Tibetan
་རུང་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གདུང་བ་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་འོས་ཀྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་བུད་མེད་ལ་འཁྱུད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་བློར་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བར་འདོད་ན། དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་པས་སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་གོམས་པ་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསལ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ནི་རང་གི་རིགས་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པས་འཁོར་བ་ཅན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གོམས་པ་ཁོ་ན་ལས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཇི་ཞིག་ལྟར་རམ། རྒྱུ་གཞན་དག་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་བས་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ཉིད་འཁོར་བ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འདོད་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པའི་སྐྱེ་བར་མི་རུང་སྟེ། དུས་ལ་སོགས་པའི་ཞིང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་གཞན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་གོམས་པ་ལས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་སུ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བར་རུང་གི །བདེ་བ་དེ་རྣམས་མེད་ན་སྡུག་བསྔལ་ནི་སུ་ཡང་ གོམས་པར་མི་བྱེད་དེ། བདེ་བ་འདོད་ན་ཐམས་ཅད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འབད་པས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བདེ་བ་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་འཇིག་པ་གོམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྡུག་བསྔལ་འཇིག་པ་གོམས་པ་ལས་འབྱུ
Chinese
由于习惯于适意的安乐等，一切痛苦的折磨都会显现为安乐。因此，应当断除贪欲等。贪欲等并非是自性之法，不应拥抱女人。因此，对真如生起极喜之心是合理的，因为真如不会被任何事物改变。如果有人说贪欲等是安乐之因，所以是安乐，那么对他说：如果贪欲本身是安乐之因，因而认为是安乐，那么同样，安乐也是痛苦之因，因此会变成痛苦。因为安乐完全转变后，会成为极大的痛苦之因。安乐即是痛苦，因此成就了名为痛苦轮回之蕴。由于清晰地习惯于贪欲等，会变得具有清晰的贪欲等，因此这种种是具有自身先前种姓之因的，因此成就了轮回之性。虽然如此转变，但贪欲等并非仅仅来自习惯。如何呢？由于从其他因产生贪欲等，因此安乐等是胜义谛。或者，如果像习惯安乐等一样，痛苦等并非也从习惯中产生，安乐本身会变成轮回之蕴吗？这里回答说：因为是随意的，所以不能成为无因的产生。时间和地点等，贪欲等也不是来自其他因，因为从习惯中清晰地见到贪欲等。谁会修习痛苦呢？没有人会习惯痛苦。然而，当安乐等清晰时是可以的。如果那些安乐不存在，那么痛苦是谁也不会习惯的，因为如果想要安乐，一切都会投入其中。因此，应当努力成办安乐，因为即使没有安乐，痛苦也本来就存在。对于事物来说，只有没有痛苦，而那痛苦也是来自习惯于毁灭。因此，痛苦来自习惯于毁灭。
English
Because of habituating to agreeable happiness and so on, all the torments of suffering will appear as happiness. Therefore, one should abandon desire and so on. Desire and so on are not the nature of things; one should not embrace women. Therefore, it is reasonable to develop a mind that rejoices in suchness, because suchness is not changed by anything. If someone says that desire and so on are the cause of happiness, therefore they are happiness, then say to them: If desire itself is considered happiness because it is the cause of happiness, then likewise, happiness is also the cause of suffering, therefore it will become suffering. Because happiness, when completely transformed, becomes the cause of extreme suffering. Happiness is suffering itself, therefore the aggregates called suffering samsara are established. Because of clearly habituating to desire and so on, one will become endowed with clear desire and so on, therefore these various things are caused by their own previous lineage, therefore they are established as samsaric in nature. Although it transforms in that way, desire and so on do not arise solely from habit. How so? Because desire and so on arise from other causes, therefore happiness and so on are the ultimate truth. Or, if suffering and so on do not arise from habit in the same way that happiness and so on are habituated to, will happiness itself become the aggregates of samsara? Here, it is answered: Because it is arbitrary, it cannot be an uncaused arising. Time and place, etc., desire and so on are not from other causes either, because desire and so on are clearly seen from habit. Who would cultivate suffering? No one habituates to suffering. However, it is possible when happiness and so on are clear. If those happinesses do not exist, then no one will habituate to suffering, because if one wants happiness, everyone will engage in it. Therefore, one should strive to accomplish happiness, because even without happiness, suffering inherently exists. For things, there is only the absence of suffering, and that suffering also comes from habituating to destruction. Therefore, suffering arises from habituating to destruction.
