Tibetan
ག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་ཞིག་པའི་རྒྱུ་ནི་དེའི་བྲལ་བ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་གནས་སྐབས་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་མི་མཐུན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འོན་ཏེ་དེ་ལ་གནས་སྐབས་གཞན་དེ་བཞིན་དུ་འཆི་བ་ལ་ཡང་འདོད་ཅེས་སྨོས་པའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གང་གི་ཚེ་ལུས་གནས་སྐབས་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། སྲོག་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། རེ་ཞིག་གནས་སྐབས་གཞན་ནི་དེ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་བྲལ་བ་ཁོ་ན་བྲལ་ བའི་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྟན་པ་ནི་འདི་ལ་དབྱེ་བ་འདི་ཙམ་སྟེ། ལུས་ལ་བརྟན་པོ་ཉིད་ཡིན་བའི། །ཚད་ཡོད་དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན། །རྒྱུ་མཚན་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དམིགས་བྱ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་གཞན་ནི་བརྟག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་བྱ་ལུས་ལ་དམིགས་བྱ་མ་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མེ་དང་ཕྲད་པ་བཞིན་དུ་འདིའི་རྒྱུ་གཞན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་མ་ཞིག་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་གཞིག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནུས་ན་ནི་ཡོན་ཏན་གཞན་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་ལུས་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་རྫས་ཞིག་པ་ལས་སམ་རྫས་གཞན་གྱི་གནོད་པས་འཇིག་པར་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏུགས་པས་ཞིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆི་བ་ལ་ནི་དེ་གཉིས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཉམས་པའི་ལུས་ལས་སྲོག་ལ་སོགས་པ་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་དང་གཞན་གྱི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དང་འབད་པ་དང་དགེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ལུས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་ཆོས་རྣམས་གཞན་གྱི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལས་གོ་བ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ལ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གནས་འདི་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་གང་གི་ཡིན་པ་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་ནི་ལུས་དང་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་རོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མིག་གི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡོན་ཏན་དང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་
Chinese
又，诸如力等功德坏灭之因，是显示其分离临近，因为有其他阶段产生。并非自性不相符。也就是说，如果认为其他阶段也同样适用于死亡。如果是这样，当身体处于那个阶段时，如何与生命等分离？暂时，其他阶段并非未被认识之对境，何时分离本身不是分离之因。为了说明这一点，此处的区别仅在于：身体具有稳固性，与具有限度者分离，并非知晓原因。这是它的意思。非对境的其他阶段不值得考察，因为对于作为对境的身体而言，非对境的阶段是不合理的。对于色等，不像与火相遇一样，不会将此因理解为其他，因为如果物质不坏灭，就无法坏灭其功德。如果能，就无法产生其他功德，这两者都不是以身体为对境。功德不是从物质坏灭或被其他物质损害而接近坏灭。因此，是通过接触而使其坏灭。暂时，并非在一切死亡中都能见到这两种情况，而是从未衰败的身体中分离出生命等。因为对于自己和他人而言，不是现量，所以贪欲、嗔恨、努力、善和痛苦的知识不是身体的，因为色等彼之法，不是被其他的根识所执持。快乐等是因为是紧随其后，所以被认识到，是从常时极喜之自性等之相而理解的。对于身体而言，是因为这些的对境是享用之处。那些是谁的，其享用之处也是身体和功德本身，如果具有那些的共同和特殊，就像味道等一样，不是眼睛的现量。功德等也使人理解到不是作为功德之所依，身体等不是处所，因为其功德、法和有法不相符。
English
Moreover, the cause of the destruction of qualities such as strength is that it shows its separation is near, because there is another stage of arising. It is not that the nature is incompatible. That is to say, if it is thought that the other stage also applies to death in the same way. If so, when the body is in that stage, how is it separated from life and so on? For the time being, the other stage is not an object that has not been recognized, and when separation itself is not the cause of separation. To illustrate this, the difference here is only that: the body has stability, it is separated from the one with limits, and the reason is not known. That is what it means. Other stages that are not objects are not worth investigating, because for the body as an object, the stage that is not an object is unreasonable. For form and so on, unlike meeting with fire, this cause is not understood as other, because if the substance is not destroyed, it is impossible to destroy its qualities. If it can, it cannot produce other qualities, and neither of these is the body as an object. Qualities do not approach destruction from the destruction of matter or damage by other matter. Therefore, it is destroyed by contact. For the time being, these two situations are not seen in all deaths, but life and so on are separated from the body that has not decayed. Because it is not manifest to oneself and others, the knowledge of desire, hatred, effort, good and suffering is not of the body, because form and so on, its dharmas, are not held by other sense consciousnesses. Happiness and so on are understood because they are immediately after, and are understood from the characteristics of the nature of constant joy and so on. For the body, it is because the object of these is the place of enjoyment. Whose those are, the place of enjoyment is also the body and the qualities themselves, if it has the common and special of those, like taste and so on, it is not the manifest of the eyes. Qualities and so on also make people understand that it is not to be done as the basis of qualities, the body and so on are not places, because its qualities, dharma and property are incompatible.
