Tibetan
་ཡོན་ཏན་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་གོ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་མེད་ཀྱང་ངོ༌། །ཅི་ལྟར་འབྲས་བུའི་རྟགས་མེད་སྙམ་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འོ་ན་ནི་སྒྲར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ནུས་བཞེས་བྱའོ། །འོ་ན་ཅི་སྟེ་འདྲ་བ་ཞིག་གནོད་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡིན་སྙམ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་ཡང་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ནས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གང་ཅུང་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ལུང་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་བསུ་བའོ། །འདི་ག་ལས་ཤེ་ན་ལུང་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ལུང་ལ་མི་ལྟོས་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ལུང་གིས་མི་གནོད་པ་ཞིག་གོ །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལུང་གིས་གནོད་པས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པས་ཀྱང་ལུང་འཁྲུལ་པར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ལྷ་ནི་ཞེས་བྱའོ། །ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་རིབ་མེད་པའི་མཐོང་བའོ། །གལ་ཏེ་ག་ལ་ལྷ་མིག་ཡིན་པ་སྟེ། ལུང་གི་ཚིག་ཀུན་གྱི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་ཡིན་པར་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་སོགས་པའི་མངོན་སུམ་དེས་བྱས་པའི་ལུང་གིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་རིགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འདི་རྣམས་ལས་འགའ་ཞིག་ལྷའི་མིག་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་འདི་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྷའི་མིག་ཅན་ནམ། དེས་བྱས་བའི་ལུང་འགའ་ཞིག་གོ །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་བུའམ་ལུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་མིག་གམ་དེས་བྱས་ པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་བདག་ཅག་གིས་གསལ་བར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལུང་བྱེད་པ་མཐའ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་གལ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ཚིག་ཕན་ཚུན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱེད་ཅག་བས་ཀྱང་གཞན་པ་སྟེ་ངན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ཁྱེད་པས་ནི་དྲག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་དེ་དག་གི་ཚིག་དང་མི་འགལ་བར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམ་པའོ། །ལན་ནི་དེ་ལྟ་ན་འོན་ཞས་བྱ་བའོ། །ལུང་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱེད་ཅག་པས་མི་དྲག་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་གཅིག་གི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བར་མི་རིགས་སོ། །དེ་ན་ཅི་ལྟར་རང་གི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་ན། དེ་ཡང་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས
Chinese
名为“无有功德”。 所谓“虽然如此”是没有使愿望被理解的征相。 若想“如何没有果之征相”？ 故说“所要成立的”。 若想“那么会变成声音吗”？ 应取能力。 若想“如果相似者损害呢”？ 若想是立宗和理由的过失，故说“若无则不生”。 倘若认为现量也唯有依赖圣言才是量，所谓“任何少许”，意思是唯有不依赖圣言。 所谓“如果”，是迎接疑问。 若问“从何而来”，答曰“从圣言而来”。 如果不依赖圣言，那么那时圣言不会损害。 如果现量被圣言损害而变成错乱，若问“为何现量损害圣言不会变成错乱呢”？ 答曰“天是”。 所谓“另一”，是无有昏暗的见。 如果哪里是天眼，即圣言的一切词的作者，如果成立是，那么“我等”等的现量所作的圣言损害的这个词，如果变成合理，那么那样成立也不是，因为说的是互相矛盾的意义。 倘若认为这些之中有些会变成具有天眼，所谓“这有些”，即具有天眼者，或彼所作的有些圣言。 所谓“彼”，是士夫或圣言。 所谓“如是”，是天眼或彼所作。 如此我们不能清楚地确定。 倘若认为一切造圣言者都是重要者，所谓“词互相”。 所谓“他人一切智者”。 你们比其他人不是差，但你们比他们好，是这个意思。 因此，认为不与他们的词相违背而随之推测是适用的。 回答是“如果是那样”。 因为一切造圣言者没有理由不比你们好，所以不应偏袒一方圣言。 那么，如何舍弃与自己的论典相违背，同样也应舍弃与他人的论典相违背呢？ 那也是不可能的。 因此。
English
It is called "without merit." The so-called "even so" is without a sign that makes the wish understood. If you think, "How is there no sign of the fruit?" It is said, "What is to be established." If you think, "Then will it become sound?" Capacity should be taken. If you think, "What if a similar one harms?" If you think it is a fault of the proposition and the reason, it is said, "If there is no, then there is no arising." If you think that manifestness is only valid by relying on scripture, then "whatever little" means only not relying on scripture. The so-called "if" is to welcome doubts. If you ask, "From where?" The answer is "From scripture." If you do not rely on scripture, then scripture will not harm at that time. If manifestness is harmed by scripture and becomes confused, if you ask, "Why does manifestness harming scripture not become confused?" The answer is "God is." The so-called "other" is seeing without dimness. If where is the divine eye, that is, the author of all the words of scripture, if it is established that it is, then the words that "we" and other manifestnesses have made and that harm scripture, if they become reasonable, then that is not established either, because it speaks of contradictory meanings. If you think that some of these will become possessed of divine eyes, the so-called "some of these" are those possessed of divine eyes, or some scripture made by them. The so-called "that" is a person or scripture. The so-called "thus" is a divine eye or something made by it. Thus, we are not clearly certain. If you think that all those who make scripture are important, the so-called "words are mutual." The so-called "other is omniscient." You are not worse than others, but you are better than them, that is the meaning. Therefore, it is thought that inference is applicable without contradicting their words. The answer is, "If that is the case." Because there is no reason for all those who make scripture not to be better than you, it is not appropriate to be biased towards one scripture. Then, how should one abandon what contradicts one's own treatise, and also abandon what contradicts others' treatises? That is also impossible. Therefore.