Tibetan
ང་གི །སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གོམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་འབྱུང་ངོ་།འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བད་ཀན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ནི་བད་ཀན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལ། གི་མུག་ནི་རླུང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། ཞེ་སྡང་མ་ཁྲིས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བཞིན་དུ། སེང་སྣ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གཞན་ཡང་མཁྲིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །མཁྲིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པས་རྒྱུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། འཁྲུལ་ཕྱིར་རླུང་སོགས་ཆོས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་ཕྱིར། །སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན་དེ་ལས་གཞན། །ཆོས་ཀྱང་ཅི་ཕྱིར་དེ་མི་མཐོང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ཞིག་གང་གི་ཆོས་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེའི་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་བ་ལས། འཁྲུལ་པར་ཡང་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་རླུང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཅན་དང༌། བད་ཀན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏི་མུག་ཅན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བད་ཀན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཞན་གཏི་མུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྨོངས་ཤིང་སྡང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཕན་ཚུན་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཇི་ལྟར་རླུང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ལ་མཁྲིས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེ་སྡང་ཡོད་པས་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ། བད་ཀན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་ཞེ་སྡང་ལས་གཞན་པའི་མཁྲིས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡུལ་ ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅིའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མ་གྱུར། འོན་ཏེ་ཞེ་སྡང་ཉིད་མཁྲིས་པའི་ཆོས་ཡིན་གྱི། རྡུལ་ལ་སོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་གྲོགས་དག་མཁྲིས་པ་ཅན་གྱི་རྡུལ་ཅི་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། མཁྲིས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེས་ན། རླུང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅན་ལ་ཡང་ཞེ་སྡང་བཞིན། མཁྲིས་པ་ཉིད་ལས་རྡུལ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གང་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །མཁྲིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་
Chinese
我等，并非对一切痛苦都说是快乐。或者说，这里的痛苦是行苦的自性，快乐实际上并不存在。然而，从习惯等产生痛苦本身。贪欲等并非从习惯产生，然而不是痰等法吗？如此，贪欲是痰的自性，愚痴是风的自性，嗔恨是胆汁的自性。如贪欲等的过患一样，鼻涕等的其他过患也是胆汁等的法性。如果说，因为以胆汁等的自性存在，所以从那个因产生，因此贪欲等是真实存在的。这里说到：错乱故风等非法，若谓自性相杂故，无过，彼外余法者，何故不见彼体性？凡是某法的体性，则不会对其错乱，例如灯火的明亮。如果风等的法是愚痴等，则不会对其错乱，但却见到错乱。如此，见到风的自性是贪欲者，痰的自性是愚痴者。然而，即使是痰的自性，也是其他的愚痴的自性，因此变得愚昧和嗔恨，即使如此，因为自性相互混合，所以没有错乱的过失。如果是这样，就像风的自性中有胆汁一样，既然承认有嗔恨，那么，对于痰的自性，为何没有见到除了嗔恨之外，由胆汁产生的尘土等法？或者说，嗔恨本身是胆汁的法，尘土等不是。那么，朋友们，胆汁的尘土从何而生？如果说是从胆汁本身产生。那么，对于风的自性，也像嗔恨一样，尘土等也会从胆汁本身产生。虽然会这样变化，但所见到的那样，是贪欲的法。对于所有的胆汁等。
English
We do not say that all suffering is happiness. Or rather, suffering here is characterized by the suffering of conditioning, and happiness does not truly exist. However, suffering itself arises from habit and so on. Attachment and so on do not arise from habit, but are they not the nature of phlegm and so on? Thus, attachment is the nature of phlegm, ignorance is the nature of wind, and hatred is the nature of bile. Like the faults of attachment and so on, other faults such as mucus are also the nature of bile and so on. If it is said that because they exist by the nature of bile and so on, they arise from that cause, therefore attachment and so on are truly existent. Here it is said: Because of confusion, wind and so on are not Dharma. If it is said that because of the mixing of nature, there is no fault, then why are other qualities not seen in it? Whatever is the nature of something is not confused with it, like the clarity of a lamp. If the qualities of wind and so on are ignorance and so on, then there would be no confusion with them, but confusion is also seen. Thus, it is seen that the nature of wind is attachment, and the nature of phlegm is ignorance. However, even if it is the nature of phlegm, it is also the nature of other ignorance, so even if one becomes deluded and hateful, there is no fault of confusion because the natures are mixed with each other. If that is the case, just as there is bile in the nature of wind, since it is admitted that there is hatred, then why are qualities such as dust, which are produced from bile other than hatred, not seen in the nature of phlegm? Or rather, hatred itself is the quality of bile, but dust and so on are not. Then, friends, from what will the dust of bile arise? If it is said that it arises from bile itself. Then, for the nature of wind, just like hatred, dust and so on will also arise from bile itself. Although it may change in that way, what is seen in that way is the quality of attachment. For all bile and so on.