Tibetan
ང་རུང་སྟེ། ཁྱད་པར་འདི་དག་གིས་ཅི་བྱ། གལ་ཏེ་ལུང་དེའི་དོན་ཚད་མས་འཐད་པ་མ་ཡིན་བ་དེའི་ཚེ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནའོ། །མི་བསླུ་བ་ཡོད་ན་ནི་ཚད་མས་འཐད་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་དེས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཕ་རོལ་འབའ་ཞིག་ལ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་དེ་ནི་རྒོལ་བ་དེས་ཀྱང་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཚད་མས་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཚིག་གིས་ཅི་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཡང་གཉི་ག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དེས་ན་ཕ་རོལ་ལ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒོལ་བ་ལ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚིག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། ཁས་བླངས་ནས་ཏེ་ཚིག་ཁས་བླངས་ནས་བརྟག་པ་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བརྟགས་པ་ཚད་མས་མི་བསླུ་བ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཉིད་ལས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བརྟགས་པ་ཉིད་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གྲུབ་བ་སྟེ་གྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟགས་ཤིང་ཚད་མས་དག་པ་ནི་གཉི་གས་ཁས་བླང་བར་འོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་བརྟགས་པ་གཉི་གས་ཀྱང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྙམ་དུ་རིགས་པས་འཇུག་པ་ནི་འདི་འདྲ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་མངོན་ཞེན་གྱིས་ལུང་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས། ཁས་བླངས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པར་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ནི་དེ་ཉིད་གདོན་མི་ཟ་བར་གཏང་བར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལུང་དེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དགག་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བའི་ལུང་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་གནོད་མི་ཟ་བར་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ལུང་དེ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་
Chinese
好吧。这些差别有什么用呢？如果那个教证的意义不被量认可，那么即使有差别，也不会变成有什么差别，即使有差别也和没有一样。如果存在不欺骗的，那么具有被量认可的意义的词所成立的，并非仅仅对对方成立。那么是什么呢？对辩论者也同样成立。具有量的词，辩论者也同样承认，因此，那没有差别。或者，对于被量所见之事物，词有什么用呢？那应该被量本身所承认。量对于双方也没有差别。因此，对对方成立的，对辩论者也同样成立。因为词不是量，所以，承认之后，即词承认之后进行考察是不行的，因为未经考察、与量的不欺骗相离的，是因为没有承认。然而，应该从考察本身来承认。因此，叫做“因此”的是理由，因为承认考察本身，因此，他人所承认的，所要成立的任何意义也没有成立，即根本没有成立。经过考察且被量所净化的，因为是双方都应该承认的，并且未经考察的，双方都不承认。有人会想，以理智进入并非如此，然而，考虑到一些愚人由于偏执而承认教证，完全理解了所承认的成立的原因。这是真的。如果存在所承认的，那么所承认的就会变成量。为了表明在理解的时候，必须毫不犹豫地放弃它，所以说了“那个教证”。为了损害那个想要否定的法的所依的教证，为了否定的缘故，针对他人而说成立的理由，因此，叫做“那时”的是，当说出损害它的能立时，无疑地，这并非量。因为不是量，所以那个教证所成立的，是不成立的，因为那个原因。
English
Okay. What is the use of these differences? If the meaning of that scripture is not accepted by valid cognition, then even if there are differences, it will not become any different, even if there are differences, it is just like there is none. If there is something that is not deceptive, then what is established by the word that has the meaning accepted by valid cognition is not established only for the other party. Then what is it? It is also established for the debater. The word that possesses valid cognition is also admitted by the debater, therefore, that is no different. Or, what is the use of words for the object seen by valid cognition? That should be admitted by valid cognition itself. Valid cognition also has no difference for both parties. Therefore, what is established for the other party is also established for the debater. Because the word is not valid cognition, therefore, after admitting, that is, it is not possible to examine after admitting the word, because what is not examined and is separated from the non-deception of valid cognition is because there is no admission. However, it should be admitted from the examination itself. Therefore, what is called "therefore" is the reason, because the examination itself is admitted, therefore, what is admitted by others, any meaning to be established is not established, that is, it is not established at all. What has been examined and purified by valid cognition, because it should be admitted by both parties, and what has not been examined is not admitted by either party. Someone might think that entering through reason is not like this, however, considering that some fools admit the scripture due to prejudice, they fully understand the reason for the establishment of what is admitted. This is true. If there is something admitted, then what is admitted will become valid cognition. In order to show that it must be abandoned without hesitation at the time of understanding, therefore, it is said "that scripture". In order to harm the scripture that becomes the basis of the dharma that one wants to deny, for the sake of denial, the reason for establishing is stated in relation to others, therefore, what is called "at that time" is, when the establisher that harms it is stated, undoubtedly, this is not valid cognition. Because it is not valid cognition, therefore, what is established by that scripture is not established, because of that reason.
