Chinese
为了显示相同之处，对方也说了“等等”。外境论者也从未见过以他人心识的动摇为先导的行为和言语。因此，他们也无法了解他人的心识。这个责难非常不中听，虽然对于要证成的事，不应该寻找关联的声名，然而仅仅因为过失相同，对方就会感到羞愧，因此不说其他的过失。在此，为了迎接外境论者认为有推测他人心识的方法的疑虑，说了“如果自己的心识存在于他人之中”等等。因为自己心续中存在其他行为和言语不可能是原因，因此，推测他人心识是前者的疑虑。成立宗派者说了“怎么不可能”等等。
English
In order to show the similarity, the other party also said "etc." External object proponents have never seen actions and speech that are preceded by the movement of another's mind. Therefore, they cannot understand the minds of others. This accusation is very unpleasant to the ear. Although one should not seek a famous connection for what is to be proven, the other party will be ashamed simply because the fault is the same, so other faults are not mentioned. Here, in order to meet the doubt that external object proponents think there is a way to infer the minds of others, it is said, "If one's own mind exists in others," etc. Because one's own mind stream has other actions and speech that cannot be the cause, therefore, inferring the minds of others is the doubt of the former. The founder of the established tenet said, "How is it impossible," etc.
Chinese
如果行为和言语也成为自身心的所依，那么它们的优点也会在自身上显现。那么，这些如何显现呢？就像“不是那样”等所说的那样，会显现为“这个走，这个说”这样，在对境上截然分开。如果不是自身心的原因，那就意味着间接成立了他心，这是前者的疑惑。立宗者说了“对他人也”等，对于说所知是内在的人来说，在自己的相续中，对于行为和言语显现的、在对境上截然分开的知识，也没有真正体验到能全部引发的各个心。为了显示推理的总结也是相似的，说了“显现为能作的知识，也是自身心的动摇的原因”等，行为和语言显现的知识，凡是自身心的动摇的原因，那些也是向内看的显现，即领悟到“我走，我说”这样与自身相关的能作的显现。存在于他人相续中的，则领悟到是向外看的显现，即“这个走，这个说”。因此，成立了原因在他人产生。自身心的动摇是自身心的动摇，将“原因存在于何处”这句话进行分别连接。由于外道认为向外看的知识的原因就是动摇本身，所以说了“向外看的显现没有原因”等，为什么不承认向外看的显现的知识没有原因呢？最终的意思是，它们不是动摇的原因。向外看的意思是指目标截然分开。凡是具有向外看的显现的方式的，那些就是向外看的显现。因为这些没有原因，所以是没有原因的，虽然只是遮止了原因，但根据情况，应该看作是遮止了动摇本身。立宗的结
English
If actions and speech also become dependent on one's own mind, then their merits will also appear in oneself. So, how do these appear? Just as it is said, "It is not so," etc., it will appear as "This goes, this speaks," in such a way that they are distinctly separated on the object. If it is not the cause of one's own mind, then it indirectly means that another mind is established, which is the doubt of the former. The proponent said, "Also to others," etc. For those who say that what is knowable is internal, in one's own continuum, for the knowledge of actions and speech appearing, which are distinctly separated on the object, there is no real experience of each mind that can completely cause them. In order to show that the conclusion of the reasoning is also similar, it is said, "The knowledge appearing as an agent is also the cause of the movement of one's own mind," etc. The knowledge of actions and words appearing, whatever is the cause of the movement of one's own mind, those are also the appearance of looking inward, that is, realizing that "I go, I speak" is the appearance of an agent related to oneself. What exists in the continuum of others is realized as the appearance of looking outward, that is, "This goes, this speaks." Therefore, it is established that the cause arises in others. The movement of one's own mind is the movement of one's own mind, and the sentence "Where does the cause exist?" is connected separately. Because the externalists doubt that the cause of the knowledge of looking outward is the movement itself, it is said, "The appearance of looking outward has no cause," etc. Why not admit that the knowledge of the appearance of looking outward has no cause? The ultimate meaning is that they are not the cause of movement. The meaning of looking outward refers to the distinct separation of the object. Those who have the way of appearing to look outward are the appearances of looking outward. Because these have no cause, they are without cause, although only the cause is negated, but according to the situation, it should be regarded as negating the movement itself. The conclusion of the established
Tibetan
