Chinese
宣说功德圆满。一切善妙皆由此而生，世尊之善与非善不杂，此乃总结之语。不明显成办以损害他人为核心的利益，因以慈悲而行事，且对一切众生无有差别。以损害为核心的利益源于贪欲，如杀害阿修罗以净化天众等。宣说具有如是自性者，即“光明普照”，此乃宣说周遍一切义之光明。是为“一切智”之总结语。虽以著作之殊胜而了知主要之必要，然非依他力而显现，而是思择仅以串习而善入，此乃宣说著作之果，即“对于众多凡夫”等。我虽未曾想此欲著之论典能利益他人，然心念长久以来，凡是成为士夫之主要利益支分的善说，皆因串习而乐于受持，故对此适时之论典合集生起欢喜。何以故不利益他人耶？陈述理由：众多人等耽著于显示世俗名言之自性论典。纵然如此，然因见世俗无有实义，故将趋入出世间道耶？答曰：以无有智慧之能力故。因愚者无有辨别实义与非实义之能力，故不能领会意义。设若有人虽无能力，然亦不求义而生嗔恨。对于某些秉持自宗传承者，执着于自方之事物，虽以慈爱而仅以利益之心善加结合之论典，然他人以他方之想见其功德，亦生起嫉妒之垢染，此乃生起嗔恨之因。故以此因，此论典实不能利益他人，故虽主要之必要为支分，然此串习。
English
The accomplishment of qualities is declared. All goodness arises from this, and the Blessed One's goodness is unmixed with non-goodness, which is a summary statement. It does not manifestly accomplish benefits that have harming others as their essence, because it acts with compassion, and it has no distinction for all beings. Benefits that have harming as their essence arise from desire, such as killing Asuras to purify the gods. Declaring the one who possesses such a nature, it is said, "Rays of light shine everywhere," which declares the clarity that pervades all meanings. It is a summary statement of "all-knowing." Although the main purpose is understood through the excellence of the composition, it is not shown closely by being dependent on others, but it is considered that only by habituation is it well entered, which is said to be the result of the composition, such as "for many ordinary people." Although I have not thought that this treatise I want to compose will benefit others, the mind has long been pleased with this timely collection of treatises because it is accustomed to upholding whatever good speech has become a main part of the benefit of a man. Why is it not beneficial to others? Stating the reason: Many people are attached to treatises that show the nature of worldly terms. Even so, because they see that there is no essence in the world, will they enter the path beyond the world? The answer is: because there is no power of wisdom. Because fools do not have the ability to distinguish between essence and non-essence, they cannot grasp the meaning. If someone has no ability, but does not seek meaning and becomes hateful. For some who hold their own lineage, clinging to their own things, although a treatise that is well combined with love and only with the intention of benefiting, others see its qualities with the thought of others, and also give rise to the stain of jealousy, which is the cause of generating hatred. Therefore, for this reason, this treatise cannot benefit others, so although the main purpose is a part, this habituation.
