Tibetan
དཔེར་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིམ་གོང་ལ་བུམ་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པ་ནི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་ཐལ་བ་ལས་ལྡོག་པའོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་གཞལ་བྱར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་བཞིན་དེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེའི་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་ལས་ཚད་མའི་སྒྲས་ཉེ་བར་བསྟན་ཅིང་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་བྱའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་བརྟག་པ་འོས་པའི་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །འཇལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་གོ །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་གང་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་བྱ་བ་ དེ་ནི་དེ་བྱེད་པར་རུང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཆུ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལེན་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེས་པར་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་ངེས་པ་མེད་པས་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བསླང་བར་བྱ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་དེས་དེ་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གྲང་བ་ལྡོག་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲོན་མ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་ཡོད་པའི་དོན
Chinese
例如，仅仅因为存在，泥块也不会被赋予瓶子的名称，这就像依赖于形状等差别一样。同样，即使存在作为量（ प्रमाण ，pramāṇa，衡量）的衡量作用，也不会被赋予量的名称，这被称为由于遍及者不显现而从过失中返回。另外，如果作为所量（ प्रमेय ，prameya，被衡量）的知识能够完成自己所要证明的事情，即使那样，其自性也不会成为外在所要证明的部分，因此那些追求意义的人不应该接受它。与燃烧等相关的，成为部分的知识，是那些追求意义的人应该依赖的，经论中通过量的术语来近似地指示和考察。因此，应该理解，凡是知识的外在所要证明的部分，才是应该追求的意义，这是经论中适合考察的量的术语所适用的原因。衡量的事物不是外在所要证明的部分，因此，由于不是想要追求的意义，所以知识不会被赋予具有自身理由的量的名称。因此，凡是能起作用的事物，凡是追求意义者所要接受的事物，那一定被认为是能够做到那件事的，例如，追求沐浴等的人所要接受的水一样。某些识（ विज्ञान ，vijñāna，知识）也是追求意义者所要接受的。仅仅因为追求意义而接受，就是所要证明的对境，而能证明者也是确定的，因此它遍及于彼。如果没有能证明的事物，那么由于没有确定的原因，所以对于遍及者来说，没有确定的，因此所要遍及的事物，不是追求意义者所要接受的，这被称为自性。即使那样，凡是其自性不是明显想要的结果的部分，那么追求意义的人不应该依靠其自性来依赖它，例如，追求消除寒冷的人，不会因为仅仅是光明的自性而追求灯一样。同样，知识也仅仅因为是衡量者，而不是外境的部分，这被称为没有所要遍及的。这样的话，那么存在的意义
English
For example, just because it exists, a lump of clay is not given the name 'pot,' just as it depends on differences such as shape. Similarly, even if the act of measuring as a valid cognition ( प्रमाण ，pramāṇa，measuring) exists, it is not given the name 'valid cognition,' which is called turning back from faults because the pervader is not manifest. Furthermore, if the knowledge that acts as the object to be measured ( प्रमेय ，prameya，to be measured) is able to accomplish its own object to be proven, even so, that nature does not become a part of the external object to be proven, therefore, those who seek meaning should not accept it. The knowledge that has become a part related to burning, etc., is what those who seek meaning should rely on, and it is approximately indicated and examined in the scriptures by the term 'valid cognition.' Therefore, it should be understood that whatever part of the external object of knowledge is to be proven is what should be understood as the meaning to be sought, which is the reason why the term 'valid cognition,' which is suitable for examination in the scriptures, is applied. The object of measurement is not a part of the external object to be proven; therefore, since it is not what is desired to be sought, knowledge is not given the name 'valid cognition' with its own reason. Therefore, whatever is capable of acting, whatever is to be accepted by those who seek meaning, that is considered to be capable of doing that, just like water is to be accepted by those who seek bathing, etc. Some consciousness ( विज्ञान ，vijñāna，knowledge) is also to be accepted by those who seek meaning. Taking it simply because it is sought is the object to be proven, and the prover is also certain, therefore it pervades it. If there is no prover, then since there is no certain cause, there is no certainty for the pervader, therefore, what is to be pervaded is not to be accepted by those who seek meaning, which is called self-nature. Even so, whatever nature is not a part of the manifestly desired result, then those who seek meaning should not rely on that nature to depend on it, just as those who seek to reverse the cold do not seek a lamp because of the nature of mere appearance. Similarly, knowledge is also not a part of the external object merely because it is a measurer, which is called not having what is to be pervaded. In that case, then the meaning of existence
