Tibetan
བདེ་སྡུག་འདོར་ཐུབ་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། བདག་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་ནི། བདག་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ཙན་དན་ལ་སོགས་པ་ལའམ། སྦྱིན་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་མངོན་བར་དགའ་བར་བྱེད་པ་ནི། །དེ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་འཇོམས་པ་ཡིན་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང༌། སླར་གནོད་པ་དག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལས་རྣམས་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བདེ་འགྲོའམ་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་ཤེས་ན་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པར་མི་འགྱུར་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དཀའ་བར་འགྱུར་གྱི་ངན་འགྲོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ནི་མངོན་པར་དགའ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བརྗོད་པ་ནི། ངན་འགྲོ་ལ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་རྣམས་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་རིགས་གོམས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་བདག་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཇི་ལྟར་གོམས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཆགས་པར་འགྱུར་བས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་གནོད་པས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་ལ་འཕེལ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་སྲིད་པ་ཡིན་བར་ལུང་ལས་གོ་བ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ལས་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་རྣམས་སམ་ཤེས་པའམ་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་བའི་སེམས་པ་ལ་དང་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་གསལ་བར་འགྱུར་ལ། མི་དགེ་བའི་སེམས་ལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དགེ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་འདྲ་བ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །གཞན་ནི་ཡུལ་ཏེ་སྣོད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དུས་སུ་རྒྱུ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་མི་འདྲ་བར་སྨིན་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱས་ནས་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཡང་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དམན་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྱུང་བའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ནི། ཇི་ལྟར་ཐོས་སོགས་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་བར་ཉིད་བསལ་ནས། འདིས་བསལ་བར་བྱ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་འོ་ན་གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ནས་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བསྟན་བའི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐུལ་བར་ཡང་མི་འདོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སྣང་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ཡང་ཆགས་པར་མ་བྱས་ན་མི་འཆིང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། སྡུག་བསྔལ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ལས་བྱུང་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་དུ་ཐ་སྙད་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་བདེ་བའི་ངོ་བོའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་བློ་གྲོས་ཏེ་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློ་ཡིན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཆགས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱེ་བའི་དང་པོ་ལ་སྲེད་པ་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གཉིས་པོ་དེ་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པའི་སྲིད་པ་ལས་ འདིར་འོངས་པ་དང་འདི་ལས་ཀྱང་མ་འོངས་པར་འགྲོ་བ་ནི་ཡུལ་ནས་ཡུལ་གཞན་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་བསྐྱེད་བྱ་མ་ཡིན་ན་རྟོགས་བར་འགྱུར་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བྱ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བ་ནི། གལ་ཏེ་འགྲོ་འོང་མ་ཐོད་ན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གོམས་པའི་བསྐྱེད་བྱའི་ཁྱད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་པ་ནི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུས་བཙུད་པས་མྱུར་དུ་འཕངས་པའི་བོང་བ་ལ་
Chinese
能舍弃苦乐，是指：对于我的贪执，对于我有利的念珠和旃檀等，或者布施等见到果报，以及对于其他使之感到非常高兴。对于此感到非常高兴，就是摧毁不为此事而努力，以及贪执，再次极力施加损害，从而使与此相符的业增长。这些是转生于善趣或恶趣。如果了解自我，就不会对损害者产生贪执，而对于成办者布施等会感到非常困难，但对于恶趣则不然，因为会损害，对于损害者则不会感到高兴。此处所说的是：即使在恶趣中，由于对我的执着，显现的安乐和痛苦等，以及蓝色等，都是串习所生的差别，因此要知道仅仅依赖于自己种类的串习。那些损害者如何串习具有自我呢？因为贪执于我。那是因为如此贪执会使损害者因损害而增长非福德，而那些增长也会同样使之成为那样的存在，这是从教证中理解的。如果是串习所生的，那么如何成为业的因缘呢？如果是那样，自在天也不会改变，因为诸根或者知识或者智慧等都是串习所生的差别。对于善心的最初随行所生者，对于善逝们会非常明显，而对于不善心则与之相反，因为串习所生本身与善和其他的修习所生者没有差别，因为是与那样的相似，这样说的。其他是境，即器世间完全形成等，在与外在的同类因同时，说是从那个因所生，但仅仅是因此而成就的缘故。了悟自在天等是不合理的，因为不同而成熟是异熟的缘故，这样说了，同类因。
English