འ་སྨྲ་བས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་གཡོ་བ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པ་དག་ཀྱང་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་གཡོ་བ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་མེད་པས་བྱ་བ་དང་ཚིག་གི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཡོ་བ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཆད་པ་དང་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བའོ། །དེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་གང་གིས་ན། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པར་སྣང་བ་དག་ནི་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་དག་ནི་གཡོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པར་འགྱུར་བ། ཤེས་པ་དག་ནི་རྒྱུ་མཚན་གཡོ་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་བྱེད་པ་ནི་འདིར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་འཇོག་པའམ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ཐ་དད་པ་ཉིད་མེད་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེས་ན་རྣམ་པར་མ་ཆད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལ་གང་གིས་ན་ཤེས་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་བྱ་བ་དང་ཚིག་ཏུ་སྣང་བ་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གཉིས་མཚུངས་པར་བསྒྲུབས་ནས་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། །དེ་བས་ན་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་གཉིས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་དང་ཚིག་ཏུ་སྣང་བ་རྣམ་པར་མ་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་འབའ་ཞིག་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཆད་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བ་ཙམ་གཡོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་ཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་ཞེས་བྱ་བར་ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་རོ། །བྱ
Chinese
因此，说了“如果说没有理由”等等。如果行为和语言形式的知识，那些显现为断灭的，也可能存在于不动的状态中，那么，那时看向内部的那些也不会成为具有动摇理由的。像这样，如果某事物不动地转变为行为和语言的形式，那么因为没有差别，所有的行为和语言形式的知识也都会不动地产生，如果这样想的话。对此，这样认为，只有断灭和非断灭所造成的差别存在。因此，那些显现为断灭的，就是没有理由的，而另一种则会成为具有理由的，如果这样想的话。因此，说了“显现为断灭和非断灭”等等。显现为断灭的就是显现为断灭的。它所造成的差别，特殊的特征是什么呢？那些显现为向外看的，不会成为动摇的理由，而其他的则会成为动摇的特征，知识并不会使理由动摇而变得不同。分别就是在这里分开而安立或遮止。如果没有不同的理由，会有什么过失呢？因此，说了“非断灭”等等。对此，凭借什么知识会变得不同呢？行为和语言的显现本身没有任何差别。因此，因为没有差别，要么两者都不会成为动摇的理由，要么两者都具有动摇的理由。这样，为了证明两种知识是相同的并进行总结，因此，说了“显现的差别，非断灭的差别”等等。因为这样两种知识是相同的，所以行为和语言的显现，凡是非断灭的差别者，仅仅是动摇的理由，那不是的。那么，怎样呢？对于显现为断灭的，也仅仅是显现为行为的差别，才是动摇的理由。对此，将词句连接为“因为存在断灭的差别”。
English
Therefore, it is said, "If it is said that there is no reason," and so on. If the knowledge of the form of action and speech, those that appear to be interrupted, could also exist without moving, then, at that time, those looking inward would also not become the reason for moving. Like this, if something unmoving transforms into the form of action and speech, then because there is no difference, all knowledge of the form of action and speech would also arise without moving, if one thinks like this. To this, it is thought that only the difference caused by interruption and non-interruption exists. Therefore, those that appear to be interrupted are without reason, and the other will become with reason, if one thinks like this. Therefore, it is said, "Appearing as interrupted and non-interrupted," and so on. Appearing as interrupted is appearing as interrupted. What is the difference it makes, the special characteristic? Those that appear to be looking outward will not become the reason for moving, while others will become the characteristic of moving, knowledge does not make the reason for moving different. Distinguishing here is separating and establishing or preventing. If there is no different reason, what fault is there? Therefore, it is said, "Non-interruption," and so on. To this, by what will knowledge become different? There is no difference in the appearance of action and speech itself. Therefore, because there is no difference, either neither will become the reason for moving, or both will have the reason for moving. Thus, in order to prove that the two kinds of knowledge are the same and to conclude, therefore, it is said, "The difference of appearance, the difference of non-interruption," and so on. Because the two kinds of knowledge are the same in this way, therefore, the appearance of action and speech, whatever is the difference of non-interruption, is merely the reason for moving, that is not it. Then, how is it? For what appears to be interrupted, only the appearance as the difference of action is the reason for moving. To this, connect the words as "Because there is the difference of interruption."