English
When sensory consciousness arises, it does not have its own object, because it is a cause, so it is past. Therefore, that which arises simultaneously with sensory consciousness is the object of the consciousness of the second moment. Therefore, it arises simultaneously. Otherwise, if the cause object and the result consciousness arise simultaneously, then the cause and result themselves would not exist, so it is said "previously there was no ability" and so on. If the object of sensory consciousness is grasped immediately, then it would become grasping what has already been grasped. To this, it is said "this is the previous valid cognition" and so on. If it is a valid cognition of a determined object, then memory would also become a valid cognition, which would be too extreme. What is that like? "Not forgetting the seen action," it is said, because memory is no different from this. In order to show that even if it is similar to memory, it cannot become a valid cognition, it is said "from the action that has already been completed" and so on, because for something that has already been understood by consciousness, there is no need for another consciousness to prove it. Therefore, the latter is the prover, it is making the ununderstood understood. If things are permanent, therefore what was previously grasped by sensory consciousness, consciousness can also grasp, then consciousness is not a valid cognition. In order to clarify this, it is said "that thing becoming the wisdom of the cause" and so on, because there is no difference in the cause, so it is also contradictory for the sensory faculties and the consciousness of consciousness to arise sequentially. If they arise sequentially through the difference of arising simultaneously, then for something that has already been understood, because there is no change, it should not rely on others either. If they arise sequentially through the difference of action consciousness, then even if the actions are different, its author would also become other, and permanence itself would disappear. Therefore, since permanence is unreasonable, things are not momentary, because there is no past, so consciousness is not grasped by relying on approaching things. In this way, for the completion of one action, and the consciousness of one happiness, if they also each become valid cognitions through the difference of moments, then this is not desired. This is the valid cognition established through the power of names, because it does the same thing, so it is one valid cognition. If that is the case, then would consciousness also become an object that does the same thing as sensory consciousness? This is
Tibetan
རྣལ་འབྱོར་པ་སྐད་ཅིག་མས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྐད་ཅིག་རྣམས་དོན་དམ་པར་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ནི་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ནས་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་ལ་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་གི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པར་མི་བྱེད་པ་ཉིད་འདིའི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་མ་རྟོགས་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ་འདིས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚད་མའི་བདག་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཐོབ་པ་ཉིད་དོ། །ཡིད་འདི་ཡང་དབང་བོའི་ཤེས་པ་རྣམས་འགགས་པའི་ཆེ་ཆད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་བར་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ བསྐྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི་དོན་གཞན་ཁོ་ན་རྟོགས་སོ། །བརྡ་ནི་དོན་གཞན་སྒྲ་ལས་ཐ་དད་པ་དང་སྒྲ་དག་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན། རང་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་པས་བརྡ་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་རིག་པ་མ་འོངས་པའི་སྒྲའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཡུལ་དུ་བྱ་སྟེ་ཡང་དག་པར་མྱོང་བ་ནི་མེད་དེ། རང་མྱོང་བ་དེ་སྐྱེས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་ཉིད་ལས་གཞན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་དེ་འདི་རང་ཉིད་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་ཤས་སུ་རྟོག་པ་མེད་པས་བདག་ཉིད་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་འཇུག་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བརྡ་སྦྱོར་བ་མེད་ཀྱང་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲས་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། རང་རིག་པ་དེས་རང་དེའི་བདག་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལ། བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲས་ནི་སྔོན་གྱི་དེ་འདིའོ་ཞེས་སྔ་མ་མཐོང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་སྒྲ་གདོད་སྦྱོར་ཞེ་ན། མངོན་པར་བརྗོད་པར་གཟོ་བ་ན་གཟོ་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་ཡུལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་སོ་ཞེ་ན། རང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །སྔ་མ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་ན་ཡང་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྡ་དོན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ནི་བྱེ་བྲག་པའོ། །དོན་གཅིག་ནི་བདག་ཉིད་ག
Chinese
因为瑜伽行者承许以刹那作为名言施设的对境，所以，由于刹那在胜义中是各异的果，因此，意在各个刹那都是量。如果说，因为刹那没有相遇，所以不成其为量，那么，对于自境不被其他量损害，这本身就是它的不欺诳。或者说，使未证悟之义显现本身就是量，而此意也正是使未证悟能起作用的事物得到证悟，因此，就获得了胜义中的量之自性。此意也是诸根识灭绝的余势。在胜义中，由于刹那各异，因此，由异于根识之自性的刹那之相所缘的因所产生的意，仅仅了知其他的义。如果说，名言是与异于声音的其他义以及声音结合，那么，由于丝毫也不现见自身之外的境，因此，不能施设名言。如果说，自证知作为未来声音的境，那么，快乐等各自决定自性的未生者作为境，则没有真实体验，因为自体验是彼生者之自性的相，所以，那也没有。这样，丝毫也不了知自身之外的它，它就不能与自身显现结合，因为没有部分之分别，所以在自身上说及，以及说及的形态那样运用是相违的。如果说，即使没有名言施设，也由名言所生的声音所缘，那么，因为彼自证知未曾见过自身之自性的缘故，而由名言所生的声音则说“以前的那个就是这个”，因为是见过先前的缘故。如果说，最初在自身上施设声音，那么，在想要显现时，因为显现就是那个，所以在施设之时，境是不存在的缘故。如果说是后面的识，那么，因为是自证知之故，所以也说了“由他者”等等。因为先前之自性在名言之时也不出现，所以名言也是无意义的。其他宗派是胜论派。一个义就是自性。
English
Because yogis accept that moments are the objects of designation in conventional terms, therefore, since moments are different fruits in the ultimate sense, mind is a valid cognition in each moment. If it is said that since moments do not meet, they do not become valid cognitions, then the fact that one's own object is not harmed by another valid cognition is its infallibility. Alternatively, making the uncomprehended meaning clear is itself a valid cognition, and this mind also comprehends the uncomprehended object that can perform a function, so it obtains the nature of a valid cognition in the ultimate sense. This mind is also the remainder of the cessation of the sense consciousnesses. In the ultimate sense, since the moments are different, the mind generated by the condition of focusing on the characteristic of the moment of the nature other than the sense consciousness only understands other meanings. If a term is combined with other meanings different from sound and with sounds, then since even a little object other than oneself is not perceived, it is not possible to apply the term. If self-awareness makes the future sound its object, then those who have not arisen, such as happiness, whose nature is determined separately, should be made objects, but there is no true experience, because the self-experience is the characteristic of the nature of that which is born, so that is also not there. Thus, since it does not understand even a little other than itself, it does not combine with this self-expression, because there is no conception of parts, so it is contradictory to apply such an aspect of what is to be said and what is said to oneself. If it is said that even if there is no application of terms, it is focused on by the sound arising from the term, then because that self-awareness has not previously seen the self-nature of itself, the sound arising from the term says, "That former one is this one," because it has seen the former one. If it is said that the sound is first applied to oneself, then because the manifestation is that itself when one wants to express it, the object does not exist at the time of application. If it is said that it is the later consciousness, then because it is self-awareness, it is also said that "by another" and so on. Since the previous self-nature does not appear even at the time of the term, the term is also meaningless. Others are the Vaiseṣikas. One meaning is self.