Tibetan
ཕྱིར་ན། འདིར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པ་དག་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་དེར་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་འདིའི་བྱེད་པ་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་ནུས་པ་དེ་ལྟར་འདུ་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་ཆགས་པ་འབད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཇི་ལྟར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པ་ལ་ནི་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བརྟག་པར་མི་ནུས་པར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི། དེའི་རྩ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ནི་སྣང་བ་མ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ཉིད་ལས་ངེས་པར་བརྟག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་རྟགས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་འདི་མི་སྣང་ཡང་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་འདི་ནི་མི་སྣང་བར་ཁས་བླངས་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། མི་སྣང་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལ་ཇི་ལྟར་རང་གིས་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཁོ་ནར་རྟོགས་པའམ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་སྤྱི་ཐ་དད་པ་ཡང་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་རང་གི་རྟེན་ཐ་མི་དད་པར་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་བ་ལང་ཞེས་གཞི་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་རྟོགས་པས་ན་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་དུ་གཞན་འཛིན་པའམ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་པ་ལས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །སྤྱི་ཁས་བླངས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་དང༌། མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་དག་དང་འབྲེལ་བ
Chinese
因此，在此显现本身即成为量。同样，显现和分别念等，不同的显现也由显现本身来安立。在其中自性而作的显现中，也仅仅是如彼的境显现而已，此外没有任何作用。然而，即使如此，如何能够了解其自性，仅仅是如此积聚，不依赖于努力而已。如不能够，因为没有造作，所以能够确定地分别念，是因为以其先行的觉悟本身而来，如是所说。如不能够确定地分别念，那么觉悟就仅仅是不以其为根本，刹那的自性不是显现，并且不是依赖于显现本身而能够确定分别念的显现而安立，所以是安立为相本身。因此，无有等等是完全了知者的显现，而不是世俗者的显现。从何处此不显现也不会变成没有，此不能够承诺为不显现，所说的是，称为不显现。对此，如以自己产生的识，如同眼等一样，成为如彼本身，仅仅是了知差别，或者随念也成为彼，何为总的差别也不是仅仅与义相关的自性。因此，即使自性各异，也显现为自己的所依不异。因为了知此为牛，是同基。因此，在其他的显现中也了知是彼自性，所以在彼处也如是了知，因此了知为不异。因此，此是如是执持为自体，或者施设名言。 如彼之相不是变成不显现，因此从变成显现本身，因为彼没有的缘故，仅仅是无有。即使承诺总，因为事物是宣说从同类和不同类中遣除，所以以彼过失的力量，总变成事物也是不存在的，所说的是，与彼等相关。
English
Therefore, here, manifestation itself becomes a valid cognition. Similarly, appearances and discriminations, etc., different appearances are also established by manifestation itself. In that which is self-acting manifestation, there is only the appearance of such an object, and there is no other action of it. However, even so, how can one know its nature, it is only so accumulated, not relying on effort. If it is not possible, because there is no fabrication, the ability to definitely discriminate comes from the realization that precedes it, as has been said. If it is not possible to definitely discriminate, then realization is only not based on it, the nature of momentariness is not an appearance, and it is not established based on the appearance that cannot be definitely discriminated from the appearance itself, so it is established as the sign itself. Therefore, non-existence, etc., are the manifestations of those who fully understand, but not of ordinary people. From where this does not appear, it will not become non-existent, this cannot be promised as non-appearing, what is said is called non-appearing. Regarding this, just as with the consciousness that arises by itself, like the eye, etc., becoming like that itself, it is only knowing the difference, or the subsequent thought also becomes that, what is the general difference is not merely the nature related to the meaning. Therefore, even if the natures are different, it is clear that their own bases are not different. Because it is known as a cow, it is the same basis. Therefore, in other appearances, it is also known as that nature, so it is also known as such there, so it is known as non-different. Therefore, this is how it is held as self, or the imputation of names is done. Such an aspect does not become non-appearing, therefore, from becoming appearance itself, because it does not exist, it is only non-existence. Even if the general is promised, because things are declared to be removed from similar and dissimilar things, so by the power of that fault, the general becoming a thing is also non-existent, what is said is related to those.