Tibetan
ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་དང་ལྡན་པའི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་དག་གི་ཡང་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ། གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་ཡོད་ལ། །དེ་མེད་ན་མེད་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་གཟུང་བའི་ཆ་ཡོད་ན་ཤེས་པ་ཡོད་ལ་མེད་ན་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པོ། །གཏན་ཚིགས་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་དག་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་དེ་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་པ་དག་སྟེ། རྟོག་གེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་དང་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དུས་མཉམ་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་རིམ་གྱིས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན། ནུས་པ་འཇོག་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡང་ན་གཟུང་བའི་ཆ་དེ་ནུས་པ་འཇོག་པ་ན་རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུང་བའི་ཆ་དེ་འགག་པ་ན། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནུས་པ་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །ནུས་པ་དེ་གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རྣམས་སྒྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཁོ་ན་ལ་རང་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་སྒྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་པའམ། བཞི་བ་ལ་ཡང་རུང་གང་གི་ཚེ་འདི་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། ཡོངས་སུ་སྨིན་ནས་རང་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་མི་སྲིད་དེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་གཟུང་བའི་ཆ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་འདི་རྣམས་ལྟ་སྲིད་རེ་སྐན། གལ་ཏེ་ནུས་པས་ཤེས་པ་སྐྱེད་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ནུས་པ་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྱི། གཟུང་བའི་ཆ་སྔ་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། རིམ་གྱིས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཉེས་པ་མེད་དོ། འདི་ལྟར་རིམ་གྱིས་ཀྱང་གཟུང་བའི་ཆ་དེ་ནི་རང་དང་མ
Chinese
凡是存在与不存在的事物的存在与不存在本身，就被称为是因和具有因的次第生起的特征。如果什么存在，什么就存在；如果它不存在，什么就不存在，这就是因，另一个就是具有因。对于此，如果所取分存在，识就存在，如果不存在，识就不存在。因此，同时生起的二者也成就为因和具有因。所谓“立宗者”，就是那些安立立宗之名的人，也就是诡辩者的同义词。所谓“具有彼性”，就是具有存在与不存在性。所谓“因和具有因”，就是因和果的意思。这样，暂时说明了境和有境的事物是同时的，现在为了说明次第的境和有境的事物，又说了“或者，为了安立能力而次第”。也就是说，或者所取分在安立能力时，就变成次第产生之自性的境。比如，当所取分灭尽时，就在阿赖耶识上安立能力。如果这个能力在第二刹那成就同时作用的事物，那么那时只在第二刹那产生与自己相似的识。如果不能成就，那么在第三刹那或第四刹那，无论何时成就，那时完全成熟后，就会产生与自己相似的识。对于这个观点，因为自己对自己作用是相违的，而且因为是同一方，而且因为是同时生起的等等过失是不存在的。比如，在先前的识中，凡是存在蓝色等所取分之相的，就会产生具有蓝色等相的后来的识。因此，这些过失是不可能存在的。如果能力产生识，那么如果这样认为，那么只有能力才成为境，而不是先前的所取分，那么就说了“次第也是”，等等。这个本身是没有过失的。比如，次第的所取分也是与自己相符。
English
Whatever is the existence and non-existence of things that exist and do not exist, that is said to be the characteristic of the sequential arising of cause and that which possesses cause. If something exists, something exists; if it does not exist, something does not exist, that is the cause, and the other is that which possesses cause. For this, if the apprehended aspect exists, consciousness exists, and if it does not exist, consciousness does not exist. Therefore, these two arising simultaneously also become established as cause and that which possesses cause. Those who are called "proponents of reasons" are those who apply the term "reason," and that is synonymous with "sophist." That which is called "possessing that nature" is possessing the nature of existence and non-existence. That which is called "cause and that which possesses cause" means cause and effect. Thus, having temporarily explained that objects and subjects are simultaneous, now, in order to explain the objects and subjects that are sequential, it is said, "Or, sequentially, in order to establish potency." That is to say, or when the apprehended aspect establishes potency, it becomes the object of the nature that sequentially produces. For example, when the apprehended aspect ceases, it establishes potency on the alaya-consciousness. If that potency accomplishes things that act simultaneously in the second moment, then at that time it produces a consciousness similar to itself only in the second moment. If it does not accomplish it, then in the third or fourth moment, whenever it is accomplished, at that time, having fully ripened, it will produce a consciousness similar to itself. For this view, there is no fault such as acting on oneself is contradictory, and because it is the same side, and because it arises simultaneously, and so on. For example, whatever aspect of the apprehended aspect, such as blue, exists in the previous consciousness, that produces the subsequent consciousness that possesses the aspect of blue, and so on. Therefore, these faults are unlikely to exist. If potency produces consciousness, then if one thinks that only potency becomes the object, and not the previous apprehended aspect, then it is said, "It is also sequential," and so on. This itself is without fault. For example, the sequential apprehended aspect is also in accordance with itself.
