Tibetan
་དད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་སྟེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ལ་གཅིག་ཉིད་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་པར་སྔོམ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་བདག་ཅག་འབྲས་བུ་འདི་ལ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་སྐྱེད་པ་ལ་ས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། དེ་དག་གཅིག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ངོ་ཤེས་པས་ཐ་དད་པ་དག་གཅིག་ཏུ་སྲེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་དེ་འདིའོ་ཞེས་མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བ་འཛིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་རང་གི་གི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དག་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་འཇུག་པས་ན་ དོན་མེད་པ་ཡིན་གྱི་མི་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མ་འབྲེལ་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རྒྱུད་གཅིག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་བའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། རྒྱུད་ཀྱི་ནང་དུ་གཏོགས་པའི་མཐོང་བའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་སྐྱེས་པར་ནུས་པ་ཡང་གལ་ཏེ་ཡིན་མོད་འདི་ལ་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད་དེས་ན་བསལ་ཟིན་པ་འདི་དག་ལ་སྐད་ཅིག་འཇིག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཉོན་ཅིག །གང་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྩོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡིན་མོད་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བརྗོད་པ་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་ཁྱབ་པོ། །དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་རིམ་གྱིས་བྱེད་དམ་ཡང་ན་ཅིག་ཅར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཅིག་ཅར་རམ་རིམ་གྱིས་བྱ་བ་དག་ལ་འཇུག་པར་ནུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་སོ། །ཅིག་ཅར་ཉིད་ནི་ཅིག་ཅར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་མྱོང་བ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། །རི
Chinese
又于信解亦容有，譬如天授与祠授等，犹如一也。以彼等聚集于若干果故，不异而和合。如是世间，我等若于此果成为一耶？谓如生苗时，土等成为一也，然彼等非是一也。如是，于此亦以认识而令各别者混合为一，然非缘无有各别之自性，以不应执此即彼，此是此等显现与隐蔽之故也。执无有各别之自性时，亦不应执生等之差别故，已如是说竟。是故，此由各别之故，唯缘意义，具有各自之法者，于若干作用上，以无有各别而作增益故，以容有之故， 是无意义，然非不执显现，以无有总相显现之故也。若谓于刹那坏灭，则有比量之妨害，此亦不相关联，以由各别之体性，知者非是境故，非遍也。若是，则属于一相续之摄持，与由摄持所生之刹那等，亦是各别也。若属于相续之内，缘所见之境而生起忆念之能力亦有，然于此有何不应理耶？是故，于此等已遣除者，谛听成立刹那坏灭之量。凡所有者，彼一切皆是无常，譬如瓶等。成为诤论处之声等亦非是有也。若谓诸事物亦是有，亦非是刹那，则彼之陈述，以作用之自性而作事之有性，是次第与同时所遍也。作事者，是次第作，或是同时作耶？更无有其他之方式也。如是，诸事物能以同时或次第而趣入于作用，是现量所缘也。同时之体性成为同时，是现量所体验所缘也。
English
Also, faith and understanding are permissible. For example, celestial giving and sacrificial giving are like one. Because they gather in some fruits, they are combined without difference. Likewise, in the world, if we become one in this fruit? It is said that when sprouts grow, soil and so on become one, but they are not one. Similarly, here too, by recognizing, different things are mixed into one, but it is not focusing on the nature of non-difference, because it is not appropriate to grasp this as that, this is this, and so on, as manifest and hidden. When grasping the nature of non-difference, it is also not appropriate to grasp the differences of birth and so on, so it has been said. Therefore, this, because of its distinctness, only focuses on meaning, and those who possess their own characteristics impute non-difference to some actions, so because it is permissible, It is meaningless, but it is not that one does not grasp the manifest, because there is no manifestation of generality. If it is said that there is harm from inference in momentary destruction, this is also not related, because the knower of the nature of distinctness is not an object, so it is not pervasive. If so, then the moments that belong to the same continuum, and that arise from grasping, are also distinct. If it belongs to the continuum, and the ability to generate memory that focuses on the seen object also exists, then what is unreasonable about this? Therefore, listen to the measure that establishes momentary destruction for those who have already been refuted. Whatever exists is impermanent, like a vase and so on. Sounds and so on, which have become the object of dispute, are also non-existent. If it is said that things are existent and also not momentary, then that statement, the existence of doing things by the nature of action, is pervaded by sequence and simultaneity. Does the doer act sequentially or simultaneously? There is no other way. Thus, things are able to enter into action simultaneously or sequentially, which is the object of direct perception. The nature of simultaneity becoming simultaneous is the object of direct experience and direct perception.
