི་ནུས་པས་ཞེན་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཆད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་ན་ཡང་ཞེན་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་ཡང་ལྡོག་མཚམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ལྡོག་པས་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲ་ལ་སྒྲ་ཉིད་དུ་ཞེན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ལྡོག་པ་གཅིག་བདག་གིར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་གཞན་དག་ལ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ལྡོག་པ་གཅིག་པ་འཛིན་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་ཞེན་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་ཞེན་པར་བྱེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པས་ཚད་མས་བྱེད་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་མངོན་སུམ་གྱི་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་དག་པ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་ལེན་ཏོ། ། ཚད་མའི་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རྟག་པ་ཉིད་ནི་ཅི་འཐད་དམ་འོན་ཏེ་མི་འཐད་ཅེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའི་བྱེད་པ་ལ་མི་མཁས་པ་གཞན་གྱིས་ནི་རྟག་པ་དང་ཡོད་པ་དག་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་བཟུང་ནས་བརྩད་པ་དེས་ན་དེ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ངོ་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་གནོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཡང་དཔྱད་དགོས་སོ། །འདི་ལ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པས་དོན་འདི་ནི་ངས་བཟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བའི་དོན་དུ་བརྗོད་དོ། །གང་ཞིག་དོན་འདི་བཟུང་ངོ་ཞེས་ཤེས་པར་མ་བྱས་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བར་མི་བརྟག་སྟེ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར
Chinese
已经产生的事物，凭借见的力量所了知的，对外境进行推测，确实是有意义的。现量如果不存在正在见的事物，就不会产生，因为它不是以执著为先导的，因此不是决定的。对于没有执著的事物，现量无法介入，所以是执著本身在介入。即使执著的最终是虚假的，但执著的对象仍然是现量的对象。执著也是具有遮遣对象的，而遮遣也因遮遣的界限不同而各异。因此，一个事物的遮遣所包含的一切，都无法成为一个分别念的对象。正因为如此，现量的声音，并非是执著于声音本身，也不是执著于声音的刹那。如果是这样，那么分别念必然会拥有一种遮遣，而对于其他的遮遣则不确定。由于执著于唯一的遮遣是必然的，所以分别念是具有执著于一种遮遣的作用的，而现量也是具有分别念的作用的。因此，量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的作用就是执著于一种遮遣的最终结果。如果是这样，那么所谓的常，就是从无常中遮遣出来的，而所谓的有，就是从不做作用中遮遣出来的，因此不是量的一个作用的对象。因此，量作用的不同对象的现量成立的有，本身就是作为理由来采用的。 成为量作用的其他对象的常，究竟是合理还是不合理，这是需要考察的。对于量作用不精通的其他人，将常和有作为同一个量的对象来争论，因此需要驳斥这一点。如果有人说，这会损害认识的现量刹那，这也需要考察。在此，凭借现量的力量所产生的执著，执著于这件事是我所执取的，这本身就被称为现量所执取的对象。如果某人没有认识到这件事已被执取，那么就不能认为是现量所执取的，如果是这样，那就太过分了。
English
It is certain that inferring external objects based on the power of seeing arisen things is meaningful. Direct perception, if there is no object being seen, will not arise because it is not preceded by grasping, therefore it is not decisive. Direct perception cannot engage with what is not grasped, so it is grasping itself that engages. Even if the ultimate object of grasping is false, the object of grasping is still the object of direct perception. Grasping also has an object of negation, and negation is also different due to the distinction of the limits of negation. Therefore, all that is contained by the negation of one thing cannot be made the object of one conceptual thought. For this very reason, the sound of direct perception is not grasping at the sound itself, nor is it grasping at the moment of the sound. If this is the case, then conceptual thought will inevitably possess one negation, but there is no certainty about other negations. Since grasping at one negation is inevitably done, conceptual thought is the agent of grasping at one negation, and direct perception is also the agent of conceptual thought. Therefore, the function of valid cognition (pramāṇa) is the ultimate result of grasping at one negation. If this is the case, then what is called "permanent" is the negation of "impermanent," and what is called "existent" is the negation of "not performing a function," so it is not an object of one function of valid cognition. Therefore, the existence of different objects of valid cognition, established by direct perception, is itself taken as the reason. Whether the permanent, which has become the object of another function of valid cognition, is reasonable or unreasonable is something to be examined. Others who are not skilled in the function of valid cognition argue by taking the permanent and the existent as objects of the same valid cognition, so this needs to be refuted. If someone says that this harms the moment of direct perception of recognition, that also needs to be examined. Here, whatever is grasped by the grasping that arises from the power of direct perception, with the thought, "I have grasped this thing," that itself is said to be the object grasped by direct perception. If someone does not recognize that this thing has been grasped, then it is not considered to be grasped by direct perception; if it were, it would be too far-reaching.