Tibetan
བ་ནི་ཚད་མའི་སྒྲའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་བྱ་བ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྲུབ་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རམ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ཞུགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མི་འཐོབ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆུའི་ཤེས་པས་སྨིག་རྒྱུ་དང༌། སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཤེས་པས་སྣང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཞུགས་པ་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཙམ་དང་སྣང་བ་ཙམ་ཡང་མི་འཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་འདིས་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དོན་དེ་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་དོན་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །སྔར་རྟོགས་པར་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མི་སླུ་ བར་བརྗོད་ཀྱི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དོན་གང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སླུ་བར་བརྗོད་དོ། །ཤེས་པ་ཡང་དོན་གང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སླུ་བར་འདོད་དོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པར་རུང་བར་ཤེས་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པའི་དོན་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཤེས་པར་བྱས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །མི་སླུ་བ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་དོན་གཟུང་བ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཚད་མའི་སྒྲའི་དོན་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་ཡང་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་གང་ཞིག་གི་ངག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཚད་མའི་སྒྲ་རྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞལ་བ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ལ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་བཤད་པ། གྲགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་སྒྲ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྫ་མ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པ་ནི་རྫ་མཁན་གྱི་སྒྲ་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་པའི་ཚད་མའི་
Chinese
声音成为量（ प्रमाण ，pramāṇa， प्रमाण ）这个词的所依，也就是能获得有作用的事物之自性。如果说，与作为所作之事物相关联，那么为了获得能成就意义的事物，它就是获得者。如果这样，那么量与非量的区别岂不是不存在了吗？因为没有从某些知识入手而一无所获的情况。因为当水的知识趋向于海市蜃楼，毛发错觉的知识趋向于所显现的微尘时，并非连海市蜃楼和显现之物都无法获得。因此，如果以这种方式，所有知识都成为获得所作之事的理由，那么它们都会变成量吗？回答说：所谓获得，是指获得不欺骗地实现该事物。在世间，获得如先前所理解的那样的事物才被称为不欺骗，而不仅仅是获得。如此，事物如何显现，就如何获得它，这被称为不欺骗。知识也是如此，事物如何显现，就如何获得它，这被认为是不欺骗。因此，能够实现事物，并且通过获得知识的对象来认识知识，依赖于认识行为，以被认识的事物为对象，那么获得该作用就是不欺骗的。不欺骗不仅是世间所称道的对事物的把握，而且也是对量这个词的意义——不欺骗的把握。如此，对于指示可获得之事物的不欺骗者，被称为量。在世间，凡是言语能完全断除对事物的迷惑，成为断除迷惑的不欺骗者，对于能完全断除迷惑，成为断除迷惑的不欺骗者，量这个词就是所依。因此，对于衡量事物的不欺骗知识，作为衡量者本身，是从世间人那里确立的。总的来说，依赖于名声之差别的声音是可以见到的，例如，被称为从事制陶的人，陶工这个词就像依附于种姓的差别一样。同样，对于被称为衡量者的量
English
Sound becomes the basis of the word "pramāṇa" ( प्रमाण ，pramāṇa， प्रमाण ), which is the nature of obtaining things that have a function. If it is said that it is related to the thing to be done, then in order to obtain the thing that can accomplish the meaning, it is the obtainer. If this is the case, then wouldn't the distinction between valid and invalid cognition cease to exist? Because there is no situation where one does not obtain anything from engaging with certain cognitions. Because when the cognition of water tends towards a mirage, and the cognition of hair-like appearances tends towards the appearing fine particles, it is not the case that even the mirage and the appearing thing cannot be obtained. Therefore, if in this way all cognitions become the reason for obtaining the thing to be done, then would they all become valid cognitions? It is said in reply: Obtaining refers to obtaining the meaning that is unfailing in accomplishing that thing. In the world, obtaining the thing as it was previously understood is called unfailing, not merely obtaining. Thus, obtaining the thing in the way it is shown is called unfailing. Cognition is also considered unfailing when it obtains the thing in the way it is shown. Therefore, any cognition that is capable of accomplishing a purpose, and which, through obtaining the object of knowledge, relies on the act of knowing, having the object of the known thing, is unfailing in obtaining that purpose. Unfailing is not only the grasping of things that is renowned in the world, but also the grasping of the meaning of the word "pramāṇa" as unfailing. Thus, the unfailing person who indicates the thing to be obtained is called "pramāṇa." In the world, the word "pramāṇa" is based on that which, when speech completely dispels delusion about things, becomes an unfailing dispeller of delusion, for that which completely dispels delusion, becoming an unfailing dispeller of delusion. Therefore, the unfailing knowledge that measures things, as the measurer itself, is established from the worldly ones themselves. Generally speaking, sound that relies on the distinction of fame is visible, for example, the word "potter" is said to apply to one who engages in making pots, just as it relies on the distinction of caste. Similarly, the "pramāṇa" that is said to be the measurer