Tibetan
མ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་པ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་རིམ་དང༌། རིམ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་ཡང་ད་ལྟ་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྣང་བཞིན་པའི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འདི་དག་ཀྱང་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་དང་རིམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཅིག་ཅར་ཡང་རིམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དོན་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་རང་བཞིན་ནམ་དོན་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ནི་མི་སླུ་བ་ དང་ལྡན་པར་རེ་རེའི་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྣང་བའི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འདི་འདྲ་བའི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་གཅིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་དང་གང་ཅུང་ཟད་མཐོང་བའམ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་པོ་ནི་རང་བཞིན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་རང་བཞིན་གཉིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་ནུས་པ་ཉིད་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་མེད་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ནི་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པའི་མི་འཐད་དོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་རྗེས་སུ་བྱས་པ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་རང་བཞིན་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཡང་ཉེ་བ་ཡིན་པ། དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ཚོགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐད་ཅིག་དང་པོར་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིམ་པ་མི་འཐད་དོ། །ཐ་དད་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དག་ནི་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་ལྷན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་འདིར་མི་སྤྲོའོ། །འདི་སྙམ་དུ་འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ནི་རང་ལས་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་ཅིག་ཅར་ སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེས་སྐད་ཅིག་དང་པོར་ཅུང་ཟད་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུའི་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་རུང་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ན་ཡང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནས་འདི་རྣམ་གྲངས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་བྱེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །རིགས་པ་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བ་ངན་པའི་རབ་རིབ་མ་ལུས་པ་འཇོམས་པར་མཛད་པ་སའི་སྟེང་ན་རྒྱལ་བའི་མཛད་པ་ལ་དེ་ཉིད་གཉིས་པར་གྱུར་པ། དཔལ་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པ་མཆོག་གིས་ཐུགས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་རིན་པོ་ཆེ་དང༌། རྩོམ་པ་དམ་པའི་རྒྱན་དང་གོ་ཆས་རྣམ་པར་མཛེས་ཤིང་མི་བཟློགས་པའི་ཆོས་ཅན། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་སྦྱར་བ་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྐལ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་དང༌། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་གྲུབ་པ། ཆོས་མཆོག།
Chinese
妈巴也是这样。如果次第和非次第的自性有第三种形态，那么它的次第和非次第的两种自性，也就会变成像现在我们所见到的那样。即使那样，显现的次第和同时这些也不会变成一个的体性。那样一来，次第和另一方的自性，同时也会变成次第的自性。那样的话，对于两者来说，互相的自性被观察到，以及具有自性的理由的事情也会变成过失，因为自性或事情的显现也没有。那么是什么呢？次第和同时是具有不欺骗性，各自的体性被现量观察到。如果那样，显现的次第和同时任何一个是互相不同的自性，像这样的次第和同时怎么会变成一个呢？因为事物不同的自性是不同的特征。如果不是这样，就不会变成次第和同时了。那样一来，稍微见到或观察的两种自性，是具有那些自性不可能的。因此，现量的量能够完全断除两种自性，显示了没有从次第和非次第之外的其他形态。如果那样，次第和非次第做事情本身就成立了周遍。对于非刹那性来说，次第和非次第是不合理的。像这样，事物以自己的自性接近于做事情这样来解说。因为，果随之而行和相违，凡是有和没有随之而行的，那就是产生果的能力。果随之而行和相违所随之而行的也是事物们的自性，因此自性本身就是能力。以非刹那性的自性，在第二刹那产生的果的自性是什么，那第一个刹那也是接近的。因此，在第二刹那等所要产生的果的集合是什么，那在第一个刹那也会产生。如果那样，刹
English