Tibetan
་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བ་སྤང་བར་མི་ནུས་བས་ནའོ། །སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤྱི་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་གནོད་པར་འགྱུར། སྤྱི་མེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་ན་ཡང་གཞན་གྱི་ལུང་ལ་གནོད་པས་སོ། །དེས་ན་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་བ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟགས་བསྟན་བཅོས་ལས་གནོད་པར་བྱེད་པས་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་དང་ཞེས་བྱའོ། །ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལུང་དང་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་མ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བའི་ལུང་ངོ༌། །ཁས་བླངས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བར་ཡང་འགྱུར་བའོ། །གཞན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཁས་མ་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱི་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། རྟག་མི་བཟོད་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངེས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཁས་ལེན་པའི་རྒྱུ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚད་མ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཁས་བླངས་པ་དེས་སོ། །འདི་ལ་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བརྟག་པར་འོས་པ་ཁོ་ན་ཁས་བླང་བར་ བརྗོད་ན། དེའི་ཚེ་ཁས་བླངས་པས་བརྟག་པ་གནོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་ན། ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པས་ནི་ཁས་བླངས་པས་བརྟག་པ་ལ་གནོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་གནོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ནི་རྟོགས་པའི་དུས་ནའོ། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་ལྟོས་པའི་དུས་ནའོ། །དེའི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པའི་དུས་ནའོ། །ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྟན་བཅོས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁས་ལེན་པར་བྱ་བ་ལ་ཐབས་ཏེ་རྒྱུའོ། །འདི་ཉིད་ནི་དཔྱོད་པའོ། །དེ་ཚེ་སྟེ་རྩོད་པའི་དུས་ན་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡོད་ཀྱང་སྟེ། ཡོད་པ་ཡིན་པ་ཡང་བརྟག་པ་ལ་གནོད་པའི་ཡན་ལག་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་མཚིམ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཙམ་གྱིས་ཐར་པ་འདོད་པ་དག་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་
Chinese
“那”之所以这样说，是因为不能舍弃与一切教证相违背的缘故。 “不生”之所以这样说，是因为如果运用共相等随念，就会损害佛陀的教证。即使运用没有共相的随念，也会损害其他的教证。因此，在其他的宗派中，随念是不可能存在的。 “随念不是量”之所以这样说，是因为标志会受到论典的损害，所以是相违的缘故。 陈述那个本身是“论典”的意思。 “后来”之所以这样说，是通过与教证相违背的方式，所要成立的法不会不成立。 “那个”是指与随念所成立的法相违背的教证。 “对于承诺”是指相对于所承诺的论典，也会变成与论典相违背。 “其他”是指相对于没有承诺的论典来说，就不是这样。 “对于一切”是指因为没有确定的理由的缘故。 迎接其他的疑问是“常不容忍”。 意思是说，承诺确定的论典的原因就是常法本身。 “是量”是因为是随念的自性的缘故。 那个考察本身也是通过那个承诺。 在这里思考是这样的：如果说只是承诺值得考察的，那么，承诺就不会变成承诺说承诺会损害考察。按照你的观点，承诺也会损害考察，因为对于声音是无常的随念，承诺了显示虚空的功德的论典会损害它。 那个时候是指证悟的时候。 那个是论典。 “那个时候”是指不依赖论典的时候。 “那个时候”是指辩论的时候。 “因为没有承诺”是因为没有承诺论典的缘故。 承诺的原因是方法，也就是原因。 这个本身就是辨析。 那个时候，也就是辩论的时候，即使那个承诺存在，存在也不是损害考察的支分，也就是不是原因。 “如果仅仅凭那个就完全满足”是指仅仅凭借现量和随念的行境，想要解脱的人就会变成第三堆蕴。
English
"That" is said because it is impossible to abandon what contradicts all the scriptures. "Not arising" is said because if one applies generalities and other recollections, the Buddha's scriptures will be harmed. Even if one applies recollections without generalities, it will harm other scriptures. Therefore, recollection is simply impossible in other schools of thought. "Recollection is not valid cognition" is said because the sign is contradicted by being harmed by the treatises. Stating that itself means "treatises." "Later" is said because the object to be proven will not fail to be established through contradicting the scriptures. "That" refers to the scriptures that contradict what is established by recollection. "For what is promised" refers to being contradictory to the treatises in relation to the promised treatises. "Otherwise" refers to not being so in relation to the treatises that are not promised. "For all" is because there is no definite reason. Welcoming other doubts is "permanently intolerable." It means that the reason for accepting the definitive treatises is permanence itself. "Is valid cognition" is because it is the nature of recollection. That very examination is also through that promise. Thinking here is like this: If it is said that only what is worthy of examination is promised, then the promise will not become a promise that the promise harms the examination. According to your view, the promise also harms the examination, because for the recollection that sound is impermanent, it is promised that the treatises that show the qualities of space will harm it. That time is the time of realization. That is the treatise. "That time" is the time when one does not rely on the treatise. "That time" is the time of debate. "Because there is no promise" is because the treatise is not promised. The means for promising is the method, which is the cause. This itself is analysis. At that time, that is, at the time of debate, even if that promise exists, existence is not a limb that harms the examination, that is, it is not a cause. "If one is completely satisfied with just that" means that those who desire liberation will become the third heap of aggregates by merely relying on the scope of perception and inference.