Tibetan
ཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ནུས་པ་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་བའི་ཆ་དེས་ནུས་པ་དེ་གཞག་པར་མ་གྱུར་ན་ནི་ནུས་པ་དེས་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་གཟུང་བའི་ཆ་དེ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་གཟུང་བའི་ཆ་དེས་རང་དང་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་སྐྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡོད་དོ། །འདིར་གཞན་གྱི་ཚིག་གི་གོ་སྐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འོ་ན་ནང་གི་གཟུགས་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ནང་གི་གཟུགས་ཁོ་ན་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ནང་གི་གཟུགས་དེ་དང་མིག་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། འདི་ལྟར་མིག་སྔར་སྣང་བར་གྱུར་བའི་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་མིག་གིས་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་ན། ནང་གི་གཟུགས་ནི་མིག་སྔར་སྣང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ནང་གི་གཟུགས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་མིག་གིས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། དེ་ནི་ནམ་ཡང་མདུན་ན་མི་འདུག་ན། དེ་ཇི་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྔ་མའོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་འདིའི་ལན་གདབ་པར། ལྷན་ཅིག་བྱེད་དབང་ནུས་པ་ཡི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་དབང་པོ་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཉེས་པ་འདིར་འགྱུར་ན། ཁོ་བོ་ ཅན་ནི་དབང་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དབང་པོ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ནང་གི་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིག་ཀྱང་ནང་གི་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པའི་ཉེས་པར་ལྟ་ཞིག་ག་ལ་ཡོད། ལྷན་ཅིག་བྱེད་དབང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་དབང་པོར་འདོད་པའི་ཞེས་བྱ་བར་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་གྱི་དབང་པོའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱས་ནས་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དབང་པོའི་དབང་པོ་ཞེས་བརྗོད་ན་མཛེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་དབང་པོ་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དབང་པོ་ནི་རང་གི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད
Chinese
为了产生共同的果实，阿赖耶识具有作为所依的潜能。如果所取分没有成为安立该潜能的基础，那么该潜能也不会产生那样的识。因此，从潜能产生的识也是从所取分产生的，所以没有任何矛盾。对于这个方面来说，具备两种自性是非常合理的。就像这样，所取分产生了与自己相符的后来的识，因此具备两种自性是存在的。这里为了揭示其他宗派的言辞的机会，说了“如果，那么内在的色法仅仅”等等。如果你们认为仅仅内在的色法是作为对境的因，那么，在这种情况下，如何以内在的色法和眼根为基础而产生眼识呢？就像这样，如果眼根与先前显现的色法一起产生了自己的识，而内在的色法甚至没有在眼根前显现，那么，如何说眼根与内在的色法一起产生眼识呢？因为它从来不在面前，它怎么会显现呢？这是前者的观点。论作者为了回答这个问题，说了“一同俱有自在力”等等。如果根是由于地水火风四大种所生，那么，在这种情况下，这个过失就会产生。我们认为，作为自在的法，与境一同俱有的能力就是根。因此，按照我们的观点，就像色法是内在的一样，眼根也是内在的，那么怎么会有如上所说的过失呢？“一同俱有自在”这个词，应当理解为认为是与境一同俱有的根。如果不是这样，而是“根的根”，那么就变得没有关联了。如果说“根的根”，也不美妙。还有，怎么知道根是潜能的自性呢？因此，说了“根是”等等。因为根是从自己的果，也就是从识的体性方面来说，是潜能的自性。
English
In order to generate a common result, the ālaya-vijñāna possesses the potential of being a basis. If the apprehended aspect does not become the basis for establishing that potential, then that potential will not generate such a consciousness. Therefore, the consciousness that arises from the potential also arises from that very apprehended aspect, so there is no contradiction whatsoever. For this aspect, it is very reasonable to possess two natures. Just like this, the apprehended aspect generates the subsequent consciousness that is in accordance with itself, therefore the possession of two natures exists. Here, in order to reveal the opportunity for the words of other schools, it is said, "If, then the inner form alone," and so on. If you assert that only the inner form is the condition of the object, then, in that case, how does eye consciousness arise based on the inner form and the eye sense? Just like this, if the eye sense together with whatever form has previously appeared generates its own consciousness, and the inner form does not even appear before the eye sense, then how can it be said that the eye sense together with the inner form generates eye consciousness? Because it is never in front, how will it appear? This is the former position. The treatise writer, in order to answer this, said, "Together with the power of action," and so on. If the sense faculty is made of the elements, then in that case, this fault would occur. We consider that the power of the object acting together with the object, which is considered as the self-existent thing, is the sense faculty. Therefore, according to our view, just as form is internal, so too the eye is only internal, so how can there be a fault as stated above? The term "acting together with power" should be understood as considering the sense faculty as acting together with the object. If it is not like that, but "the power of the sense faculty," then it becomes irrelevant. And if one says "the power of the sense faculty," it is not beautiful either. Furthermore, how is it known that the sense faculty is the nature of potential? Therefore, it is said, "The sense faculty is," and so on. Because the sense faculty is the nature of potential from the aspect of its own result, which is the nature of consciousness.