Tibetan
རོ། །གནས་སྐབས་ཀྱི་དགག་པ་ལ་ཡང་ལྷག་པ་ཅིག་ཤོས་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་བདག་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གང་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ཡང་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། དེའི་ལན་དུ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་གིས་སམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ལ་ནི་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །བདེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དང་དབྱིག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ནི། ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་གྲུབ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མ་གྲུབ་པོ། །སྲོག་ཅན་དང་བདེ་བ་ཅན་དང་ཤེས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ནི་ལུས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ང་ནི་བདེ་བ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ང་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། བདག་གི་ལུས་བྱ་བ་ཡང་བདག་གི་བདག་ཉིད་དེ་གནས་སྐབས་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་ནི་ཤེས་བྱ་རེ་རེ་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་མི་དད་པའི་བདག་གི་གནས་སྐབས་ཡིན་ཞེས་རྒོལ་བ་དང་མ་མཐོང་བའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་ལས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བོང་ཚོད་དང་གདོང་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ནི་བདག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ལྟ་བ་ལ་ནི་དེའི་ལུས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་བདག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་ན་དྲན་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་པོ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཙམ་གྱིས་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལ་མི་བརྟེན་པར་དྲན་པ་ཁོ་ནས་འདོད་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་མཚུངས་པ་འདིའི་བྱེད་པ་པོར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་དམིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དྲན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མཚུངས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དོན་གཉིས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཡང་ཤུ་ཀྲ་དང་རཀྟ་ལ
Chinese
味道。即使在暂时的否定中，由于能够领悟到更殊胜的事物，因此从欲望等事物中可以成立我。由于是功德的缘故，快乐等如同味道等一样，是依赖性的。说所依赖的也是我。对此的回答是，将依赖性本身作为目标的理由是功德本身。将自己的自性作为目标不是理由，因为太过分了。无论是眼睛还是其他，对于接近目标都没有任何差别。被称为快乐者和财富者的知识的理由是与它们相关联，而不是功德本身是理由。并且，由于功德是受他支配的，因此具有功德者是可以推测的，即使成立为功德本身。因此，那在快乐等事物上是不成立的。有生命者、快乐者和有知者等与快乐等相关联的不是身体以外的事物。如果说“我是快乐者”是其他，那不是的，因为“我走”可以领悟到是身体。说“我的身体”也是我的自性，暂时是其理由。知识对于每一个所知都是不同的，如果反驳说是无差别的我的状态，并且未见的差别也是知识的原因，这是从语句中来的。同样，对于认为体积、面容和根等集合是我的人来说，只会变成“他的身体”，甚至不是错觉，因为在其他人身上没有成立我。如果被其他人看到，由于不成立记忆，所以说记忆者是接近目标也是不合理的，因为仅仅接近目标的果就是记忆。仅仅如此，果就是欲望。不依赖目标，仅仅通过记忆就可以产生欲望，因为不能确定目标相同者是作者，而是跟随接近目标之后，认为与记忆的自性相同。因此，作者是存在的，那是第二种意义的表达。接近目标也是शुक्र (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思)和रक्त (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思)中
English
Taste. Even in temporary negation, because one can realize something more excellent, therefore, the self can be established from desires and other things. Because it is a quality, happiness and other things, like tastes and other things, are dependent. To say that what is depended upon is also the self. The answer to this is that the reason for targeting dependence itself is the quality itself. Targeting one's own nature is not a reason, because it is too extreme. Whether it is the eye or another, there is no difference in approaching the target. The reason for the knowledge of being called a happy person and a wealthy person is that it is related to them, but not that the quality itself is the reason. And, because qualities are controlled by others, those who possess qualities can be inferred, even if they are established as qualities themselves. Therefore, that is not established in happiness and other things. Living beings, happy beings, and knowing beings, etc., which are related to happiness and other things, are not things other than the body. If it is said that "I am happy" is other, that is not the case, because "I go" can be understood as the body. Saying "my body" is also my own nature, and temporary is the reason for that. Knowledge is different for each object of knowledge, and if it is argued that it is the state of my undifferentiated self, and the unseen difference is also the cause of knowledge, this comes from the statement. Similarly, for those who think that the collection of volume, face, and senses, etc., is the self, it will only become "his body", and it is not even an illusion, because the self is not established in others. If it is seen by others, since memory is not established, it is also unreasonable to say that the rememberer is approaching the target, because the result of merely approaching the target is memory. Just like that, the result is desire. Without relying on the target, desire can arise only through memory, because it cannot be determined that those with the same target are the authors, but rather, after following the approaching target, it is considered to be the same as the nature of memory. Therefore, the author exists, and that is the expression of the second meaning. Approaching the target is also in शुक्र (藏文，梵文天城体，śukra，汉语字面意思) and रक्त (藏文，梵文天城体，rakta，汉语字面意思)