Tibetan
ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུང་དེ་ལས་གྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་སྙམ་དུ་རྒོལ་བ་ལ་ནི་ལུང་དེ་ལས་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་དགག་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པའི་རྒོལ་བ་དེ་ལ་ནི་ལུང་དེས་གྲུབ་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་ལུང་དེ་རྒོལ་བ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང༌། དེ་གང་ལ་གྲུབ་པ་དེ་གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ལུང་ལས་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ལུང་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་ལུང་གྲགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ལ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་ན། གང་གི་ལུང་གང་ཡིན་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟར་བསམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པའི་འབྲེལ་པ་མ་གཏོགས་པར་ནི་ལུང་འགའ་ཞིག་ཀྱང་སུ་དང་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁས་བླངས་པ་ཡང་གལ་ཏེ་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་སྔར་བྱས་ཟིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་གང་གི་ཚེ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་བྱེད་པ་འདོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཉིད་ལུང་དེ་ལ་ཡིད་བརྟན་པ་མེད་པས་ཁས་བླངས་པ་བཏང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་ལུང་དེ་རྒོལ་བ་ལམ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་གི་ཚེ་ལུང་དེ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེམས་གཞན་གྱིས་འགོག་པ་དེའི་ཚེ། ཚད་མས་གནོད་པ་ལུང་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པའི་ལུང་གཞན་གྱིས་ སུན་འབྱིན་པ་བཟོད་པ་ཉིད་དེ་ཁས་བླངས་པ་བཏང་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་མེད་ན་ནི་ལུང་དེ་སུན་འབྱིན་པ་ལ་རང་གཏོད་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་བཏང་བ་ཡིན། དེས་ན་མངོན་ཞེན་ཆེ་བའི་ཕྱིར་གང་གིས་རྟོགས་པར་འདོད་པས་ཁས་བླངས་པ་མ་བཏང་བར་དེས་ཀྱང་སུན་འབྱིན་པ་ཉམས་པར་བཟོད་པས་ན་གཏང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁས་བླངས་པ་མ་གཏོགས་པའི་ལུང་གིས་འབྲེལ་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། བཤད་པ། རེང་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་བཞིན་དུ་ལུང་གི་འབྲེལ་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་དེ་དག་མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། །ཡོན་ཏན་དང༌། ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་འགའ་ཞིག་བླང་བ་དང་འགའ་ཞིག་སྤོང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྨོངས་པ་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བར་མི་ནུས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། གང
Chinese
既然不是量，那又怎么能从那个教证成立呢？如果论敌这样认为：即使没有从那个教证成立，但是，对于具有那个作为要驳斥之法的所依的教证的论敌，那个教证成立，这才是成立。意思是说，如果那个教证对论敌不成立，但是，如果那个教证对反驳者成立，那么，那时，那个教证就是使他从教证成立的认识之支分。因此，如果怀疑像这样的教证完全成立，依靠论敌而安立他的教证是著名的能立，那也没有任何妨碍。为了消除这种疑惑，才说了“谁的教证是什么”这样的话。这样思考是因为，除了承诺的关系之外，任何教证也不与任何人有关系。即使承诺是由于愚昧而先前已经做出的，但是，当他想要与他人一起进行辨析的时候，那时，由于对那个教证没有信任，所以就放弃了承诺。因此，正如那个教证对论敌不成立一样，对反驳者也不成立。此外，当那个教证的极著名之乐等被其他心识遮止的时候，以量所损害又怎么会在那个教证本身中出现呢？这样说是因为，容忍被其他承诺的教证所破斥，就是放弃了承诺。如果没有怀疑，那么，那个教证就不会自己成为被破斥的对象。如果对什么有怀疑，那就是放弃了作为量的承诺。因此，由于强烈的偏执，想要认识的人没有放弃承诺，他也容忍了破斥的衰退，所以应该放弃。为了遮破没有承诺的教证的关系，说了“楞布”这个词，意思是像支分一样与教证的关系分离。没有见到那些功德和过失，这表示没有承诺的理由。见到功德和过失，就应该取舍某些教证。愚昧是自己不能见到的，所以应该由他人来指示，哪
English
Since it is not a valid means of knowledge, how can it be established from that scripture? If the opponent thinks like this: even if it is not established from that scripture, but for the opponent who possesses that scripture which serves as the basis for the dharma to be refuted, that scripture is established, and that is indeed established. The meaning is this: if that scripture is not established for the opponent, but if that scripture is established for the refuter, then, at that time, that scripture itself is a limb that makes him realize that it is established from the scripture. Therefore, if one doubts that such a scripture is completely established, there is no obstacle to relying on the opponent and establishing his scripture as a famous proof. To eliminate this doubt, it is said, "Whose scripture is what?" This is thought because, apart from the relationship of commitment, no scripture has any relationship with anyone. Even if the commitment was made earlier due to ignorance, but when he wants to investigate together with others, at that time, because there is no trust in that scripture, the commitment is abandoned. Therefore, just as that scripture is not established for the opponent, it is also not established for the refuter. Furthermore, when the extremely famous pleasure, etc., of that scripture are obstructed by other minds, how can harm by a valid means of knowledge occur in that scripture itself? This is said because tolerating being refuted by other committed scriptures is abandoning the commitment. If there is no doubt, then that scripture will not itself become the object of being refuted. If there is doubt about something, then that is abandoning the commitment as a valid means of knowledge. Therefore, because of strong attachment, the one who wants to understand does not abandon the commitment, and he also tolerates the decline of refutation, so it should be abandoned. To refute the relationship of scripture without commitment, it is said, "Rengbu," which means separated from the relationship of scripture like a limb. Not seeing those qualities and faults, this expresses that there is no reason for commitment. Seeing qualities and faults, some scriptures should be accepted and some should be rejected. Ignorance is something that cannot be seen by oneself, so it should be indicated by others, which