Tibetan
་འཛིན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཤོས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། ཡོད་པའི་དོན་འཇལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པ་ནི་བདེན་ན་ཤེས་པའི་ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེས་དོན་ཡོད་པ་བཟུང་དུ་བཅུག་པ་དི་ལྟ་ན་ཡང༌། འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་དོན་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ན་ནི་མི་འཐོབ་ལ། །མ་ཐོབ་ན་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་རུང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཤེས་པའི་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོན་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཁོ་ན་ལས་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུའི་ཡན་ ལག་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བརྟག་པར་འོས་པ་ཡིན་ན། ཐབས་འདི་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེན་པས་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བས་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། དཔེར་ན་མེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་མེ་ཤེལ་བཞིན་ནོ། །དོན་འཛིན་པ་ཡང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངེས་པའི་ཐབས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་དེའི་ཐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་ལ་ཐབས་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་འཛིན་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཐབས་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ན་བརྟག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཚད་མའི་སྒྲའི་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་མི་སླུ་
Chinese
执持为量，另一者非量，如是则成量与非量之差别。若谓识之执持存在之义为义成之因，且衡量存在之义之事物之因亦为量之语，若差别成立是实，然识之执持存在之义，非为显现欲求之因。若彼令义存在被执持，如是，成果之因是义本身，而非执持彼之识。若不执持则不得，若不得则非欲求之果之支分，故所应成之事，由能成之事可得之门而得义，故为义事之支分，且能得者亦为执持先导者。若如是，则识之义事能得者即为义成之支分，而执持存在之义则将成为方法。若唯由此，求义者所显示之果之支分之自性，即为量之语所诠之因，则应考察。此方法非决定，何以故？以随念之执著亦能得义故。何者非由何者决定之方法，则非求义者所决定显示者，譬如求火者之火镜。执持义亦非得义之决定方法。彼之自性非彼，求义者所遍取者，唯待彼之方法之事物而已。何者为方法，彼亦存在于彼，否则，则不成唯待彼之说。故所应依止之决定，由方法决定所周遍故，周遍者不现。故执持义非义事之支分之自性，然乃得义者。彼之方法亦非决定，故义事求义者非所应显示者，则非应考察者，如何成为量之语之因？如是则不欺。
English
That which apprehends is valid cognition, and the other is not valid cognition. Thus, the distinction between valid and non-valid cognition is established. If it is said that the consciousness that apprehends the meaning of existence is the reason for the accomplishment of the meaning, and also the reason for the object that measures the meaning of existence is the term for valid cognition, then if the distinction is established as true, then the consciousness that apprehends the meaning of existence is not the reason for the manifest desire. If it allows the existing meaning to be apprehended, then the cause of accomplishing the result is the meaning itself, not the consciousness that apprehends it. If it is not apprehended, it will not be obtained. If it is not obtained, it is not a part of the desired result. Therefore, the thing to be accomplished obtains the meaning through the door of what can be accomplished, so it is a part of the meaning-action, and that which obtains it is also that which is preceded by apprehension. If that is the case, then the meaning-action of consciousness that obtains is the part of the accomplishment of the meaning, and the apprehension of the existing meaning will become the method. If only from this, the nature of the part of the result shown by those who seek meaning is the reason for the application of the term valid cognition, then it should be examined. This method is not definite, because even the attachment of recollection obtains the meaning. That which is not a definite method by which, is not what is definitely shown by the seeker of meaning, like a fire crystal for a seeker of fire. Apprehending meaning is also not the definite method of obtaining meaning. Its nature is not that, and what is completely grasped by the seeker of meaning only depends on the object of that method. Whatever is the method also exists in that, otherwise, it will not become merely depending on that. Therefore, since the determination to be relied upon is pervaded by the determination of the method, the pervader is not perceived. Therefore, apprehending meaning is not the nature of the part of the meaning-action, but it is what obtains the meaning. Its method is also not definite, therefore, since the meaning-action seeker of meaning is not what should be shown, then it is not what should be examined, how can it become the cause of the term valid cognition? If so, then it is not deceptive.