Tibetan
པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་འགྲེལ་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་འགྲེལ་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་རིམ་པ་དོར་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དང་པོར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རིགས་པར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲེལ་པས་དགོས་པ་བཤད་པ་ནི་དོན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོའོ། །དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའམ། གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དཔྱོད་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའམ་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ། །གང་ཞིག་གང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དེ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་དེ་རྟོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཤ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཤིང་བཞིན་ཞེས་འབྲེལ་པ་བསྟན་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དེ་གནས་པ་སྟེ། དེ་རྩ་བར་གྱུར་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མངོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཆོས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ན་ཆོས་གཞན་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་འབྲེལ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་འཆད་པར་གཞལ་བྱ་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐབས་འགའ་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གཞལ་བྱ་གྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་རང་ཉིད་ནི་རིག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་གསལ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པས་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་ལས་ཀྱང༌། རྫས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པར་གྱུར་པའི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དག་གིས་གཞག་པར་བྱ་བས་
Chinese
因此才能进入。这里，因为是以成为量（ प्रमाण ，pramāṇa， प्रमाण ）等的论典的注释为目标，所以即使是《量理总集》的注释，也舍弃了它的次第，首先以“所立宗法”等来说明比量，为了使之不成为不合理，注释说明必要性就是“意义”等。意义是真实存在的自性。非意义是与此相反，即色等世俗存在，或者自在天和遍入天以及兔角等不存在。区分它们，就是以它们为对境的智慧，即随顺显现为何或者承诺为何，成为通达的法的自性的法，无论是真实存在还是不存在。如果对成为某事物自性的法进行辨析，那么它就会被理解，例如，如果对肉性进行辨析，就会像木头一样显示关联。那是依赖于比量的。它安住于比量，因为它成为根本，所以比量获得自己的体性。比量是具有显现关联性的，因此比量是那样行为的根本。通过认识其他法的自性来进行辨析时，就能认识其他法，因此，如果辨析关联性本身，就能那样认识，所以它的根本是关联性。因此，那是通过显示比量本身来显示的。它的意义是这样的：为了阐释论师的观点，在确立可量成立的果的量时，必定要依赖于某种方便。其中，可量成立的方便就是量。事物本身因为没有觉知的自性而不能成立。如果它显现，自己的体性就能成立，因此通过觉知来安立事物。即使那样，觉知没有差别，也来自声音等的量，因为是物质和行为等可量，所以要由成为世间者的思考者们来安立。
English
Therefore, one can enter. Here, because the aim is to comment on texts such as those that have become valid cognitions (pramāṇa), even though it is a commentary on the Compendium of Valid Cognition, its order is abandoned, and inference is first explained by means of "the property of the subject," etc. In order to prevent it from becoming unreasonable, the commentary explains the necessity, which is "meaning," etc. Meaning is the nature of what truly exists. Non-meaning is the opposite of that, i.e., forms, etc., which exist conventionally, or the non-existent such as Īśvara and Viṣṇu, and rabbit horns. Differentiating them is the wisdom that has them as its object, i.e., following whatever appears or whatever is promised, the dharma that has become the nature of the dharma that is understood, whether it exists truly or does not exist. If the dharma that has become the nature of something is analyzed, then it will be understood; for example, if the nature of meat is analyzed, it will be shown to indicate a relationship like wood. That depends on inference. It abides in inference, because it has become the root, therefore inference obtains its own nature. Inference is that which has manifest connection, therefore inference is the root of such behavior. When analyzing by understanding the nature of another dharma, one makes another dharma understood. Therefore, when analyzing the connection itself, one understands it in that way, so its root is connection. Therefore, that is shown by showing inference itself. Its meaning is this: in order to explain the teacher's view, when establishing the valid cognition of the result of the measurable being established, one must undoubtedly rely on some means. Among them, the means of establishing the measurable is valid cognition. The thing itself cannot be established because it lacks the nature of awareness. If it is clear, its own entity will be established, therefore things are established through awareness. Even so, awareness is no different, and it also comes from valid cognitions such as sound, because they are measurable such as matter and action, so they must be established by thinkers who have become worldly.