Ma pa is also the same. If there is a third form of nature that is sequential and non-sequential, then its sequential and non-sequential natures will also become exactly like what we see now. Even so, these appearing sequences and simultaneities will not become one entity. If that happens, the nature of sequence and the other side, simultaneity, will also become the nature of sequence. In that case, for both, the mutual nature is observed, and the reason for having the nature will also become a fault, because the appearance of nature or things is also absent. So what is it? Sequence and simultaneity are endowed with non-deception, and their respective entities are directly observed. If that is the case, whatever the appearing sequence and simultaneity are, they are mutually different natures, so how can such sequences and simultaneities become one? Because the different nature of things is a different characteristic. If it is not like this, it will not become sequence and simultaneity. If that happens, the two natures that are slightly seen or observed are impossible to have those natures. Therefore, the direct perception can completely cut off the two natures, showing that there is no other form than sequence and non-sequence. If that is the case, it is established that sequence and non-sequence themselves do things. For non-momentariness, sequence and non-sequence are unreasonable. In this way, things are explained as approaching the act of doing things by their own nature. Because, whatever follows and contradicts the result, whatever follows with existence and non-existence, that is the ability to produce the result. What follows the result following and contradicting is also the nature of things, therefore nature itself is ability. With the nature of non-momentariness, whatever is the nature of the result that arises in the second moment, that first moment is also close. Therefore, whatever is the collection of results to be produced in the second moment and so on, that will also arise in the first moment. If that is the case, the moment
Chinese
对于非刹那性，次第是不合理的。不能成立各异和无异差别的自性，同时起作用的因，以非刹那性的意义来说，认为不应依赖，这在其他地方也已阐述过并非同时。因此，这里不再赘述。如果认为，对于非刹那性的行，所有从自身产生的果，都是同时产生的，这也是不合理的。因为，非刹那性的事物，在第一刹那稍微以自己的体性所产生的果有多少，那么所有这些在第二刹那等也会产生。因为成就果之集合的自性，在第二刹那等也是接近的缘故。因此，这个名称，非刹那性，由于次第和同时起作用是不合理的，由于不存在从不相似方非刹那性所遍及的事物，所以从那之中返回，就是刹那性所遍及的，这是自性推理。伟大的论理学家，摧毁所有恶见的昏暗，在地上成为胜者事业的第二位，吉祥的法称论师的善说之精华，心中充满喜悦的戒律宝，以及以神圣著作的庄严和盔甲装饰，具有不可逆转之法者，法增论师所著的《刹那性成立》的论述完毕。印度堪布具贤国王，以及译师比丘慧贤所翻译。 《刹那性成立》，法增。
English
For the non-momentary, sequence is unreasonable. The nature that cannot establish the difference between different and non-different, the causes that act together, in terms of the non-momentary, it is unreasonable to think that they should be relied upon, which has already been explained elsewhere as not being simultaneous. Therefore, I will not elaborate here. If it is thought that for non-momentary formations, all the results that arise from themselves are produced simultaneously, that is also unreasonable. Because, whatever results that non-momentary thing produces slightly with its own nature in the first moment, all of those will also be produced in the second moment and so on. Because the nature of accomplishing the collection of results is also close in the second moment and so on. Therefore, this name, non-momentary, is unreasonable because it acts sequentially and simultaneously, since there is nothing pervaded by the dissimilar side, the non-momentary, therefore, reversing from that, it is pervaded by the momentary, this is the reason of nature. The great logician, who destroys all the darkness of evil views, becoming the second to the Victor's deeds on earth, the essence of the excellent teachings of the glorious Master Dharmakirti, the Precious Discipline whose mind is full of joy, and adorned with the ornaments and armor of sacred compositions, possessing irreversible Dharma, the treatise "Establishment of Momentariness" composed by Master Dharmottara is completed. Translated by the Indian Abbot Kalyana Raja and the translator Bhikshu Buddhimatishri. Establishment of Momentariness, Dharmottara.