Tibetan
ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་གང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་བག་ཆགས་སད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེའི་མཐོང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྔ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྦྱར་པས་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་བརྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཡིན་ནོ། །བརྟགས་པ་ནི་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཞེན་པའོ། །མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་རྟོགས་པས་གཞལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་ལ་ནི་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབྱེ་བ་ནུབ་པས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་རྣམ་ པར་གཞག་པ་ངེས་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་ལ་སྟེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་སྟོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡོད་པ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་སོ། །གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་གྱིས་གོ་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད་པའོ། །དེའི་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་རིག་པའོ། །ཅི་ལས་ཤེ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཕྱིར་ཏེ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལས་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཞལ་བྱ་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་རིག་པ་དང༌། ངེས་པ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་གཞན་མེད་ཀྱང་རིག་པའི་ཕྱིར་དང༌། རིག་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པའི་བདག་ཉིད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རང་ལ་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། གཞན་ལའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་དེ་ལ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རང་གི་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རིག་པར་མཐོང་བ་དེ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། རིག་པ་ལས་གཞན་པས་རིག་ན་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ཕྱིར་རོ། །རིག་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་གཞན་དུ་
Chinese
ལ། 又要说明种种分别也是从习气产生的，这是什么意思呢？如果看不到种种分别的类别，怎么说它的习气苏醒了呢？对此，说了“那”这个词，意思是说，那样的见是错乱的。如果见到那不是五种，怎么不是错乱呢？联系起来，意思是说，从见到符合正法的本身。不对，这叫做错乱相续，这是回答。考察是正量和另一方的执着。随见之后的觉识，对于所量等，安立所取等，不合理吗？对于见，一切差别都消失了，这是怎么说的呢？“自己的自性”的意思是，因为差别消失了，所以确定了无理由的安立。对于那，即对于错乱，如何安立见呢？即对于遣除的理由，遣除的体性无有差别，这是决断。这以导师等的有智的自性来决断。不依赖于其他的执取之相是正量，因为没有作者，并且意义的理解退失了。因此，认为是那的能立。那即是决断的自性，是知识。从何而有呢？因为那是自性，即因为是知识的自性。这样，从能令明了的词句中，暗示了那有境的所量。显示那，即是说那本身是所立，因为从那有境本身产生知识和确定，所以那本身是能立，如果那存在，即使没有其他的，也是因为是知识，并且因为知识的自性与那无有差别。与知识的自性相违，难道不是自己不是知识吗？或者是什么呢？对于说“在其他”的，对于那，即对于所要成立的自己的知识自性，正量见到贪欲等是知识，那没有相违，如果以知识之外的其他来知，则会成为不是安乐，等等，因为是成立之处。知识的作用是在其他。
English
La. Furthermore, what is meant by showing that all kinds of conceptualizations also arise from habitual tendencies? If the distinctions of various conceptualizations are not seen, how can it be said that their habitual tendencies are awakened? In response to this, the word "that" is spoken, meaning that such a view is mistaken. If it is seen that it is not five, how is it not mistaken? Connecting it, it means that from seeing the very nature that is in accordance with the Dharma. No, this is called continuous delusion, this is the answer. Examination is the adherence to valid cognition and the other side. Is it not unreasonable to establish the apprehended, etc., for the object of measurement, etc., by the cognition that follows the view? How is it said that all distinctions disappear for the view? The meaning of "one's own nature" is that because the distinctions disappear, the establishment without reason is determined. For that, that is, for delusion, how is the establishment of the view established? That is, for the reason for elimination, the nature of elimination is not different, this is the decision. This is decided by the nature of the wise ones such as the teacher. The aspect of apprehension that does not depend on others is valid cognition, because there is no agent, and the understanding of the meaning is lost. Therefore, it is considered to be the proof of that. That is the nature of decision, is knowledge. From what does it arise? Because that is the nature, that is, because it is the nature of knowledge. Thus, from the words that make it clear, the object of measurement of that object is implicitly indicated. Showing that, that is, saying that that itself is to be established, because knowledge and certainty arise from that object itself, so that itself is the proof, if that exists, even if there is nothing else, it is because it is knowledge, and because the nature of knowledge is not different from that. Contradictory to the nature of knowledge, is it not that one is not knowledge? Or what is it? For those who say "in others," for that, that is, for the nature of one's own knowledge to be established, valid cognition sees that desire, etc., is knowledge, that has no contradiction, if one knows by something other than knowledge, then it will become not happiness, etc., because it is the place of establishment. The function of knowledge is in others.