Tibetan
ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ངལ་བ་དོན་མེད་དོ། །འདི་ལྟར་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པ་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པའམ། ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཆར་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་རྣམ་པར་མི་གནས་པར་མ་སྐྱེས་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ཞིང་སྒྲ་དང་ཉེ་བར་འཇལ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྒྱན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ནི་རྩིས་པས་བྲིས་པའི་འགྲོ་ཡིག་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ འཇིག་རྟེན་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པའི་མི་མཁས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་པོ་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡོད་ན་ནི་དེ་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་རྟོག་པར་འགྱུར་བས་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པ་ཉིད་ལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མཐོང་བ་ལ་ཡང་རྨོངས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་མཐོང་བ་ལ་རྨོངས་པ་ལྡོག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བར་རིགས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་བཅོས་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རིགས་པ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་ལ། གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ཡང་གང་ལས་རྟོགས། དེའི་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། གལ་ཏེ་དེ་དག་གི་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ན་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། །གཞན་དུ་ཡིན་ན་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་ལྡོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་དང༌། མཐོང་བ་ལ་མི་མཁས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ན་མཁས་པ་རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སྦྱོར་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཐབས་དངོས་པོའི་འཇུག་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཤད་པས་བཤད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུད་དུ་ཚད་མ་གཞན་
Chinese
完全分别的辛劳是无意义的。像这样，如果认为成立的认识并非认识，那么，凡不是安立其他认识之相的，或者由于怀疑的自性而不住于任何一方，因此自己不成立，对于未生之青色等认识，就以其本身来安立世间的事物，而不是梦等意识。如同根识一样，也来自于分别识，也来自于接近声音的衡量等。如果说，以世间量成立的安立世间事物，这本身就是庄严，那确实如此，然而论典就变得像算师写的账簿一样了。或者说，如果认为论典是应世间人成立的颠倒认识的不善巧者而著述的，那么，这也是以具有显示世间事物之果的方式，与之前所说的情况相同。如果存在寻求意义的需求，那么它将从世间本身获得认识，因此论典本身是无意义的。如果不是这样，那么从论典中也是如此。如果说颠倒会使得对于所见也感到迷惑，那么，对于以世间量获得的所见之迷惑的消除，将从世间本身寻求意义而获得认识。如果认为由于存在颠倒的可能性，因此论典是为了认识世间之道而著述的，那么，如果那个理路也是世间认识的自性，那么论典就是无意义的。如果变成其他的，那么又从何处认识呢？如果对于其子等进行推理是纠正错误的果，那么，如果那些是世间的，就无法纠正。如果是其他的，那么就从世间本身纠正。因此，当不实之物被看见，以及不善巧于所见的世间人接近时，智者为了考察认识和所认识而撰写论典，并且，对于此，也是随之认识方法和事物的进入。这已由解释推理的论述所阐述，即自续中其他的量。
English
The toil of complete conceptualization is meaningless. If, like this, it is thought that cognition that is established as cognition itself is not cognition, then, whatever is not an establishment of the aspect of another cognition, or because by its very nature of doubt it does not abide in any part, therefore it does not abide by itself, and for the unarisen cognition of blue, etc., it is that very cognition that establishes worldly things, and not consciousnesses such as dreams. Like sense consciousness, it also comes from conceptual consciousness, and also from things like measuring close to sound. If you say that whatever establishes worldly things, established by worldly valid cognition, is itself an ornament, that is true, but the treatise will become like an account book written by a calculator. Or, if you think that the treatise is entered into by the power of the unskilled who understand what is established by worldly people as inverted, then that too is the very form previously stated, with the result of showing worldly things. If there is a need to seek meaning, then it will be understood from the world itself, so the treatise itself is meaningless. If it is not so, then it is the same from the treatise. If it is said that being inverted would also lead to confusion about what is seen, then the reversal of confusion about what is seen, which is found by worldly valid cognition, will be understood by seeking meaning from the world itself. If it is argued that the treatise is entered into for the purpose of understanding the worldly path because it is likely to be inverted, then if that reasoning is also the nature of worldly cognition, then the treatise is meaningless. If it becomes something else, then from what is it understood? If inferring about its son, etc., is the result of reversing the error, then if those are worldly, they cannot be reversed. If it is something else, then it is reversed from the world itself. Therefore, when something that is not a thing is seen, and when a worldly person who is not skilled in seeing approaches, the wise person composes a treatise in order to examine cognition and what is to be cognized, and for that, too, the entry of method and things is subsequently understood. That has been explained by the explanation of inference, that is, another valid cognition in one's own continuum.