It is said that one can abandon suffering and happiness, which means: attachment to myself, seeing the results in rosaries and sandalwood, etc., that are beneficial to me, or in generosity, etc., and making others very happy. Being very happy about this is destroying the effort not to do this, as well as attachment, and again exerting great harm, thereby increasing the actions that are in accordance with this. These are born in happy or unhappy realms. If one understands the self, one will not be attached to the harmer, and it will be very difficult to be generous to the accomplisher, etc., but not to the unhappy realms, because it will harm, and one will not be happy with the harmer. What is said here is: even in the unhappy realms, due to attachment to myself, the appearances of happiness and suffering, etc., and blue, etc., are all differences produced by habituation, so it should be known that it depends only on the habituation of one's own kind. How do those harmers become accustomed to having a self? Because of attachment to myself. That is because such attachment will cause the harmer to increase non-merit through harm, and those increases will also make it such an existence, which is understood from the scriptures. If it is produced by habituation, then how can it be the cause of karma? If that is the case, the Lord will not change either, because the senses or knowledge or wisdom, etc., are all differences produced by habituation. For those born from the initial following of the virtuous mind, it will become very clear to the Sugatas, while for the non-virtuous mind it is the opposite, because what is born from habituation itself is no different from the virtuous and other meditative ones, because it is similar to that, so it is said. The other is the object, that is, the container world is completely formed, etc., at the same time as the external homogeneous cause, it is said to be born from that cause, but only because it is accomplished by this. Understanding the Lord, etc., is unreasonable, because maturing differently is the result of ripening, so it is said, homogeneous cause.
Chinese
能成办彼者，与彼同时生起之异熟能成办者，理应是，自在等则非，以于一方亦不能知晓全部能力之故，是为彼义。以执取下劣处亦非。成为生起之所生，是为前者之宗。如是听闻等作意等，以彼等遮除串习所生之差别。以此所遮除者，因此若仅是大种所生，从“并非”开始，至“不欲”之间所显示之随说也。以自在所驱使亦不欲，应知此宗非显现。若虽有我见，然未生贪则不束缚耶？答曰：痛苦与无常，于因缘所生者，以因缘而安立之故，痛苦自性即是无常，而彼之相违即是常，彼亦属于安乐之体性，于彼智慧，即我，是为识，而彼即是贪，以是现前欲求之自性之故。我见，以常与乐为自体之境即是现前欲求之自性，而非其他，是为彼义。于饶益我者，于生之最初之贪亦从彼贪而转变之故，二者是为束缚之因，而非自在，以不能知晓能力之故。从已逝之有 而来此处，及从此亦往未来而去，如从一处往另一处般，若非生起之所生，则将证悟，然虽是所缘之境，然以非所缘之故，唯是所生，以彼存在则生起之故。如是说者，若未获得往来。是为彼也。此非理，如前者般，以从串习之所生之差别等，是生起之所生之自性而显明之故。因此，未见他世之行者等，如具能力之士夫所推动，速疾抛掷之石块般。
English
It is reasonable that the one who accomplishes that, and the maturation that arises simultaneously with it, is the one who accomplishes it, but not the independent one, etc., because one cannot fully know the ability in one aspect, that is the meaning. It is also not by holding inferior positions. The former position is that it becomes the object of arising. As are hearing, etc., and mental activities, etc., with those eliminating the difference of what is produced by habituation. What is to be eliminated by this is that, therefore, if it is only produced by the great elements, from "not" onwards, to the saying of what is shown between "unwilling". It should be known that it is not apparent that one does not want to be driven by independence either. If even if there is a view of self, but if there is no attachment, then it is not bound? Answer: Suffering and impermanence, because what arises from causes and conditions is established as causes and conditions, the nature of suffering is impermanence, and its opposite is permanence, which also belongs to the nature of happiness, and wisdom in it, that is, I, is consciousness, and that is greed, because it is the nature of present desire. The view of self, with permanence and happiness as the object of its own nature, is the nature of present desire, and not others, that is the meaning. To benefit me, the initial greed for birth also changes from that greed, so the two are the cause of bondage, but not independence, because the ability cannot be known. From the past existence coming here, and from here also going to the future, like going from one place to another, if it is not the object of arising, then it will be realized, but although it is the object of focus, it is only the object of arising because it is not focused, because it arises when it exists. As it is said, if you do not get to go back and forth. That's it. This is unreasonable, like the former, because it is clear that it is the nature of the object of arising from the difference of what is produced by habituation, etc. Therefore, those who have not seen the other world, etc., are like stones thrown quickly by a capable man.